I FSK 640/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Protokolant Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. "D." w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2481/04 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "D." w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 października 2004 r. (...) w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2004 r. strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd wezwał ponadto o uiszczenie od tej kwoty wpisu sądowego, który skarżąca spółka miała sama obliczyć oraz o nadesłanie pełnomocnictwa procesowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zarządzeniu Sąd pierwszej instancji wskazał jak należy obliczyć wpis stosunkowy. Wezwanie zostało doręczone stronie 19 stycznia 2004 r. Strona w piśmie z dnia 26 stycznia 2005 r. podała wartość przedmiotu zaskarżenia, zaś w dniu 24 stycznia 2005 r. uiściła wpis. Nie nadesłała jednakże w wyznaczonym terminie pełnomocnictwa procesowego. W tym stanie sprawy, działając na mocy art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 lutego 2005 r. odrzucił skargę "D." Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. Ponadto Sąd postanowił zwrócić stronie skarżącej wpis w kwocie 1.581,50 zł. Na to postanowienie strona złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisu postępowania t.j. art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 46 par. 3 oraz art. 220 par. 1 p.p.s.a. polegające na wezwaniu do samoobliczenia przez stronę wpisu stosunkowego oraz przyjęciu, iż pełnomocnik nie okazał pełnomocnictwa poprzez jego dołączenie do skargi. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych strona podniosła, iż wystosowane do niej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było wadliwe, więc nie mogło wywoływać skutków prawnych. Tym samym nie można twierdzić, iż niezastosowanie się do wadliwego prawnie wezwania rodzi negatywne konsekwencje dla strony, a tym bardziej skutkuje odrzuceniem skargi. Zastrzeżenia skarżącej spółki, budziło przede wszystkim wezwanie do samoobliczenia wpisu sądowego, co stanowiło naruszenie art. 220 par. 1 p.p.s.a. Przepis ten jak podaje autor skargi kasacyjnej stanowi, iż przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Na tej podstawie strona wywiodła, iż przewodniczący powinien wezwać stronę od uiszczenia konkretnej, wyrażonej kwotą opłaty a nie do jej samoobliczenia i uiszczenia w terminie siedmiu dni. Inna interpretacja przepisów rozdziału 2 p.p.s.a., w ocenie autora skargi kasacyjnej, prowadziłaby do wniosku, że niepotrzebna jest regulacja zawarta w art. 220 par. 1 p.p.s.a., gdyż strona składając pismo zobowiązana jest w każdym przypadku do sammoobliczenia na podstawie odpowiednich przepisów rozporządzenia i dokonywania opłat bez wezwania. W dalszej części skargi kasacyjnej strona podnosi, że w związku z faktem podania wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze /str. 1 skargi/ jak i złożenia stosownego pełnomocnictwa w załączeniu do jej w oryginału, treść wezwania nie była adekwatna do zaistniałego wcześniej w sprawie stanu faktycznego. Ponadto strona podkreśla, iż jej pełnomocnik nie miał fizycznej możliwości aby w pełni zastosować się do wezwania Sądu, ponieważ nie mógł nadesłać ponownie pełnomocnictwa, które raz już do skargi dołączył ani też kopii tego pełnomocnictwa, którą mógłby poświadczyć za zgodność z oryginałem, bo nie był już w posiadaniu takowego oryginału, gdyż ten został wysłany wraz ze skargą do Izby Skarbowej w W. Nie miał również możliwości wysłania w wyznaczonym terminie potwierdzenia udzielonego mu pełnomocnictwa, gdyż w tym czasie osoby reprezentujące Spółkę przebywały poza granicami Polski. Potwierdzenie takie możliwe było do uzyskania w terminie późniejszym, co zostało uczynione w dniu 8 marca 2005 r. Podsumowując strona skarżąca utrzymuje, że jej pełnomocnik cały czas działał na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą spółkę 24 listopada 2004 r., którego braku w aktach dostarczonych Sądowi pierwszej instancji przez Izbę Skarbową w W. nie jest w stanie wyjaśnić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W rozpoznawanej sprawie zarzuty kasacyjne są wadliwie sformułowane, co powoduje, że skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu. Istotą sporu jest stwierdzenie strony, iż w przeciwieństwie do ustaleń poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, złożyła ona pełnomocnictwo procesowe do sporządzenia skargi. Sprawa dotyczy więc wadliwych w ocenie skarżącej spółki ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. Aby dokonać skutecznego zakwestionowania tych ustaleń, autor skargi kasacyjnej powinien postawić prawidłowy zarzut naruszenia przepisów postępowania, który to zarzut dawałby możliwość Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadania sprawy w tym zakresie. Takim zarzutem mogłoby być chociażby stwierdzenie naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a., który to przepis w swej treści odnosi się do przedstawienia przez Sąd stanu sprawy z punktu widzenia prawidłowości uzasadnienia orzeczenia wydanego w sprawie. Takiego zarzutu w podstawach kasacyjnych strona jednak nie zawarła. Nie sposób też dopatrzyć się w nich wskazania naruszenia jakiegokolwiek innego przepisu proceduralnego, który świadczyłby w sposób jednoznaczny, iż w opinii skarżącej spółki ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd w rozpoznawanej sprawie były wadliwe. Na mocy art. 183 par. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a co za tym idzie nie ma możliwości, aby w swoich rozważaniach przekroczył zakres wyznaczony podstawami kasacyjnymi. Reasumując, skoro strona nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Naczelny Sąd Administracyjny obligowany był uznać je za prawidłowe. Z ustaleń tych wynikało zaś, że strona nie dołączyła do złożonej skargi pełnomocnictwa, a także nie uzupełniła braku w tym zakresie. Taki stan faktyczny uprawniał w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 w związku z art. 46 par. 3 p.p.s.a. Postawione zatem w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia powołanych przepisów uznać należy za chybione. Uzasadnionych podstaw nie ma również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 220 par. 1 p.p.s.a. Zauważyć bowiem trzeba, że kwestia wpisu od skargi w ogóle nie była podstawą odrzucenia, a zatem nawet uchybienia w tym zakresie nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy /art. 174 par. 2 p.p.s.a./. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.