I GSK 1033/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta i Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2079/20 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy G. na decyzję Ministra Finansów z dnia 2 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu do budżetu państwa dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miasta i Gminy G. na rzecz Ministra Finansów 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2079/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta i Gminy G. (dalej powoływana także jako skarżąca gmina) na decyzję Ministra Finansów z dnia 2 października 2020 r. nr FS11.4145.33.2020 w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca gmina, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej powoływana jako p.p.s.a.) wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z: a) art. 49 ust. 1 i 5 Ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez brak jego zastosowania, podczas gdy z ww. przepisu wynika nakaz udzielenia dotacji w wysokości zapewniającej realizację zleconych zadań, a przepis ten wprost odnosi się do dotacji udzielanych na realizację zadań zleconych z zakresu administracji publicznej, zatem przepis ten powinien znaleźć w sprawie zastosowanie, b) art. 149 ust. 1 Ustawy o finansach publicznych poprzez brak jego zastosowania, podczas gdy z ww. przepisu wynika nakaz udzielenia dotacji w wysokości zapewniającej realizację zleconych zadań, a zatem powinien mieć zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy, c) art. 168 ust. 5 Ustawy o finansach publicznych w związku z art. 49 ust. 1 i 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez brak jego zastosowania, w sytuacji w której przepis ten nakazuje przekazania przez dysponenta - Wojewodę dotacji w wysokości zapewniającej Gminie realizację celu w postaci pełnego i terminowego wykonania zadań zleconych wynikających z odrębnych przepisów. d) art. 168 ust. 6 Ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący nie wykonał części zadań, na które przyznano dotację, w sytuacji gdy Skarżący w rzeczywistości wykonywał zadania na które zgodnie z ustawą dotacja została przyznana. e) art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 Ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący wykorzystał część dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy Skarżący wykonywał zadania na które zgodnie z ustawą dotacja została przyznana, f) art. 6 ust. 1 Ustawy prawo o aktach stanu cywilnego poprzez brak jego zastosowania skutkujący uznaniem, że wykorzystanie dotacji dotyczyło tylko zadań Wskazanych następczo przez Wojewodę w treści formularza w sytuacji gdy dotacją objęta była całość zadań wynikających z ww. ustawy, g) art. 4 Ustawy o ewidencji ludności poprzez brak jego zastosowania skutkujący uznaniem, że jedynie zadania objęte formularzem stosowanym przez Wojewodę w celu rozliczenia dotacji mogą być finansowane z dotacji celowej udzielanej przez Wojewodę na realizację zadań wynikających z ustawy o ewidencji ludności, h) art. 8 ust. 2 Ustawy o dowodach osobistych poprzez brak jego zastosowania skutkujący uznaniem, że jedynie zadania objęte formularzem stosowanym przez Wojewodę w celu rozliczenia dotacji mogą być finansowane z dotacji celowej udzielanej przez Wojewodę na realizację zadań wynikających z ustawy o dowodach osobistych. 2) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z: a) art. 7 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy stanowiska i dowodów zgłoszonych przez Skarżącego; b) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego działania w sprawie przejawiający się pominięciem twierdzeń i dowodów powołanych przez Skarżącego; c) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonych w sprawie dowodów; d) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności: i. uznanie za prawidłowe postępowanie Wojewody Wielkopolskiego w zakresie uczynienia podstawą rozstrzygnięcia wyłącznie informacji przekazywanych przez Skarżącego poprzez aplikację o liczbie zrealizowanych zadań i dokonanie kalkulacji wyłącznie na podstawie ww. przedstawionych danych z pominięciem rzeczywistych kosztów realizacji zleconych zadań przedstawianych przez skarżącego, ii. przyjęcie, że dotacja została przyznana wyłącznie na zadania wskazane w formularzu aplikacji służącej do przekazywania informacji o liczbie zrealizowanych zadań, iii. przyjęcie, iż wartość zadań zleconych z zakresu administracji rządowej określonych ustawą - Prawo o aktach stanu cywilnego, ustawą o ewidencji ludności oraz ustawą o dowodach osobistych została precyzyjnie określona, iv. poprzez przyjęcie, że Skarżący nie wykonał części zadań zleconych z zakresu administracji rządowej wynikających z ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego, ustawy o ewidencji ludności oraz ustawy o dowodach osobistych, na które została przyznana dotacja i zagospodarował część dotacji według własnego uznania bez powiązania wydatków z zadaniami zleconymi. