I FZ 30/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1215/18 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 26 lutego 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2014 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że pomimo prawidłowego wezwania skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi kasacyjnej, ponieważ nie złożyła dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu z KRS, określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości i doręczenie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz zasadzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że pełnomocnik skarżącej w terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału albo uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie udzielenia pełnomocnictwa, tj. w dniu 23 kwietnia 2019 r. w sytuacji w której pełnomocnik skarżącej nie otrzymał wezwania do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podmioty umocowane do podejmowania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu stron tego postępowania, do których zalicza się przedstawiciela ustawowego działającego za osobę fizyczną nieposiadającą zdolności procesowej, a także organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych, muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę. Przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS) oraz braku fiskalnego skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 1156 złotych - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Oba wezwania zostały doręczone upoważnionemu pracownikowi w jednej kopercie 4 czerwca 2019 r., zatem termin do uzupełnienia ww. braków upływał 11 czerwca 2019 r. W zakreślonym terminie skarżąca spółka uiściła wpis, nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji. W ocenie NSA w tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w zażaleniu nie prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem. W rozpoznawanej sprawie Sąd w odrębnych wezwaniach wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków fiskalnych i braku formalnego w postaci wykazania umocowania. Oba wezwania zostały umieszczone w jednej przesyłce. Z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że w kopercie znajdował się odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej, tj. nadesłania odpisu z KRS. Własnoręczny podpis osoby upoważnionej do odbioru korespondencji adresowanej do strony skarżącej na druku odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, czyli także wezwania do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie zasadnie Sąd uznał, że z dokumentów nadesłanych do skargi nie wynika, że H. K. udzielająca pełnomocnictwa z 23 kwietnia 2019 r., w dniu podpisania pełnomocnictwa była Prezesem Zarządu uprawnionym do samodzielnej reprezentacji spółki. Jak bowiem słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z przedłożonego do skargi przez stronę wydruku KRS spółki na dzień 11 kwietnia 2018 r. wynika, że uprawnionym do reprezentacji spółki był Prezes Zarządu M.K.. Mając na uwadze fakt, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia właściwego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki przy udzielaniu pełnomocnictwa dla doradcy podatkowego, nie został uzupełniony, NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając skargę kasacyjną. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.