I FZ 137/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008 r., o sygn. akt VIII SA/Wa 478/07 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 478/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi E. K. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. z dnia 6 kwietnia 2007 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zażalenie na orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego wniósł pełnomocnik skarżącej, radca prawny J. P.. Autorka zażalenia wskazała, że Sąd zasądził na korzyść skarżącej zwrot kosztów postępowania w niewłaściwej wysokości 507 zł, podczas gdy stosownie do art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych winien był zasądzić kwotę 2 400 zł kosztem wynagrodzenia radcy prawnego wraz z opłatą od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wpisem w wysokości 250 zł. Pełnomocnik skarżącej wywodziła również, że w jej ocenie Sąd zastosował w sprawie przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych właśnie ze względu na fakt, iż w sprawie należny byłby wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne, ponieważ Sąd I instancji zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej w prawidłowej wysokości. Na wstępie zauważyć należy, że autorka zażalenia błędnie wskazuje, iż wysokość zasądzonego zwrotu kosztów wynosiła 507 zł, podczas gdy z punktu drugiego sentencji wyroku (k. 72) wyraźnie wynika, że od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej zasądzono kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyliczona przez Sąd kwota jest prawidłowa i zgodna z przepisami normującymi problematykę kosztów postępowania. Przede wszystkim należy stwierdzić, że nie ma racji autorka zażalenia podnosząc, że w sprawie należny byłby wpis stosunkowy. Chybione jest też założenie, iż Sąd I instancji zwolnił skarżącą z kosztów sądowych, ze względu na znaczą wysokość wpisu od skargi, który miałby mieć charakter wpisu stosunkowego. Nie wiadomo na jakiej podstawie autorka zażalenia przyjmuje takie założenie, skoro Sąd w uzasadnieniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie wskazywał wysokości należnego wpisu od skargi, a jedynie badał sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawczyni. Otóż, stosownie do art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 231 tej ustawy wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Tymczasem w omawianej sprawie przedmiotem skarżonej decyzji administracyjnej nie jest należność pieniężna, ponieważ kwestia wysokości zaległości podatkowej została już przesądzona na wcześniejszym etapie postępowania podatkowego. W postępowaniu zakończonym decyzją zaskarżoną w omawianej sprawie organy skarbowe badały kwestię zasadności umorzenia zaległości podatkowej, a zatem nie odnosiły się do wymiaru tej należności, a jedynie do kwestii uzasadniających ewentualne jej umorzenie. A zatem nie można powiedzieć, że w sprawie należny byłby wpis stosunkowy, ale stały w wysokości 500 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Wpis w takiej wysokości nie został jednak uiszczony z uwagi na fakt, iż skarżąca zwolniona została z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego też kwoty tej nie można zaliczyć do niezbędnych kosztów postępowania w rozumieniu art. 205 § 2 p.p.s.a., skoro koszty te nie zostały faktycznie poniesione przez stronę. Obok poniesionych przez stronę kosztów sądowych do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. zalicza się jego wynagrodzenie, nie wyższe jednak niż stawki opłat określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz wydatki jednego radcy prawnego. W toku postępowania pełnomocnik skarżącej nie przedłożyła wykazu wydatków, a więc Sąd nie zaliczył ich do niezbędnych kosztów postępowania. Jeśli chodzi zaś o wysokość należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, to w sytuacji, gdy jak zostało wyżej wskazane, przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) stawka minimalna za prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Reasumując więc, w niniejszej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmował wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł oraz koszt opłaconego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, w sumie – 257 zł, czyli dokładnie tyle, ile zostało wyliczone przez Sąd I instancji. Na marginesie jedynie wspomnieć należy, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach Sąd I instancji błędnie powołał jako podstawę przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, podczas gdy pełnomocnikiem ustanowionym w tej sprawie jest radca prawny. Niemniej jednak, mimo tego uchybienia rozstrzygnięcie o kosztach odpowiada prawu, tym bardziej, że kwestia opłat za czynności radców prawnych została uregulowana w sposób analogiczny jak w rozporządzeniu dotyczącym adwokatów i identyczne są wskazane w nim stawki minimalne za prowadzenie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.