I FSK 556/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 211/09 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2003 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze kasacyjnej W. Z. złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18.12.2009 r., sygn. I SA/Łd 211/09, strona zawarła stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej "popsa" wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30.09.2008 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że dotyczy on decyzji organu drugiej instancji. Zdaniem strony, spełnione zostały przesłanki od których przepis art. 61 § 3 popsa uzależnia wstrzymaniem wykonania decyzji, gdyż w chwili obecnej wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla podatnika nieodwracalne skutki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zajęcie rachunku bankowego i zajęcie środków transportu jakie z by się z tym wiązało, skutkowałoby koniecznością zakończenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa transportowego. Wskazał przy tym, że powszechnie wiadome jest, że branża transportowa przechodzi kryzys, z czym związany jest spadek przychodów z tej działalności. Podatnik podniósł również, że jest jedynym żywicielem rodziny, gdyż jego żona nie pracuje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec takiej jego oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 popsa decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Taka redakcja przepisu oznacza, że aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać na okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek. W świetle zaprezentowanej powyżej uwagi wskazać należy, że skarżący nie wykazał – do czego obliguje go treść wspomnianego artykułu – przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniesione we wniosku argumenty są bardzo ogólnikowe. Strona nie wykazała, aby w sytuacji finansowej i majątkowej, w jakiej się aktualnie znajduje, wykonanie zaskarżonej decyzji, powodowałoby skutek w postaci konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dokumentów źródłowych, które uprawdopodobniałyby możliwość zaistnienia takiego niebezpieczeństwa. Konieczność poparcia twierdzeń leżących u podstaw wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, wynika nie tylko ze specyfiki tej konkretnej sprawy, lecz jest powszechnie akcentowana zarówno w doktrynie (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak i w orzecznictwie sądowym (postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.), dla skutecznego wykazania przesłanki uzasadniającej to wstrzymanie. Również inne okoliczności, poza twierdzeniami strony nie znajdują nigdzie indziej oparcia, nie przemawiają za uznaniem, że stronie należy się ochrony tymczasowe poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na marginesie tut. Sąd, mimo błędnego oznaczenia daty decyzji przez stronę w petitum skargi kasacyjnej, w tym przy wniosku o wstrzymanie, przyjął w oparciu o uzasadnienie wniosku, że dotyczy on zaskarżonej w postępowaniu decyzji organu odwoławczego. Konstatacja taka pozwoliła zatem na dokonanie merytorycznej oceny zgłoszonego żądania, która to ocena – jak wyjaśniono – wypadła dla wnioskodawcy negatywnie. Stąd też kierując się zaprezentowanymi wywodami tut. Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 popsa w związku z art. 193 cyt. ustawy orzekł jak w sentencji.