I GPP 6/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi (...) na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I GPP 11/20 w sprawie ze skargi (...) na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1084/16 w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 7 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi (...) na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...)r. nr (...) postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. B. P. pismem z 10 maja 2022 r. żądał stwierdzenia przewlekłości postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, domagając się: - stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, - wydania sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności, - przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 20 000 zł. Z akt sprawy wynika, że B. P. sporządził na urzędowym formularzu "PPF" wniosek o przyznanie prawa pomocy, który opatrzył datą 7 lipca 2017 r. i nadał go 10 lipca 2017 r. przesyłką listową na adres WSA w Warszawie. Przesyłka dotarła do WSA 14 lipca 2017 r. Zarządzeniem z 26 lipca 2017 r. wniosek skierowano do rozpoznania przez referendarza sądowego. Postanowieniem z 22 sierpnia 2017 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym przez starszego referendarza sądowego, umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, umorzenie postępowania nastąpiło wobec przyznania już B. P. prawa pomocy w tym samym zakresie, co zostało rozstrzygnięte postanowieniem wydanym 2 lutego 2017 r. Postanowienie z 22 sierpnia 2017 r., wydane na posiedzeniu niejawnym, doręczone zostało 7 września 2017 r. (k. 42 załącznika do akt – V SPP/Wa 117/20) pełnomocnikowi B.P. – adwokat Annie Marii W. Postanowienie z 2 lutego 2017 r., także wydane na posiedzeniu niejawnym, doręczone zostało 6 lutego 2017 r. (k. 21 załącznika do akt – V SO/Wa 15/16) B.P. za pośrednictwem operatora pocztowego. Pismem z 1 lipca 2020 r. domagał się stwierdzenia przewlekłości postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1084/16 – w zakresie związanym z rozpoznaniem jego wniosku z 10 lipca 2017 r. "o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi o wznowienie postępowania, sygn. akt V SA/Wa 1084/16 i reprezentowanie Skarżącego w tym postępowaniu" . Postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na przewlekłość postępowania, a postanowienie to zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi skarżącego Annie Marii W. w trybie art. 73 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że powyższe postanowienie awizowane było 25 listopada 2020 r., ponowne awizo miało miejsce 3 grudnia 2020 r., a 11 grudnia 2020 r. niepodjęte postanowienie zwrócono do NSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że za przewlekłe postępowanie to takie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W przypadku skargi B. P. o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1084/16 – w zakresie związanym z rozpoznaniem jego wniosku z 10 lipca 2017 r., od dnia wpływu skargi do dnia jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny upłynęło niespełna trzy miesiące. W tych okolicznościach wniesiona skarga nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.