I FZ 59/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 508/09, w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 18 września 2008 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 508/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uzupełnił wyrok tego Sądu z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 508/09. Orzeczenie uzupełniono w ten sposób, że do dotychczasowej sentencji dodano pkt 3 w brzmieniu: "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz skarżącej kwotę 5.617,00 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania". Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Sąd wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła kwotę 163.989,00 zł. Zatem wysokość wpisu, którą strona była zobowiązana uiścić i w zakreślonym jej do tego terminie uiściła wyniosła 2.000,00zł. Przy czym, wysokość tej kwoty została ustalona zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) (dalej: rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.). W konsekwencji, mając na uwadze brzmienie stosownych przepisów - § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z dnia 15 grudnia 2003r.) (dalej: rozporządzenia z 15 grudnia 2003 r.), Sąd ustalił, że wynagrodzenie doradcy podatkowego reprezentującego stronę wynosiła 3.600 zł. Zatem, łączna wysokość kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, którą należało zasądzić w niniejszej sprawie wynosiła - 5.617,00zł. (w tym również poniesiona opłata od udzielonego pełnomocnictwa - 17zł). 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie wniosku skarżącej poprzez ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 40.111,00 zł i orzeczenie stosownej kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 231 w związku z art. 215 i art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) poprzez brak zastosowania, a tym samym pominięcie przez Sąd, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowa w skardze; - art. 218 u.p.p.s.a. poprzez brak zastosowania skutkujące nie sprawdzeniem przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia oznaczonej w piśmie skarżącej i niezarządzenie w tym celu dochodzenia, pomimo, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazywana przez skarżącą w skardze (163 989 zł) jak i przez stronę przeciwną w odpowiedzi na skargę (40 111 zł) różniły się; - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 u.p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie przez Sąd stanu faktycznego w zakresie właściwej wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, skutkujące nie przedstawieniem przez Sąd argumentów faktycznych i prawnych, które w sposób logiczny i spójny uzasadniałyby zasadność podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia; - art. 200 u.p.p.s.a. poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w kwocie wyższej niż niezbędna do celowego dochodzenia praw przez skarżącą. 3. W piśmie z dnia 10 marca 2010 r. – stanowiącym odpowiedź pełnomocnika skarżącej na zażalenie organu – wskazano na naruszenia przez autora zażalenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 4. W piśmie z dnia 29 marca 2010 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Autor zażalenia sformułował liczne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Zmierzał on nimi w istocie do wykazania, że Sąd pierwszej instancji, uzupełniając wyrok poprzez zasądzenie kosztów postępowania, przyjął niewłaściwą wartość przedmiotu zaskarżenia. W ocenie żalącego, w sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 40.111 zł, a nie jak to wskazał Sąd 163.989,00 zł, co tym samym powinno skutkować mniejszą kwotą zasądzonych kosztów postępowania. Zgodnie z art. 215 § 1 u.p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 cyt. ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Z wykładni językowej tych regulacji wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy to osoba wszczynająca spór z organem administracji publicznej najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazała na wartość przedmiotu zaskarżenia, określając ją jako 163.989.00 zł. W petitum skargi wniosła o uchylenie decyzji w całości. W obliczu tych faktów nie można zgodzić się z żalącym, aby Sąd pierwszej instancji, przyjmując wartość przedmiotu zaskarżenia taką jak podał skarżący, pominął okoliczność, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Ze złożonej przez stronę skargi nie wynika bowiem, aby kwestionowano należność pieniężną w innej wysokości niż to określono w tej właśnie skardze. Zwrócić również należy na akta sprawy. Z ich analizy wynika, że w obrocie prawnym znajduje się zarządzenie przewodniczącego, którym to wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi - po myśli § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. - w wysokości 2000.00 zł. Przewodniczący wydziału, wzywając o wpis w takiej wysokości nie przyjął, dla jego obliczenia, wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości podanej w odpowiedzi na skargę, a przyjął w wysokości jaką wskazała skarżąca. Wpis o który została wezwana strona został przez nią uiszczony. Przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że w sprawie, dla celów obliczenia kosztów postępowania, należało przyjąć kwotę 163.989.00 zł. W orzeczeniu zaskarżonym do tut. Sądu tak też przyjęto. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie stanowiła kwota 163.989,00 zł. Sąd ten przywołał również przepisy rozporządzeń z 15 i 16 grudnia 2003 r. wyjaśniając zasadność swojego rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiska Sądu pierwszej instancji nie zmienia wskazanie żalącego, że kwota 163.989,00 zł, wynika nie tylko z faktur, których prawidłowość rozliczenia kwestionowały organy podatkowe w rozliczeniu podatku VAT za kwiecień 2005 r. Należy bowiem mieć na uwadze, że w sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została w przedmiocie określenia skarżącej w podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 163.989.00 zł, w tym kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 163.989.00 zł, kwoty do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości 0 zł oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 9.326,00 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez skarżącą i przyjęta przez Sąd pierwszej instancji, mieściła się zatem w należności pieniężnej, którą określała zaskarżona decyzja. Podanie przez organ wartości przedmiotu zaskarżenia w innej wysokości, nie zmienia faktu, że intencją skarżącej było podważenie należności w wysokości 163.989.00 zł. W świetle przedstawionej argumentacji nie można zgodzić się z żalącym aby Sąd pierwszej instancji naruszył wymienione w zażaleniu przepisy postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.