I FZ 467/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2215/13 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 15 lutego 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia 1) oddalić zażalenie, 2) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013 r., sygn. III SA/Wa 2215/13 w ten sposób, że w szóstym i piątym wersie od dołu w miejsce słów "za maj, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2007 r." wpisać "za poszczególne miesiące 2008 r." Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2215/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek R. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 15 lutego 2013 r., nr [...]. Sąd I instancji wskazał, że Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania nieostatecznej decyzji, wydanej przez organ I instancji określającej zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika D. M. Urzędu Skarbowego w W. z dnia 26 kwietnia 2013 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. W ocenie Sądu, skoro zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnych, nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej zaś decyzja organu I instancji odnosi się do kwestii materialnoprawnych, uznać należy, że są to dwie odrębne sprawy administracyjne. Nie zachodzi w takiej sytuacji tożsamość przedmiotowa spraw, dlatego też decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. nie można uznać za akt, wydany w granicach tej samej sprawy. Zatem w ocenie Sądu I instancji w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie można orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji wymiarowej, wydanej przez organ I instancji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka wskazała, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że nie zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw. Wydanie postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest następstwem wydania decyzji, w której określono zobowiązanie podatkowe, co ma skutek materialnoprawny. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji i do dnia dzisiejszego nie otrzymała rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Zatem złożona skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie otrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji są tożsame podmiotowy i przedmiotowo. Podmiotami w toczących się postępowaniach są organy podatkowe, a przedmiotem toczących się postępowań jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe. Prowadzone postępowania są postępowaniami prowadzonymi w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Prawidłowo zatem Sąd I instancji ocenił, że decyzja organu I instancji z dnia 15 lutego 2013 r. określająca zobowiązanie podatkowe Spółki, o której wstrzymanie wniosła Spółka, nie mieściła się w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte w toku niniejszego postępowania przed WSA w Warszawie wstrzymaniem wykonania, skoro zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnych, nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej zaś decyzja organu I instancji odnosi się do kwestii materialnoprawnych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Art. 203 i 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. O sprostowaniu oczywistej omyłki w sentencji zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i § 3 w zw. z art. 166 w zw. art. 193 P.p.s.a.