I FZ 190/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. akt I SPP/Kr 93/23 odrzucające sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt I SPP/Kr 93/23 pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 9 września 2021 r. nr 1201-IOP2-3.4273.3.2021.7 w przedmiocie odmowy przeprowadzenia postępowania w zakresie przeprowadzenia rozprawy postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 28 lutego 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 93/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt I SPP/Kr 93/23 pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 9 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia postępowania w zakresie przeprowadzenia rozprawy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis ww. zarządzenia z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności i terminie zaskarżenia go sprzeciwem została doręczona skarżącej 2 stycznia 2024 r. Pełnomocnik skarżącej – Z. G. – przesyłką pocztową nadaną 10 stycznia 2024 r. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia załączając umowę o pracę na czas nieokreślony zawartą ze skarżącą 1 października 2023 r. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu skarżąca zaskarżając je w całości wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o umorzenie postępowania za czerwiec 2013 r. z powodu jego przedawnienia z dniem 31 grudnia 2018 r. Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które "pozbawia skarżącą prawa do sądu, jakie zostało jej konstytucyjnie zagwarantowane". W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała w szczególności, że nadała przesyłkę pocztową zawierającą sprzeciw z zachowaniem siedmiodniowego terminu w urzędzie pocztowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że sprzeciw skarżącej podlegał odrzuceniu jako wniesiony z uchybieniem terminu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z § 2 ww. artykułu, § 2 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sformułowanie "odrzuca" wskazuje na obowiązek sądu administracyjnego odrzucenia sprzeciwu wniesionego po upływie terminu. Należy w tym miejscu podkreślić, że 7 – dniowy termin przewidziany na wniesienie sprzeciwu jest terminem ustawowym i Sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. Oznacza to, że w sytuacji złożenia sprzeciwu po terminie, Sąd jest obowiązany go odrzucić. Nie ma wątpliwości co do ustalenia, że odpis zaskarżonego zarządzenia referendarza z 12 grudnia 2023 r. został prawidłowo doręczony skarżącej 2 stycznia 2024 r. wraz z pouczeniem, że (m.in.) sprzeciw wniesiony po upływie terminu siedmiu dni zostanie odrzucony. Wobec czego termin do wniesienia sprzeciwu upływał 9 stycznia 2024 r., natomiast data stempla pocztowego na kopercie wskazuje, że skarżąca wniosła sprzeciw 10 stycznia 2024 r., a zatem jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Wyraźna data na kopercie, w której nadano sprzeciw w zupełności wystarcza do uznania, że nadanie sprzeciwu nastąpiło z uchybieniem terminu. Argumentacja skarżącej, że nadała ona przesyłkę pocztową z zachowaniem terminu t.j. 9 stycznia 2024 r. "w zaufaniu do operatora pocztowego" oraz że nie może ona ponosić negatywnych skutków działań organów państwa, które odpowiadają za doręczanie przesyłek sądowych – należy uznać za nieposiadającą odzwierciedlenia w aktach niniejszej sprawy, bowiem w aktach znajduje się koperta pocztowa z datą stempla pocztowego z 10 stycznia 2024 r. W związku z powyższym sprzeciw zasadnie został odrzucony na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia przez Sąd art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należy uznać za bezprzedmiotowy i bezzasadny, ponieważ nie stanowił on podstawy orzekania przez Sąd pierwszej instancji, gdyż w pouczeniu oraz w postanowieniu wskazał, że podstawę odrzucenia sprzeciwu stanowił art. 259 § 2 p.p.s.a. Należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 259 § 2 p.p.s.a. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty zawarte w uzasadnieniu zażalenia nie odnoszą się do przedmiotu niniejszego postępowania wpadkowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy, a dotyczą postępowania głównego w sprawie ze skargi na decyzję organu podatkowego, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do ich rozpoznania. Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarżąca wniosła przedmiotowe zażalenie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a następnie w treści zażalenia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podczas gdy sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wobec bezzasadności zarzutów zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.