I FZ 4/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 listopada 2008 r., o sygn. akt I SA/Op 377/08 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 22 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2002 r. postanawia oddalić zażalenie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Op 377/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wezwał T. W. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż nie zgadza się ze wskazaną przez Dyrektora Izby Skarbowej wartością przedmiotu zaskarżenia, w oparciu o którą ustalono wymagany wpis od skargi. Zdaniem skarżącego skoro zaskarżoną decyzją określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, która to kwota nie podlega wpłacie do Urzędu Skarbowego i osiąga swój skutek finansowy w okresie późniejszym, to kwota ta nie może stanowić wartości przedmiotu zaskarżenia w odniesieniu do miesiąca, którego dotyczy skarżona decyzja. W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że kwota sporna została określona prawidłowo. Organ podkreślił, że przedmiotem sporu we wrześniu 2002 r. było jedynie prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej wydatki na zakup materiałów budowlanych, które zostało zakwestionowane przez organy podatkowe. Kwotę sporną stanowi w tym przypadku wynikająca ze spornej faktury kwota podatku naliczonego tj. 677,00 zł. O taką kwotę została pomniejszona przez organ podatkowy zadeklarowana przez skarżącego kwota podatku naliczonego za wrzesień 2002 r., co w konsekwencji w rozliczeniu podatkowym za ten miesiąc miało wpływ na określenie skarżoną decyzją kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w innej wysokości, niż zadeklarowano. Organy podatkowe korygując zadeklarowaną przez skarżącego kwotę podatku naliczonego za wrzesień 2002 r. konsekwentnie skorygowały (zmniejszyły) zadeklarowaną przez niego za ten miesiąc kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia. Różnicę pomiędzy kwotą nadwyżki określoną skarżoną decyzją a zadeklarowaną przez skarżącego stanowi kwota 1.4119,00, na którą składa się kwota 742,00 zł, będąca przedmiotem sporu za sierpień 2002 r. oraz kwota 677,00 zł, stanowiąca przedmiot sporu w niniejszej sprawie za wrzesień 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ metoda wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej jest słuszna. Organ odwoławczy obliczał wartość przedmiotu sporu porównując różnicę między podatkiem naliczonym a należnym, podaną przez skarżącego z kwotą wynikającą z treści zaskarżonych decyzji. Otrzymany wynik był jednak każdorazowo pomniejszany o kwotę, która była de facto kwestionowana we wcześniejszych okresach rozliczeniowych. Tym samym organ uniknął sytuacji, w której np. określona kwota podatku naliczonego wynikająca z zakwestionowanej faktury w sierpniu 2002 r. stanowiłaby element wartości przedmiotu zaskarżenia w miesiącu następnym. Należy stwierdzić, że przyjęta przez organ odwoławczy metoda wyliczenia przedmiotu zaskarżenia jest zgodna z myślą zawartą w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07. W uchwale stwierdzono, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W uzasadnieniu uchwały wskazywano ponadto, że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do przepisów regulujących kwestie związane z wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych, to w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. Mając na względzie powyższe rozważania należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji.