I FZ 129/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2608/20 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 października 2020 r., nr 1401-IOV-3.4103.1.2019.KT w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do grudnia 2012 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2608/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2608/20, w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do grudnia 2012 r. i jednocześnie zwrócił skarżącemu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 1.000 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 1.000 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 lipca 2022 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nadesłał pismo, w którym poinformował o uiszczeniu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, jednak nie złożył żądanego pełnomocnictwa. W konsekwencji skargę kasacyjną należało odrzucić, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). Sąd wyjaśnił ponadto, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia 26 listopada 2020 r. udzielone adw. P. S. oraz apl. adw. M. L. upoważnia jedynie do reprezentowania skarżącego w zakresie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nr 1401-IOV-3.4103.1.2019.KT. Nie upoważnia zatem do sporządzenia skargi kasacyjnej i reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości, ewentualnie o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych w postaci złożenia pełnomocnictwa. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący, pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w postaci wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa, nie uzupełnił wskazanego braku formalnego, natomiast skarżący nie został wezwany do uzupełnienia tego braku; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji przyjęcie, że pełnomocnictwo z dnia 26 listopada 2020 r. zostało udzielone wyłącznie do reprezentowania skarżącego w zakresie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nr 1401-IOV-3.4103.1.2019.KT; 3) rażącą obrazę przepisów proceduralnych tj.: a) art. 178 p.p.s.a. poprzez zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący nie był wzywany do uzupełnienia braków formalnych w postaci wezwania do złożenia pełnomocnictwa, b) art. 177a poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przesyłka doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 lipca 2022 r. nie zawierała wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa, o którym mowa w zaskarżonym postanowieniu. Znajdywały się w niej wyłącznie: pismo przewodnie, zatytułowane "Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej", datowane na dzień 8 lipca 2022 r. oraz pismo zatytułowane "Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu Sądowego od skargi kasacyjnej", z datą 28 czerwca 2022 r. Ponadto podkreślono, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia 26 listopada 2020 r. zostało udzielone w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nr 1401-IOV-3.4103.1.2019.KT przed wszystkimi sądami oraz urzędami administracji państwa, bez ograniczenia upoważnienia do reprezentowania przed sądami powszechnymi, co wskazuje, że pełnomocnik jest upoważniony również do działania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Stosownie zaś do treści art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarga kasacyjna, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu, co wynika z treści art. 178 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma skarżący, wskazując, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo odczytał treść złożonego do akt pełnomocnictwa, przez co bezpodstawnie wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie, a następnie odrzucił skargę kasacyjną. Z pełnomocnictwa z dnia 26 listopada 2020 r., załączonego do skargi (k. 23 akt sprawy), wynika, że A. W. upoważnił adw. P. S. oraz apl. adw. M. L. do reprezentowania go przed wszystkimi sądami w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nr 1401-IOV-3.4103.1.2019.KT. Należy zatem uznać, że pełnomocnictwo to obejmuje również reprezentację przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku wydanego we wskazanej sprawie przez wojewódzki sąd administracyjny. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, z faktu, iż pełnomocnictwo zostało udzielone "w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nr 1401-IOV-3.4103.1.2019.KT" nie sposób wywodzić, że dotyczy ono jedynie występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 36 pkt 1-3 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być: ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw, do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Natomiast w myśl art. 39 pkt 1 p.p.s.a., pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Wolą mocodawcy było upoważnienie pełnomocnika do występowania w jego imieniu w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej, a wskazane sformułowanie miało na celu jej oznaczenie. Zakres pełnomocnictwa jest czytelny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, jest to pełnomocnictwo szczególne w rozumieniu art. 36 pkt 2 p.p.s.a., do występowania w wyżej określonej sprawie. Z podanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pełnomocnik skarżącego wykazał swoje umocowanie do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w tej części było nieuzasadnione. Powyższa konstatacja czyni zbędnym odnoszenie się od pozostałych zarzutów zażalenia, skupiających się na kwestii prawidłowości doręczenia wezwania Sądu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.