I FZ 474/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 382/07 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 31 stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2004 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Rz 382/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek E.P. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu egzekucyjnego nr [...] do czasu rozstrzygnięcia przez ten Sąd sprawy ze skargi E.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 31 stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2004 r. W pisemnych motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż uregulowana w przepisie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej powoływana jako "P.p.s.a.", instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności odnosi się wyłącznie do aktów, bądź czynności organów administracji publicznej, objętych zakresem kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. WSA w Rzeszowie zaznaczył, iż ta kontrola w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego obejmuje jedynie postanowienia wydane w tym postępowaniu, na które służy zażalenie, nie może zatem sąd administracyjny rozstrzygać w sprawie wstrzymania egzekucji. Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest merytoryczna decyzja Dyrektora Izby Celnej wydana w postępowaniu podatkowym, natomiast kwestie objęte wnioskiem dotyczą postępowania egzekucyjnego, które jest odrębną sprawą. Niezależnie od powyższego WSA w Rzeszowie uznał, iż uzasadnienie wniosku było ogólnikowe, tym samym strona nie uprawdopodobniła aby w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 1 P.p.s.a. przemawiające za udzieleniem skarżącemu ochrony tymczasowej. Podatnik zaskarżył powyższe postanowienie i w zażaleniu wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie wniosku i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego względem skarżącego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie wniosku, jak również o dopuszczenie w postępowaniu zażaleniowym postanowienia Izby Celnej w P. z dnia 2 kwietnia 2007 r. zawieszającego postępowanie egzekucyjne do czasu wydania orzeczenia w niniejszej sprawie przez WSA w Rzeszowie. W uzasadnieniu podniesiono, iż wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji postępowanie egzekucyjne jest ściśle związane z przedmiotem skargi, tj. zobowiązaniem skarżącego w podatku akcyzowym za październik 2004 r. Ponadto skarżący podkreślił, iż we wniosku w sposób należyty wykazano istnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego, a mianowicie wskazano na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Stwierdzono, iż jednorazowe uregulowanie należności wobec Skarbu Państwa, objętych 24 nieprawomocnymi decyzjami organów podatkowych spowoduje zachwianie płynności finansowej firmy prowadzonej przez skarżącego, a nawet jej bankructwo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż Sąd pierwszej instancji trafnie uznał za bezzasadny wniosek strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie, której przedmiotem jest sądowa kontrola aktu administracyjnego o charakterze wymiarowym. Należy przypomnieć, iż zagadnienie to było już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt I FZ 90/04 – niepubl., jak również postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 200/05 – niepubl. wynika jednoznacznie, iż uregulowana w przepisach ustawy P.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania aktu bądź czynności odnosi się do aktów bądź czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja ta nie obejmuje jednakże aktów i czynności podejmowanych w ramach postępowania egzekucyjnego, gdyż postępowanie to - jako odrębne od procedury sądowoadministracyjnej - uregulowane zostało w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Ustawodawca w art. 56 ww. aktu normatywnego podaje przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego i w § 3 omawianego przepisu wyraźnie wskazuje, że to organ egzekucyjny wydaje postanowienie w tym zakresie. Wobec powyższego, aby wniosek skarżącego mógł być w ogóle merytorycznie rozpatrzony, należało rozpoznać go – jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie – w ramach jedynego przepisu, który mógł mieć w takiej sprawie zastosowanie (art. 61 P.p.s.a.). Oceniając żądanie strony pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie doszedł do przekonania, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia podano, iż uzasadnienie wniosku było zbyt ogólnikowe, a podnoszone we wniosku okoliczności nie zostały należycie uprawdopodobnione. Tutejszy Sąd stwierdza, iż skarżone postanowienie odpowiada prawu. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż powinność wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Tymczasem w oparciu o akta sprawy, jakimi dysponował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie było możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony z uwagi na brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej stanowisko skarżącego. Odnosząc się natomiast do okoliczności podnoszonych w treści zażalenia należy zauważyć, iż zamierzony przez stronę cel w postaci zawieszenia (wstrzymania) egzekucji do momentu wydania wyroku przez Sąd pierwszej instancji, został faktycznie osiągnięty, co wynika z odpowiednich postanowień organu egzekucyjnego załączonych do akt. Oceniając stan faktyczny sprawy na etapie postępowania zażaleniowego pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. należałoby zatem stwierdzić, iż przesłanki te nie zachodzą. Skoro bowiem organ egzekucyjny wstrzymał czynności do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, tj. zachwianie płynności finansowej skarżącego oraz groźba likwidacji prowadzonej przez niego działalności - na co powołuje się autor zażalenia - nie istnieje. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż skarżone postanowienie odpowiada prawu, a zażalenie w oparciu o przepis art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. podlega oddaleniu.