I FSK 596/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Ryszard Pęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Z. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 915/14 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2007 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 17 marca 2015 r., sygn. akt: I SA/Gd 915/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. M. (dalej zwany w skrócie "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 30 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2007 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej zwana w skrócie "ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie dysponuje tak wysoką kwotą (ponad 600.000 zł) wymagalną na podstawie zaskarżonej decyzji. W jego ocenie prawdopodobieństwo wszczęcia postępowania egzekucyjnego spowoduje utratę jego majątku gromadzonego przez całe życie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z treści tego przepisu wynikają dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując argumentację zaprezentowaną przez skarżącego we wniosku, uznać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy, że nie wykazał on, że wystąpiła któraś z powyższych przesłanek. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że przedmiotowy wniosek prócz ogólnego powołania się na wysokość kwoty wyliczonej tytułem zobowiązania podatkowego nie zawiera praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za takowe nie można uznać bezpowrotnej utraty majątku gromadzonego przez całe życie czy prawdopodobieństwo wszczęcia postępowania egzekucyjnego. To ostatnie bowiem w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) ograniczone jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Za zasadnością tego wniosku nie przemawia również argumentacja co do wysokości kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Stanowisko to wskazuje, że autor środka zaskarżenia zdaje się pomijać treść art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bowiem z brzmienia tego przepisu nie sposób wysnuć wniosku, że ustawodawca uzależnił udzielenie ochrony tymczasowej od wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia, która skutkowałaby wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił rozpoznawany wniosek.