I FSK 601/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1316/05 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za 1998 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20.02.2006 r., o sygn. akt I SA/Wr 1316/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...].09.2005 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za 1998 r. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano, że pełnomocnik skarżącego, mimo prawidłowego doręczenia wezwania sądowego, nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi, tj. nie dostarczył opłaconego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Powyższe postanowienie zaskarżone zostało zażaleniem M.R. reprezentowanego przez radcę prawnego, w którym wniesiono o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że jego autor nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż złożona skarga zawierała braki formalne. Podkreśla, że do skargi dołączono uwierzytelniony odpis udzielonego mu pełnomocnictwa procesowego. W związku z tym Sąd nie miał podstaw do wzywania o przesłanie opłaconego pełnomocnictwa, gdyż art. 46 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej "popsa" nie nakłada na pełnomocnika obowiązku przedkładania do akt sprawy opłaconego pełnomocnictwa a jego oryginał bądź uwierzytelniony odpis. Brak opłaty skarbowej na pełnomocnictwie, w ocenie pełnomocnika strony skarżącej, nie jest brakiem formalnym umożliwiającym odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 popsa. Na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia strona w dniu 14.04.2006 r. przesłała pismo, w którym stwierdziła, że "zażalenie" z dnia 21.03.2006 r. należy traktować jako skargę kasacyjną. W piśmie tym podniesiono również następujące zarzuty: - naruszenia art. 46 § 3 popsa polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzez przyjęcie, że przepis ten nakłada na pełnomocnika skarżącego obowiązek dołączenia do skargi opłaconego pełnomocnictwa w sytuacji gdy w przepisie mowa jest jedynie o dołączeniu pełnomocnictwa, - naruszenia art. 49 § 1 popsa polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanego przepisu poprzez przyjęcie, iż brak opłaty od pełnomocnictwa stanowi brak skargi podlegający uzupełnieniu w trybie powołanego przepisu w sytuacji gdy brak opłaty od pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego skargi w rozumieniu przepisu 46 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 3 popsa przez niewłaściwe określenie skutków prawnych polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż nie dostarczenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego a więc w konsekwencji nie uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa prowadzi do odrzucenie skargi z mocy powołanych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Skarga kasacyjna uzasadniona nie jest. Wobec takiego wniosku przede wszystkim wskazać należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o odrzuceniu skargi. Takie rozstrzygnięcie jako orzeczenie kończące postępowanie w sprawie podlega na podstawie art. 173 § 1 popsa zaskarżeniu skargą kasacyjną (por. postanowienie NSA z dnia 22.02.2005 r., sygn. akt FZ 312/04, niepubl.) Tymczasem w rozpatrywanej sprawie profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej na postanowienie o odrzuceniu skargi wniósł zażalenie. Zatem w świetle uczynionych na wstępie uwag wniesiony środek zaskarżenia uznać należałoby za niedopuszczalny i jako taki odrzucić w oparciu o art. 180 popsa w związku z art. 178 popsa. Jednak stanowisko takie uznać wszakże trzeba za zbyt rygorystyczne. O charakterze pisma procesowego nie przesądza jego nazwa tylko treść. Stąd też Sąd zbadał, czy mimo błędnego oznaczenia tego pisma, nie jest ono tym, które strona była uprawniona złożyć w danym momencie postępowania sądowego. Dokonując zaś tej oceny stwierdzono, że pismo to (nazwane "zażaleniem") zawiera elementy konieczne pozwalające uznać je za skargę kasacyjną. Dowodzi tego m.in. złożone pismo z dnia 14.04.2006 r., gdzie wyraźnie wskazano, że "zażalenie" z dnia 21.03.2006 r. należy traktować jako skargę kasacyjną. Pismo to spełnia więc wymagania o których mowa w art. 176 i 177 popsa, tj. zostało złożone w terminie i sporządzona przez podmiot uprawniony - radcę prawnego. Zawiera oznaczenie zaskarżonego orzeczenia wraz z określeniem granic zaskarżenia i wnioskiem o jego uchylenie. Elementy te przesądzają, iż mimo błędnego jego oznaczenia powinno być uznane jako skarga kasacyjna. W związku z powyższym zachodzi konieczność oceny podniesionych w przedmiotowym piśmie zarzutów, które z resztą nie zostały wyraźnie wyeksponowane w jego petitumi. Mimo to z jej uzasadnienia wynika, że strona wskazuje na naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 popsa przez bezpodstawne uznanie, że strona nie dołączyła do skargi opłaconego pełnomocnictwa procesowego i w konsekwencji odrzucenie skargi, mimo że ta nie zawierała żadnych braków formalnych. Autor skargi kasacyjnej podkreśla, że wraz ze skargą złożył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego, czym spełnił wymóg określony w art. 46 § 3 popsa. Ponadto podnosi, że brak opłaty skarbowej na pełnomocnictwie nie może spowodować odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, gdyż w jego ocenie nie jest to istotny brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie skardze biegu. W tym miejscu podkreślić należy, że zarzut naruszenia art. 49 § 1 popsa podniesiony dopiero w piśmie skarżącej z dnia 14.04.2006 r. nie może zostać rozpoznany z uwagi na treść art. 183 popsa. W jego świetle strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, nie oznacza to jednak prawa do przytaczania nowych przepisów (por. wyrok NSA z 07.06.2004 r. FSK 131/04, ONSA WSA 2004 nr 1, poz. 14). Podniesione zaś w tym piśmie zarzuty naruszenia art. 46 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 popsa stanowią powtórzenie tego, co strona w tym zakresie wywodziła w skardze kasacyjnej ("zażaleniu"). Przechodząc do oceny zgłoszonych zarzutów stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione. Z akt Sądu pierwszej instancji niezbicie wynika, iż pełnomocnik strony skarżącej mimo wyraźnego nakazu wynikającego z art. 37 § 1 popsa i 46 § 3 popsa nie dołączył do złożonej skargi dokumentu pełnomocnictwa procesowego (ani jego oryginału ani uwierzytelnionego odpisu). W związku z tym Sąd zasadnie wezwał go o nadesłanie opłaconego pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Bezsporny w sprawie również jest to, że w terminie strona wezwania nie wykonała, co skutkowało odrzuceniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że istota wezwania sądowego polegała na tym więc, że Sąd żądał od pełnomocnika strony dokumentu, z którego wynikało by jego uprawnienie do działania w imieniu strony nie zaś, co podkreśla sam pełnomocnik w skardze kasacyjnej, opłacenia złożonego pełnomocnictwa. Tut. Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że pełnomocnictwa do skargi w ogóle nie dołączono i to był jej podstawowy brak formalny, którego nie usunięcie w zakreślonym terminie spowodowało jej odrzucenie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 popsa w związku z art. 182 popsa postanowił jak w sentencji.