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z 2 października 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Wielkopolskiego z 10 czerwca 2020 r., zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przewidzianych. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga kasacyjna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. Ze względu na zakres i konstrukcję zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także – co istotne – wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Istota sporu w sprawie dotyczy wykładni przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm. – dalej w skrócie: "u.f.p.") w zw. z przepisami ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 23 ze zm.; dalej: u.d.j.s.t.) w zakresie podstaw do zwrotu dotacji celowej przekazanej na realizację zadań z zakresu ewidencji ludności, dowodów osobistych oraz rejestracji zdarzeń w aktach stanu cywilnego. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty prawa materialnego dotyczące błędnego zastosowanie (niezastosowania) wskazywanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej regulacji, gdyż poprawne rozumienie kompetencji do określania kwot dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami jednostkom samorządu terytorialnego (dalej: j.s.t.), a także wykorzystania takiej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem determinuje w podstawowym zakresie formułowanie oceny w odniesieniu do sformułowanych zarzutów natury procesowej. Znamiennym jest przy tym, że w zakresie zarzutów odnoszących się do przepisów prawa materialnego skarżąca gmina nie zarzuciła organowi jak i sądowi pierwszej instancji dokonania ich błędnej wykładni. Podkreślić przede wszystkim należy, że część z podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności w zakresie art. 49 ust. 1 i 5 u.d.j.s.t. oraz art. 149 ust. 1 u.f.p. (pkt 1a i 1b petitum skargi kasacyjnej) nie odnosi się do istoty niniejszej sprawy, bowiem przepisy dotyczące zasad ustalania wysokości przyznanych dotacji nie miały w sprawie zastosowania. Przedmiotem postępowania w przedmiocie zwrotu dotacji celowej jest jej rozliczenie czyli weryfikacja czy dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, a nie to czy przyznana dotacja w pełni pokryła realizację zleconych zadań. Jak wskazał Sąd Najwyższy, wprawdzie roszczenie przewidziane w art. 49 ust. 6 u.d.j.s.t. jest uregulowane przez przepisy prawa publicznego i wkomponowane w system finansowania j.s.t., jednak roszczenie to ma ostatecznie charakter cywilnoprawny (zob. np. wyrok SN z 5 kwietnia 2019 r., sygn. I CSK 151/18, LEX nr 2642386). W przywołanym orzeczeniu SN wskazał także, że spod kontroli sądowej wymyka się wysokość kwot przeznaczonych w budżecie państwa na dotacje celowe oraz przyjęte w tym budżecie zasady określania wydatków podobnego rodzaju (art. 49 ust. 3 u.d.j.s.t. i art. 129 u.f.p.). Konstatacji tej nie zmienia unormowanie art. 49 ust. 1 u.d.j.s.t., gdyż kierowane ono jest bowiem do ustawodawcy i nakazuje mu przewidziane w tym przepisie zasady uwzględniać przy uchwalaniu budżetu państwa, nie stanowi to natomiast źródła roszczeń dla jednostek samorządu terytorialnego. Przyjąć zatem należy, że ewentualne roszczenie j.s.t. względem Skarbu Państwa związane z przekazaniem dotacji celowej w zaniżonej wysokości, nie pokrywającej w całości zleconych zadań, ma charakter cywilnoprawny, co oznacza, ze spod kontroli sądowej wymyka się wysokość kwot przeznaczonych w budżecie państwa na dotacje celowe oraz przyjęte w tym budżecie zasady ich określania. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym a w konsekwencji również sądowoadministracyjnym w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem nie ma możliwości kwestionowania zasad przyjętych do ustalenia wysokości dotacji celowej na ten cel, a w istocie zasad przyjętych w budżecie państwa dla ustalania wysokości wydatków podobnego rodzaju, wedle których następnie jest ustalana przez właściwego ministra wysokość dotacji celowych na realizację zadań z zakresu administracji rządowej. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 168 ust. 5 i 6 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.f.p. (zarzuty z pkt 1c –e petitum skargi kasacyjnej). Wbrew stanowisku skarżącej gminy organy słusznie przyjęły, co zaaprobował sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy gmina wykorzystała część przyznanej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Z unormowania zawartego w art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. wynika, że dotacja udzielona z budżetu państwa, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Przy czym zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem (art. 169 ust. 4 u.f.p.). Z art. 168 u.f.p. wynika zaś, że: wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona; przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji (ust. 4); w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach (ust. 5). W sprawie niniejszej rozumienie wykorzystania dotacji musi uwzględniać realizację celów wskazanych w odrębnych przepisach. W tym względzie należy przywołać art. 129 u.f.p., zgodnie z którym kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi j.s.t. określane są przez dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Zatem przez wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem należy rozumieć sytuację, w której j.s.t. bądź to sfinansowała dotacją inne zadania niż zadania zlecone, bądź też sfinansowała dotacją zadania, które wprawdzie przedmiotowo mogłyby wpisywać się w realizację zadań zleconych, ale nastąpiło przekroczenie (nieuwzględnienie) zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. Takie rozumienie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem uzupełnia uwzględnienie jednej z podstawowych zasad dokonywania wydatków publicznych, a określonej w art. 44 ust. 3 pkt 1 u.f.p. Zgodnie z tą regulacją: wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (zob. wyrok NSA z 28 listopada 2024 r., sygn. akt I GSK 208/21). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że plan dotacji na 2019 r. na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej - obejmujące rejestrację aktów stanu cywilnego, ewidencję ludności oraz dowody osobiste - ustalony został na podstawie prognozy w zakresie liczby zadań przewidzianych do realizacji w 2019 r. oraz kwoty przypadającej na jedną czynność, ustalonej w oparciu o ujednolicony czas realizacji zadania i stawki roboczogodziny ustalonej przez Ministerstwo Finansów na 2019 r. Strona została poinformowana o obowiązującej w 2019 r. stawce roboczogodziny oraz o ustaleniu czasochłonności poszczególnych czynności według Katalogu. Stąd też kwota dotacji celowej (na realizację zadań zleconych) była skalkulowana wedle określonych stawek. Rozliczenie dotacji dokonane przez wojewodę po ustaleniu ilości czynności wykonanych przez j.s.t. w 2019 r., wykazało, że liczba zadań zrealizowanych była mniejsza od prognozowanej. Stąd też uznać należało, że - wobec nie dokonania zwrotu dotacji przez gminę w terminie określonym ustawowo (art. 168 ust. 1 w zw. z ust. 6 u.f.p.) - doszło do wykorzystania części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w wyżej wskazanym znaczeniu. Gmina bowiem wykorzystała całość otrzymanych środków. Wskazać przy tym należy, że wysokość przyznanej dotacji jest uzależniona od faktycznej liczby realizowanych zadań i nie pozostaje w związku z wynagrodzeniami pracowników urzędu stanu cywilnego czy też innymi czynnościami podejmowanymi przez pracowników urzędu stanu cywilnego, jak sporządzanie wniosków o nadanie medali za długoletnie pożycie czy ich wręczanie. Tym samym za nieskuteczne należało uznać również zarzuty naruszenia wskazanych przepisów ustawy o aktach prawa cywilnego, ustawy o ewidencji ludności czy ustawy o dowodach osobistych, które to przepisy regulują konkretne zadania jakie wykonują organy przy ich stosowaniu. Dotacja została przyznana przez wojewodę na realizację konkretnie wskazanych zadań wynikających z ww. ustaw, a zatem jej rozliczenie musiało być związane właśnie z rzeczywistą liczbą wykonanych zadań wskazanych w formularzu. W tych okolicznościach zachodzi podstawa prawna do żądania zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, co czyni zarzut wadliwego zastosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. bezzasadnym. W świetle powyższych rozważań za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 12 § 1, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. Organ prawidłowo zgromadził i rozpoznał materiał dowody, przyjmując że gmina wykorzystała przyznaną dotację celową w części niezgodnie z przeznaczeniem. Skarżąca gmina formułując powyższe zarzuty w istocie kwestionuje poprawność ustaleń faktycznych odnoszących się do zasad przyznawania i rozliczenia dotacji oraz ustalenia kwoty przypadającej do zwrotu opierając się na wykładni regulacji materialnoprawnych, z których zasadnicza część nie była stosowana przez organy, a zatem nie mogła być przez nie naruszona. Raz jeszcze podkreślić należy, że przyznana skarżącej gminie dotacja została wyliczona na podstawie prognozy w zakresie liczby zadań, zaś jej rozliczenie na podstawie liczby zrealizowanych zadań. Skoro poza sporem jest to, że gmina zrealizowała mniej zadań niż wynikało to z prognozy, środki które pozostały gmina była zobowiązana zwrócić do budżetu państwa, jako dotację częściowo wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Tym samym podniesione zarzuty nie podważyły przyjętego przez organy a zaakceptowanego przez sąd stanu faktycznego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną gminy jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 675 zł obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).