I FZ 117/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2475/18 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 5 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2475/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M.O. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III I IV kwartał 2010 r. Przedstawiając szereg rozważań i wskazując na orzecznictwo dotyczące zasad wstrzymywania wykonania zaskarżonych aktów Sąd uznał, że skarżący nie wykazał dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby spowodować powstanie znacznej szkody oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżając powyższe postanowienie w całości skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") poprzez błędne uznanie, że skierowanie egzekucji do majątku skarżącego, w tym w szczególności wynagrodzenia za pracę, w oparciu o decyzję w niniejszej sprawie nie spowoduje niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji, w której kwota wyłączona spod egzekucji nie pozwala skarżącemu na zapewnienie minimum egzystencji, a także na wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego, - art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy wykonanie aktu spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, w sytuacji, w której skutkiem wykonania w stosunku do skarżącego jest pozbawienie go środków finansowych pozwalających na bieżące utrzymanie i zapewnienie minimum egzystencji, - pominięcie przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a załączanych do wniosków o udzielenie prawa pomocy, w sytuacji, w której w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd orzeka na podstawie akt sprawy, - będące skutkiem powyższego naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezasadne niezastosowanie, w sytuacji, w której w realiach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę postanowienia Sądu pierwszej instancji poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Zawierał on jedynie wskazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do uchylenia skutków w postaci pozbawienia skarżącego niezbędnych środków utrzymania poprzez dokonywanie potrąceń z wynagrodzenia za pracę kwot niezbędnych dla pokrycia podstawowych potrzeb skarżącego. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że bardziej szczegółowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też wskazanie nowych okoliczności, na etapie postępowania zażaleniowego nie czyni błędnym czy też nieprawidłowym rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na etapie rozpoznawania omawianego wniosku dysponował danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.