I GSK 1053/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 848/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. K. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 848/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ odwoławczy). Decyzją tą po rozpatrzeniu odwołania została utrzymana w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Kierownik ARiMR lub organ I instancji) z [...] czerwca 2015 r. odmawiająca przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2010 r. Sąd I instancji orzekał w oparciu o następujący stan sprawy: M. J. (obecne nazwisko K. – dalej: skarżąca lub producent rolny) wnioskiem z 17 maja 2010 r. reprezentowana przez pełnomocnika M. J. wniosła o przyznanie na rok 2010 płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. We wniosku skarżąca zadeklarowała m.in. działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie wielkopolskim, gmina W., obręb W. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Kierownik ARiMR działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2008 nr 170 poz. 1051 ze zm.), art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzenia i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE L 316 z 02.12.2009 str. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie (WE) nr 1122/2009) w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. nr 40 poz. 326 ze zm., dalej: rozporządzenie z 9 marca 2009 r.) oraz art. 104, 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 nr 48 poz. 1071, dalej: kpa) odmówił przyznania płatności bezpośrednich za 2010 r. Umorzył też postępowanie w części, co do której wniosek został cofnięty. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą odmowy przyznania płatności było stwierdzenie rozbieżności pomiędzy deklarowaną powierzchnią działek a stwierdzoną w czasie kontroli, jak też stwierdzenie nieprzestrzegania norm dobrej kultury rolnej na części powierzchni działek. Ostatecznie ustalono, że powierzchnia zadeklarowana do JPO wynosiła 84,70 ha, a w wyniku kontroli powierzchnia stwierdzona to 50,49 ha. Do płatności UPO – do powierzchni upraw podstawowych powierzchnia zadeklarowana wynosiła 23,53 ha, a powierzchnia wyznaczona w wyniku kontroli to 3,19 ha. Stwierdzono, że nie zostały spełnione warunki do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca), albowiem wskaźnik DJD w gospodarstwie wnioskodawczyni wynosił 0,00. Organy ustaliły też, że skarżąca w dniu 31 maja 2010 r. nie była użytkownikiem i posiadaczem działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna I), albowiem z ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że działalność rolniczą na tej działce prowadził inny producent rolny – A. A. Decyzję tę skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z 26 kwietnia 2013 r. o sygn. III SA/Po 575/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu wskazał, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w odniesieniu do zgłoszonych działek J, N, R, O, podzielił stanowisko, że porośnięte były rozrastającymi się w sposób naturalny chwastami, zadrzewieniami i zakrzewieniami. Uchyleniu uległy decyzje organów administracji w części dotyczącej działki rolnej I (ewidencyjnej [...]). Sąd zakwestionował sposób sporządzenia protokołu rozprawy, która odbyła się w dniach 18 listopada 2010 r. i 31 marca 2011 r. W oparciu o treść art. 86 § 1 i § 2 kpa zarzucono organom, że nie wynika z treści protokołu kto, kiedy, gdzie i jakich czynności , oraz w jakim charakterze był obecny. Zarzucono też organom, że niezasadnie zastąpiono zeznania M. K. zeznaniami jej pełnomocnika, tj. M. J. Nakazano właściwe, zgodne z art.107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji. Po zwrocie akt organowi dopuszczono jako materiał dowodowy następujące dokumenty: oświadczenie A. A., oświadczenie R., umowę dzierżawy pomiędzy parafią Rzymsko-Katolicką a A. A., pismo A. A., protokół zdawczo-odbiorczy nieruchomości, ewidencję zabiegów rolnych, decyzję ustalającą roczny limit zwrotu podatku akcyzowego oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. W dniu [...] lipca 2014 r. przesłuchano M. K., w dniu [...] listopada 2014 r. P. C., A. D., M. P. i A. A. [...] stycznia 2015 r. decyzją o nr [...] Kierownik ARiMR umorzył postępowanie w części dotyczącej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup podstawowych, odmówił przyznania płatności obszarowej i nałożył sankcję w kwocie 18 976,16 zł, odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 6 656,88 zł. Podobnie jak w decyzji z [...] czerwca 2011 r., organ w oparciu o wyniki kontroli oraz postępowania dowodowego wyjaśnił i opisał powierzchnie mające wpływ na rozstrzygnięcie, wskazał także, iż umorzono postępowanie w części dotyczącej uzupełniającej płatności obszarowej, bowiem skarżąca wycofała wniosek i złożyła oświadczenie, iż powodem rezygnacji było niezawarcie umowy kontraktacji. Zaznaczono, że w części dotyczącej działki o nr ewid. [...] dano wiarę oświadczeniu producenta i zakwalifikowano ją jako uprawnioną do płatności obszarowych. Wykonując zalecenia WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z 26 kwietnia 2013 r. i po uzupełnieniu postępowania dowodowego organ w części dotyczącej działki ewid. [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że M. K. nie była faktycznym posiadaczem tej działki i jej użytkownikiem. Organ w uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia wskazał dowody, na których się oparł, ale też wyjaśnił, dlaczego odmówił mocy dowodowej innym dowodom. Podkreślił, że nie można wykluczyć, iż na spornych działkach M. K. wykonała pojedyncze zabiegi agrotechniczne, ale z tego wynika jedynie, że były to działania dokonywane samowolnie na gruntach, na których gospodarował A. A. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. o nr [...] Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnośnie zarzutu związanego z konfliktem krzyżowym organ bardzo obszernie i szczegółowo odniósł się do zebranego materiału dowodowego, ocenił wiarygodność zeznań i ocenił wszystkie środki dowodowe na gruncie całego materiału dowodowego. Stwierdzono w uzasadnieniu, że M. K. nie tylko nie czerpała korzyści ze spornej działki, ale również nie była trwale związana z omawianym gruntem. W ocenie organu nie prowadziła na niej upraw w sposób trwały, a więc nie utrzymywała jej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej. Odnośnie działek R, J, N i O organ ponownie wskazał, że raport z kontroli dowiódł jednoznacznie nieużytkowania tych działek i to wieloletniego. Odnośnie działek J, N i O podkreślono, że zastosowano wobec nich kod DR 18 i tym samym zostały w całości wykluczone z dopłat, bowiem cały przedmiotowy grunt nie był użytkowany rolniczo. Z tych też powodów nie wykonywano pomiarów tych działek. Przywołano także regulacje związane z udziałem strony w postępowaniu na gruncie ustawy z dnia [...] stycznia 2007 r. – o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i wyjaśniono, że strona miała pełną możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a jej obowiązkiem było złożenie wyjaśnień oraz przedstawienie dowodów podważających ustalenia poczynione przez organ. Strona miała więc prawo i obowiązek wykazania, że była faktycznym użytkownikiem spornych działek na dzień [...] maja 2010 r. i że to użytkowanie miało charakter ciągły i trwały, czego nie zdołała uczynić. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzuciła wadliwość ustaleń co do posiadania działki nr [...] oraz co do nieużytkowania niektórych działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718, dalej: ppsa). Uzasadniając wyrok WSA wskazał, że zgodnie z art.170 ppsa sąd związany jest oceną dokonaną we wcześniejszym prawomocnym wyroku. WSA w wyroku z 26 kwietnia 2013 r. jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w odniesieniu do zgłoszonych przez skarżącą działek J, N, R i O. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że skoro na ww. działkach nie jest prowadzona działalność rolnicza, to nie było potrzeby wykonania pomiarów tych działek, bo organ w takim przypadku nie musi badać "przedeklarowania powierzchni" uprawy, bowiem uprawy tej nie ma. Przedeklarowanie, jako skutek dokładnego pomiaru dotyczy powierzchni uprawianej, a nie całkowitego nie zagospodarowania działki. Za wiążące w aspekcie art. 170 ppsa i art. 153 ppsa Sąd I instancji uznał też wskazania wyrażone w wyroku z 26 kwietnia 2013 r., które dotyczyły drugiej z rozpoznawanych kwestii, mianowicie wyłączenia z płatności działki o nr ewid. [...]. Organy ponownie rozpoznające sprawę na skutek uchylenia orzeczeń organu związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu. Sąd nakazał organom przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie działki I w sposób zgodny z regułami postępowania dowodowego. W tym zakresie organy przeprowadziły postępowanie uzupełniające przesłuchując świadków i załączając dokumenty przedłożone przez R. A. Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia organów prowadzące do odmowy płatności i zastosowania sankcji, oraz do częściowego umorzenia postępowania. WSA powołując przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazał, że posiadanie oznacza rzeczywiste władztwo nad rzeczą o charakterze materialnym, mogącą być przedmiotem obrotu gospodarczego i niewyłączoną z tego obrotu. W przypadku płatności bezpośredniej wymóg posiadania musi być odczytywany również w kontekście przepisów i celów dotyczących tego rodzaju wsparcia. Celem regulacji dotyczących tych płatności jest finansowe wspieranie osób faktycznie uprawiających grunty rolne, a więc samodzielnie decydujących o tym, jakie rośliny uprawiać, jakie zabiegi agrotechniczne w związku z tym wykonywać, zbierających plony i utrzymujących uprawiane grunty w dobrej kulturze rolnej. Fundamentalne znaczenie mają więc tutaj ustalenia faktyczne organów w zakresie stwierdzenia – kto faktycznie użytkuje działkę rolniczo, prowadząc związane z tym prace w okresie, odnośnie którego strona wnioskuje o dopłaty. Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia, że to skarżąca reprezentowana przez ojca M. J. w przeszłości prowadziła działalność rolniczą na działce nr ew. [...], ale pozbawionym podstaw jest twierdzenie, że prowadziła tę działalność w roku 2010. WSA dokonał analizy prawidłowości oceny materiału dowodowego przez organy i wyciągnięcia wniosków skutkujących uznaniem, że skarżąca na dzień 31 maja 2010 r. nie posiadała działki [...]. Zauważył, że organy prawidłowo uznały, że niekonsekwentne i sprzeczne ze sobą są zeznania pełnomocnika skarżącej i powołanych przez niego świadków. Zeznania te ulegają modyfikacjom, stają się nieprecyzyjne i ogólnikowe, a w konsekwencji niewiarygodne. I tak - osoba, która dokonać miała zabiegów na polecenie M. J. podaje inne terminy ich wykonana niż pełnomocnik strony, dodatkowo zeznania tego świadka tj. P. C. są sprzeczne ze składanymi wcześniej przez niego oświadczeniami. Jego zeznań z kolei nie potwierdzają zeznania świadka mającego potwierdzić wykonywane zabiegi, tj. A. D. Co więcej – świadek ten kilkakrotnie powtarza, że poszczególne elementy stanu faktycznego zna od M. J. Trudno też dać wiarę zeznaniom świadków złożonym w roku 2014, że w roku 2010 mogli się mylić, skoro ich oświadczenia złożone zostały na początku postępowania administracyjnego, bezpośrednio po wezwaniu strony o wyjaśnienie kwestii związanych z kontrolą krzyżową. Tymczasem A. A. twierdzący, że użytkował w 2010 r. przedmiotową działkę, załączył stosowne dokumenty na potwierdzenie swojego stanowiska, a przede wszystkim na okoliczność przejęcia gruntów i wykonywanych zabiegów agrotechnicznych. Przedłożył także zaświadczenie o konserwacji rowu melioracyjnego. Również powołany przez niego świadek - M.P. - zeznawał konsekwentnie, ze szczegółami, nie myląc dat ani osób. Sąd I instancji za niewiarygodne uznał twierdzenia skarżącej, że prowadziła działalność rolniczą w oparciu o ustną umowę z przedstawicielem kurii, skoro miała świadomość, że nie wywiązuje się od wielu miesięcy z obowiązków wobec wydzierżawiającego i zalega z czynszem dzierżawnym. WSA poddał też w wątpliwość rzetelność twierdzenia skarżącej, że nie wiedziała o wypowiedzeniu umowy we wrześniu roku poprzedzającego złożenie wniosku. Omówiony wyrok M. K. zaskarżyła w całości skargą kasacyjną. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 2 ppsa zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, to jest art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ppsa poprzez jego niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi w trybie art. 151 ppsa, a to w następstwie przeprowadzenia przez WSA kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu w sposób nieprawidłowy, poprzez zaakceptowanie w swoim rozstrzygnięciu przeprowadzenia przez organ oceny materiału dowodowego zawartego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadą prawdy obiektywnej, przez co doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania; art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy, zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z obowiązkiem nałożonym na organy administracji zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 ppsa. Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor podnosił, że pominięty został przez organy dowód z zeznań A. D. i P. C. W jego ocenie świadkowie byli przesłuchiwani po długim czasie od zaistniałego zdarzenia, wiec mogli dokładnie nie pamiętać daty, a pomyłka dotycząca jednego czy dwóch dni nie powinna dyskwalifikować ich zeznań. Zeznania świadków powołanych przez A. A. były niemal identyczne, co także może poddawać w wątpliwość ich wiarygodność. Tym bardziej, że wszyscy świadkowie podani przez Pana A. A., jak i on sam, należeli do rady parafialnej i zapewne byli w stałym kontakcie i pod wpływem proboszcza parafii. Nadto skarżąca nie zgadza się także z ustaleniem organów dotyczącym stwierdzonych w czasie kontroli na miejscu braku śladów użytkowania rolniczego działek. W pierwszym odwołaniu od decyzji Dyrektora ARiMR w Poznaniu, poza treścią pisemną dołączona została płyta CD ze zdjęciami działki nr [...] wykonanymi w dniu [...].02.2011 r. Zdjęcia te przedstawiały obraz terenu po rzekomych zabiegach agrotechnicznych - oprysku chwastobójczym wykonanym Randapem oraz zaoraniu, które miało być dokonane po tym zabiegu. Powyższe przeczy zeznaniom Pana A. A., gdyż podważa terminy wykonywanych przez niego zabiegów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, to jest ocenia zasadność podniesionych w niej zgodnie z art. 174 ppsa i uzasadnionych zgodnie z art. 174 § 1 pkt 2 ppsa zarzutów. Bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, jednak w sprawie niniejszej takiej nieważności nie stwierdził. Z uwagi na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy w zakresie działek rolnych oznaczonych we wniosku o płatności oznaczeniami R, J, N i O – jak trafnie zauważył Sąd I instancji – sprawa została już rozstrzygnięta. W granicach skargi kasacyjnej pozostaje do rozpoznania kwestia zaakceptowania przez Sąd I instancji ustaleń organów co do tego, że skarżącej nie przysługiwało prawo do dopłat do działki o numerze ewidencyjnym [...] (działka rolna oznaczona: I). Zarzuty w tym zakresie zostały ograniczone do naruszeń art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 174 pkt 2 ppsa naruszenia przepisów postępowania tylko wtedy mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko przytoczyć podstawy kasacyjne, ale również je uzasadnić. W przypadku podniesienia zarzutów z art. 174 pkt 2 ppsa oznacza to obowiązek uprawdopodobnienia, w jaki sposób zarzucane naruszenia mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to jest skutkować odmiennym orzeczeniem. Art. 7 kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA trafnie uznał, że organy nie dopatrzyły się naruszeń tych przepisów w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzutu pominięcia dowodu z zeznań A. D. i P. C. Jest to zarzut oczywiście nietrafny. Zeznania tych świadków zarówno z 2011 r. jak i z [...] listopada 2014 r. zostały wzięte pod uwagę przez organ oraz przez Sąd I instancji. To, że zostały one uznane za niewiarygodne, zostało wyczerpująco uzasadnione. Wskazano na ich wewnętrzne sprzeczności oraz sprzeczność z pozostałym przyjętym za wiarygodny materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami innych świadków i dokumentami. Podnosząc zarzut z art. 77 § 1 ppsa skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałby polegać brak wyczerpującego materiału dowodowego. Oprócz nieuzasadnionego twierdzenia o pominięciu zeznań wymienionych wyżej świadków nie przywołał on innych dowodów, które jego zdaniem mogłyby być przeprowadzone, a nie zostały uwzględnione. Powoływane przez autora skargi kasacyjnej dowody dotyczące stanu działki nr [...] z 2011 r. nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem ustalenia dotyczą posiadania tej działki przez skarżącą w 2010 roku. Zarzucając naruszenie art. 77 kpa autor skargi kasacyjnej nie wskazał też, na czym miałoby polegać naruszenie przez organy czy Sąd I instancji zasad praworządności, czy nieuwzględnienie interesu społecznego czy słusznego interesu obywateli. Dlatego też zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa należało uznać za nieusprawiedliwione. Brak postawienia przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 80 kpa zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny z oceny prawidłowości ustalenia przez organy stanu faktycznego w oparciu o wyczerpująco zebrany i oceniony materiał dowodowy, to jest czy organy wyciągnęły prawidłowe, zgodne z zasadami logiki wnioski co do przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. Można jednak wskazać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można dopatrzyć się takich uchybień. Ponieważ skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ppsa należało ją oddalić. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804). Na koszty te składa się wynagrodzenie radcy prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.