I FZ 27/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt I FZ 27/25 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 8 lutego 2023 r., nr 1201-IOP2-1.4103.59.2022.16 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. postanawia: odrzucić zażalenie. J. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: "DIAS") z 8 lutego 2023 r., nr 1201-IOP2-1.4103.59.2022.16 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r., określając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 253.113,00 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie określił wartość przedmiotu sporu na kwotę 231.947,00 zł. Wraz ze złożoną skargą do WSA, Strona złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Na wezwanie Sądu pierwszej instancji złożyła również wniosek na formularzu PPF oraz niezbędną dokumentację. Po kolejnym wezwaniu Sądu, Strona złożyła również: spis miesięcznych wydatków, wyciągi z kont bankowych osobistych i firmowych, zeznania podatkowe za 2022 rok – PIT-36L, PIT-37, oświadczenia odnośnie lokalu, zatrudnienia, braku samochodu oraz stadium wierzytelności, a także na okoliczność postępowań egzekucyjnych. Postanowieniem z 31 października 2023 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23, Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek Strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Po złożonym sprzeciwie przez Skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z 26 lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżącego wniosła w terminie zażalenie od postanowienie WSA z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23. Postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie złożone przez Skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 110/23. Pełnomocnik Skarżącego, pismem z 6 marca 2024 r. złożyła kolejny wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych wraz z wypełnionym drukiem PPF. Po wezwaniu Sądu, Strona złożyła również: spis miesięcznych wydatków, wyciągi z kont bankowych osobistych i firmowych, zeznania podatkowe za 2023 rok – PIT-36L, PIT-37, oświadczenia odnośnie lokalu, zatrudnienia, braku samochodu oraz stadium wierzytelności, a także na okoliczność postępowań egzekucyjnych. Następnie, postanowieniem z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24, Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek Strony o zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis powyższego postanowienia był dwukrotnie awizowany w dniach 16 i 24 września 2024 r., a następnie został on odebrany przez pełnomocnika Strony w dniu 1 października 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 55 z akt sprawy I SPP/Kr 54/24), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 7 października 2024 r. Pismem z 8 października 2024 r. pełnomocnik Skarżącego wniosła zażalenie od postanowienie WSA z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24. Postanowieniem z 18 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw złożony przez Skarżącego na postanowienie Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24, jako spóźniony. Odpis powyższego postanowienia został również dwukrotnie awizowany w dniach 14 i 22 listopada 2024 r., a następnie został on odebrany przez pełnomocnika Strony w dniu 29 listopada 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 64 z akt sprawy I SPP/Kr 54/24), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 5 grudnia 2024 r. Pismem z 6 grudnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącego wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym zaskarżyła w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24, wnosząc jednocześnie o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu narzucono naruszenie przepisów postępowania: - polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że doszło do złożenia sprzeciwu po terminie w sytuacji w której Skarżący odbierając w dniu 1 października 2024 działała w zaufaniu do operatora pocztowego co do prawidłowości daty wydania przesyłki o otwarciu biegu terminu do złożenia sprzeciwu, a w konsekwencji do nieprawidłowego przyjęcia, że upływ terminu do złożenia sprzeciwu nastąpił w dniu 7 października 2024 r. Skarżący uargumentował swoje zażalenie tym, że uznaje za niezasadne przyjęcie, że doszło do uchybienia terminowi do złożenia sprzeciwu na oddalenie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych. Podniósł on również, że nie jest możliwa do zaakceptowania sytuacja, w której rozstrzygnięcie o prawach Skarżącego jest de facto następstwem błędów występujących po stronie wyznaczonego operatora pocztowego. Skarżący ponadto działał w zaufaniu do operatora wyznaczonego i liczył termin na wniesienie sprzeciwu od dnia otrzymania przesyłki pocztowej, tj. od dnia 1 października 2024 r., a sprzeciw został złożony siedem dni później. Zdaniem strony, jeżeli bowiem upływ terminu 14 dni od odbioru przesyłki minął w dniu 30 września 2024 r. to przesyłka nie powinna być wydana w dniu 1 października 2024 r., przecież do tego czasu winna być już zwrócona do nadawcy. Postanowieniem z 26 lutego 2025 r., sygn. akt I FZ 27/25, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z 18 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 54/24 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu, uznając je za wniesione po terminie. Pismem z 7 maja 2025 r. (data ze stempla pocztowego), pełnomocnik Skarżącego wniosła zażalenie na powyższe postanowienie NSA, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uwzględnienie wniesionego zażalenia i rozpoznanie go merytorycznie, podtrzymując argumentację zawartą w zażaleniu z 6 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1-10 cytowanego przepisu. Istotne jest przy tym, co expressis verbis wynika z ww. regulacji prawnej, że środek odwoławczy w postaci zażalenia przysługuje wyłącznie od postanowień wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Środek taki nie przysługuje natomiast od rozstrzygnięć w postaci postanowień wydanych przez sąd kasacyjny. Wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem ostatnią instancją w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a jego orzeczenia - w myśl art. 168 § 1 p.p.s.a. - są prawomocne już od chwili ich wydania, gdyż nie przysługuje na nie żaden środek odwoławczy (por. postanowienie NSA z 25 marca 2021 r., sygn. akt I FZ 222/20). Stosownie do treści art. 180 p.p.s.a., mającym na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie również do zażaleń, Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci zażalenie, jeżeli podlegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci je temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 4