I FZ 119/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 20/16 w zakresie wpisu od zażalenia w sprawie ze skarg G. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 5 listopada 2015 r.: - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. oraz - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 14 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 20/16, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: Przewodniczący Wydziału), działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej: p.p.s.a., wezwał G. K. (dalej: strona lub skarżący) do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z 16 stycznia 2017 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 29 grudnia 2016 r., w kwocie 100 zł, ustalonej stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), dalej: rozporządzenie. Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie z 4 stycznia 2018 r., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał na swoją obecną sytuację materialną, która uniemożliwia mu uiszczenie żądanej opłaty sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, przez co należało je oddalić. Na wstępie - mając na uwadze argumentację przedstawioną w zażaleniu - zakreślić należy granice sporu w sprawie poddanej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na skutek zażalenia skarżącego. Podkreślenia zatem wymaga, że przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 14 grudnia 2017 r., wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 29 grudnia 2016 r. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Ponadto w myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (do których należą skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania - § 2 art. 230 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Mając na uwadze tak określone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu) przedmiotem oceny Sądu drugiej instancji jest zasadność wydania przez Przewodniczącego Wydziału skarżonego zarządzenia. Z akt sprawy wynika, że postanowienie Sądu pierwszej instancji z 29 grudnia 2016 r. (k. 220) wydane zostało w sprawie wszczętej skargami strony na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 5 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. i lipiec 2011 r. i było kolejnym już rozstrzygnięciem odrzucającym środek zaskarżenia od rozstrzygnięć dotyczących odmowy wstrzymania wykonania decyzji objętych skargami. Wnosząc ww. zażalenie strona nie uiściła wymaganej prawem opłaty sądowej (wpisu od zażalenia). Równolegle w sprawie toczyło się postępowanie w przedmiocie udzielenia skarżącemu prawa pomocy (wnioski złożone z 28 października 2016 r. i 14 grudnia 2016 r., odpowiednio: k. 144 i k. 199), zakończone prawomocnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2017 r. (k. 227), utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z 28 listopada 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy (postępowanie z drugiego z ww. wniosków zostało umorzone przez referendarza sądowego postanowieniem z 16 stycznia 2017 r., k. 238, gdyż wniosek w tym przedmiocie został złożony w toku toczącego się już w tym samym zakresie postępowania). W takiej sytuacji, tj. w przypadku braku uiszczenia wymaganej prawem opłaty sądowej oraz prawomocnego negatywnego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, Przewodniczący Wydziału zobligowany był na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. wezwać stronę - pod rygorem odrzucenia zażalenia - do uiszczenia wpisu od zażalenia, co nastąpiło zarządzeniem z 14 grudnia 2017 r. W związku z powyższym działanie Przewodniczącego Wydziału pozostawało w zgodzie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Niezależnie od powyższego Sąd kasacyjny zauważa, że okoliczności powoływane przez skarżącego w zażaleniu nie dotyczą w istocie zaskarżonego zarządzenia, a kwestionują działanie Sądu pierwszej instancji w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy. Kwestie te wykraczają jednakże poza ramy prawne i faktyczne postępowania wywołanego wniesionym zażaleniem, przez co pozostały poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z przytoczonych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.