I GSK 1077/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Protokolant Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 10/22 w sprawie ze skargi M. B. na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 14 grudnia 2020 r., nr EFRR-III.432.2.2.N.2020, RPWM.01.03.05-28-0281/20 (4) w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. B. na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 10/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325, aktualnie: Dz. U. 2022 poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. B. (dalej też: "strona", "skarżąca", "wnioskodawca") na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (dalej też: "IZ", "organ") z dnia 14 grudnia 2020 r., nr EFRR-III.432.2.2.N.2020, RPWM.01.03.05-28-0281/20(4) w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Internetowa platforma sprzedażowa U.PL - dostosowanie do działalności w zagrożeniu epidemicznym" w ramach organizowanego przez Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie naboru przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym w ramach Działania 1.3 Przedsiębiorczość (Wsparcie przedsiębiorczości), Poddziałanie 1.3.5 Usługi dla MŚP Schemat B typ 2. Nabór wniosków przeprowadzono na podstawie Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów, stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały organu z 4 sierpnia 2020 r. (dalej: "Regulamin naboru"). Dwoma odrębnymi pismami z 1 października 2020 r. oraz z 26 października 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w zakresie warunków formalnych nr 1 "Kompletność wniosku i załączników" oraz nr 2 "Forma złożenia wniosku i załączników". Wymienił przy tym konkretne elementy wniosku i jego załączników wymagające poprawienia lub uzupełnienia. Podkreślił przy tym konieczność zachowania spójności informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z pozostałą dokumentacją aplikacyjną. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na wezwania organu odpowiednio przy pismami z dnia 8 października 2020 r. oraz z dnia 2 listopada 2020 r. Pismem z 14 grudnia 2020 r. organ pozostawił jednak wniosek skarżącej bez rozpatrzenia z powodu braku jego uzupełnienia. Postanowieniem z 26 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 160/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę strony przyjmując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Postanowienie to zostało jednak uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 512/21. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za pozbawioną usprawiedliwionej podstawy wskazując, że dla wyniku kontrolowanej sprawy kluczowe znaczenie miały regulacje zawarte w Regulaminie naboru. Z tych zaś wynikało, że ocena projektów składa się z oceny formalno-merytorycznej przed rozpoczęciem której wnioski o dofinansowanie projektów są poddawane weryfikacji warunków formalnych. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 694 ze zm. – dalej jako specustawa funduszowa); 2. naruszenie przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm. – dalej jako ustawa Covid-19), poprzez jego niezastosowanie. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Przed przystąpieniem do oceny trafności zarzutów kasacyjnych, ze względu na sposób ich sformułowania, konieczne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez NSA. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem dokonywać we własnym zakresie czy to doprecyzowania, czy to interpretacji wskazanych przez skarżącego kasacyjnie podstaw zaskarżenia lub ich uzasadnienia. Wskazane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty wskazują na obie podstawy jej sformułowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do ich formalnego wyartykułowania przez autora skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia ani przepisów specustawy funduszowej, ani przepisów ustawy Covid-19. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania organów administracji. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej czy to naruszenia prawa materialnego, czy to naruszenia prawa procesowego (art. 174 p.p.s.a. – odpowiednio jego pkt 1 lub pkt 2) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami prawa materialnego albo procesowego. Niezależnie od powyższych wskazań, na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut naruszenia art. 10 specustawy funduszowej, a to z kilku względów. Po pierwsze, przywołana regulacja posiada trzy jednostki redakcyjne, a autor skargi kasacyjnej nie wskazuje (również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), którego konkretnie przepisu zarzut dotyczy. Po drugie, zarzut ten nie koresponduje z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z tego ostatniego wynika, iż skarżąca w istocie zarzuca naruszenie przepisów Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów, stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały Nr 34/468/20/VI organu, tj. Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego (dalej "Regulamin"). Przy czym przepisy wspomnianego Regulaminu nie zostały powiązane ze stosowną/mi regulacją/ami ustaw/y. Za takie powiązanie nie można uznać wskazywanego w petitum skargi art. 10 specustawy funduszowej, nie tylko ze względów, o których była mowa wyżej (brak wskazania jednostki redakcyjnej tej regulacji), ale także ze względów merytorycznych, tj. treści normatywnej tegoż artykułu. Po trzecie, skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi polemikę z ustaleniami organu dotyczącymi przede wszystkim dokonanej oceny warunków formalnych złożonego przez skarżącą wniosku. Stąd też wynika, że uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię odniesiono przede wszystkim do ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Wszystkie wskazane wady zarówno formalnej konstrukcji pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, jak i jego uzasadnienia przesądziły o niemożności jego uwzględnienia. Za nieskuteczny musiał być uznany także drugi z wyartykułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia art. 15 zzzzzn2 ust. 1 ustawy Covid-19. Niezależnie bowiem od wstępnych ustaleń w przedmiocie stosowania (w istocie: niestosowania) tej regulacji przez sąd administracyjny, wskazania wymaga, że odnosi się ona do postępowań regulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowaniem zaś takim nie było ubieganie się przez skarżącą o dofinansowanie w ramach organizowanego przez Zarząd województwa Warmińsko-Mazurskiego naboru przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Do postępowań takich nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkami wskazanymi w art. 50 i art. 67 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej. Skarżący kasacyjnie ani nie wskazał, ani nie uzasadnił, że w sprawie określone ustawowo okoliczności miałyby mieć miejsce. Ponadto nie podjęto nawet próby wykazania istotności wpływu tegoż potencjalnego naruszenia na wynik sprawy. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).