I FZ 161/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 974/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 września 2016 r., nr UNP: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji B.P. (dalej: Strona lub Skarżąca) wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 974/16. Postanowieniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jej wniosek, postanawiając o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 26 września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 r. (Sąd ten mylnie podał "II i III kwartał 2011 r. - przyp. NSA) 2. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji 2.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 2.2. W motywach swojej oceny Sąd stwierdził, że: - uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania tego aktu jest zasadne; - wniosek Strony nie został w ogóle uzasadniony; - sam fakt istnienia zaległości podatkowej nie mógł stanowić przesłanki usprawiedliwiającej ów wniosek; - wskazywanie przez Stronę na ewentualne nieprawidłowości zaskarżonego aktu również nie mogło przemawiać za pozytywnym rozstrzygnięciem i wstrzymaniem wykonania decyzji. 3. Zażalenie 3.1. Strona zaskarżając postanowienie w całości, wniosła o jego uchylenie. 3.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 181 i art. 239 Ordynacji podatkowej. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1 Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. 4.2. Podkreślić należało, że podstawę prawną wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia stanowił między innymi art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd ten ocenił, że Strona nie uzasadniła swojego wniosku z punktu widzenia przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Skarżąca nie zgadzając się zatem ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji powinna była podjąć próbę jego podważenia, poprzez przedstawienie argumentów zgodnych z przedmiotem sprawy wpadkowej, tj. dotyczących zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem sformułowane w zażaleniu zarzuty oraz towarzyszące im motywy w sposób oczywisty nie nawiązywały do treści i zapatrywań, które legły u podstaw zaskarżonego postanowienia. Skarżąca powołując w zażaleniu przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również Ordynacji podatkowej, zupełnie rozminęła się z argumentacją postanowienia wydanego przez Sąd pierwszej instancji. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza natomiast, że Skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał jakichkolwiek motywów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania tego rodzaju ochrony tymczasowej. W takim stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji należało uznać za odpowiadające prawu. 4.3. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.