I FZ 263/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. z siedzibą w E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1053/19 odrzucające skargę w sprawie ze skargi D. z siedzibą w E. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia 2014 r. do lutego 2015 r. postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1053/19 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę D. z siedzibą w E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 8 marca 2019 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania wznowieniowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia 2014 r. do lutego 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 7 maja 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, przez złożenie: pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi; 2) dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. KRS. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej 6 czerwca 2019 r. W zakreślonym terminie nie przedłożono żądanych dokumentów. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącej, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W oparciu o powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenie wskazał, że po otrzymaniu wezwania udał się do urzędu pocztowego celem nadania przesyłki, jednak z uwagi na kolejkę w urzędzie pocztowym oraz z uwagi na złe samopoczucie pełnomocnik zrezygnował z próby wysyłki listem poleconym a przedmiotową przesyłkę wrzucił do skrzynki pocztowej znajdującej się na w placówce urzędu pocztowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a zatem prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę. Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny skutków nie uzupełnienia braków formalnych skargi lecz mogą stanowić ewentualną argumentację dla wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlega wyłącznie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi ze względu na nie uzupełnienie braków formalnych skargi. W zażaleniu skarżący nie zakwestionował ustaleń faktycznych Sądu I instancji, że do zaniechania w zakresie uzupełnienia braków skargi istotnie doszło. Samo bowiem powoływanie się na wysłanie zwykłą pocztą żądanych przez sąd dokumentów w żaden sposób nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.