I FZ 371/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dor. Pod. P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 sierpnia 2010 r., o sygn. akt I SA/Ke 121/10 w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 grudnia 2009 r.: Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie zażalenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 121/10, wydanym w sprawie ze skargi M. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przyznał od Skarbu Państwa na rzecz dor. pod. P. Z. kwotę 120,00 zł "w tym 26,40 zł" tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Sąd podał, że na wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 146,40 zł składała się również kwota 26,40 zł z tytułu należnego podatku VAT. Pełnomocnik skarżącej, pismami datowanymi na dzień 10 sierpnia 2010 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zakwestionował prawidłowość zasądzonego mu wynagrodzenia, oraz wniosek o sprostowanie sentencji tego orzeczenia, gdyż w jego ocenie wystąpił w niej błąd pisarski lub rachunkowy odnośnie podanej kwoty. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r. Sąd pierwszej instancji sprostował sentencję zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, ze kwotę 120,00 zł zastąpił kwotą 146,40 zł. W pisemnych motywach Sąd przyznał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał prawidłową kwotę wynagrodzenia, natomiast kwota wskazana w sentencji stanowiła efekt oczywistej omyłki. W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r. cofnął złożone zażalenie. Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje: Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - stosowany odpowiednio na mocy art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. do zażaleń – skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Odpowiednie zastosowanie tegoż przepisu oznacza, że nie będzie tu miało zastosowanie zdanie trzecie. Wynikająca z art. 183 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia bowiem, że każde cofnięcie zażalenia jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. To powoduje, że wniosek strony należało uwzględnić i w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. umorzyć postępowanie zażaleniowe.