I FZ 259/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Barbara Wasilewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 1073/08 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 czerwca 2008 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2009 r., sygn. akt III SA/GL 1073/08, mocą którego pozostawiono wniosek M. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż skarżący pomimo wezwania skierowanego do rąk jego pełnomocnika - doradcy podatkowego - nie uzupełnił w zakreślonym terminie złożonego wniosku. Wniosek ten nie był podpisany oraz nie wypełniono w nim rubryk od nr 4 do nr 11. Sąd wskazawszy na art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. – stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na stosownym formularzu, bądź którego braków nie uzupełniono w terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wezwanie do uzupełnienia wniosku doręczono pełnomocnikowi skarżącego 2 stycznia 2009 r., natomiast do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie wypełniono tego obowiązku. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik w imieniu skarżącego w oparciu i art. 259 § 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 257 w zw. z art. 258 § 3 P.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego "zarządzenia". W uzasadnieniu podał, że skarżący pismem przesłanym "do dnia 9 stycznia 2009 r." uzupełnił wniosek zgodnie z wezwaniem. Powyższe powoduje, że sprzeciw jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Na wstępie należy krytycznie odnieść się do faktu, iż pełnomocnik skarżącego w podstawie prawnej zażalenia błędnie wskazał art. 259 § 1 i art. 258 § 3 P.p.s.a. dotyczący referendarzy sądowych (zaskarżone jest postanowienie Sądu), a ponadto mylnie posługuje się pojęciem "zarządzenia" (przedmiotem zaskarżenia jest tu postanowienie) i "sprzeciwu": od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w przedmiocie prawa pomocy przysługuje bowiem zażalenie (art. 260 P.p.s.a.). Przechodząc do meritum sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo wskazał, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać złożony na stosownym formularzu, który – co oczywiste – musi być wypełniony w całości oraz podpisany (art. 252 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący tego obowiązku nie dopełnił, nie uzupełnił również swojego wniosku na wezwanie referendarza sądowego. Nie jest prawdziwym twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że wniosek ten został uzupełniony – w aktach sprawy brak pisma, na które pełnomocnik się powołuje. Samo sformułowanie zażalenia ("pismo przesłane do 9 stycznia 2009 r.") zresztą dowodzi, że pełnomocnik nie ma dokładnych informacji o rzekomym piśmie strony i fakcie jego wysłania. Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.