I GSK 1180/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 41/24 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 20 listopada 2023 r. nr 0124/8110/9011/2023 w przedmiocie przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych wpływem rosyjskiej inwazji na Ukrainę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 28 marca 2024r., sygn. akt III SA/Gd 41/24, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. L. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni (dalej też: "Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR", "DP OR ARiMR", "Dyrektor") z 20 listopada 2023r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Człuchowie z 22 sierpnia 2023r. w przedmiocie przyznania w części pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od 15 kwietnia 2023r. do 30 czerwca 2023r. i któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: w granicach wskazanych w art 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. , poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała zasadę zaufania do władzy publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji z 22 sierpnia 2023r. pomimo, iż zgromadzony na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy wskazywał, że uniemożliwienie skarżącemu przez organy administracyjne zadośćuczynienia wszystkim wymaganym formalnościom związanym z ubieganiem się o przyznanie pomocy finansowej stanowiło zawiniony brak współdziałania organu celem zebrania materiału dowodowego i wydania decyzji zgodnie z żądaniem strony, a to doprowadziło do niezłożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej za okres referencyjny od 1 grudnia 2022r. do 14 kwietnia 2023r., a także poprzez brak poinformowania skarżącego, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy może doprowadzić do wydania niekorzystniej dla niego decyzji i w tym celu umożliwienie mu konwalidowania braków, które to naruszenie zaistniało w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10a ust. 1a pkt 1 ustawy o ARiMR poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo że organy administracji publicznej zaniechały powiadomienia skarżącego o wystąpieniu oczywistej rozbieżności pomiędzy treścią wniosku o przyznanie pomocy finansowej a treścią załączników do wniosku, w sytuacji gdy organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności, a co za tym idzie winny niezwłocznie zawiadomić o istniejących rozbieżnościach rolnika, który ma prawo złożyć wówczas prawidłowy wniosek w wymaganym terminie i w wymaganej formie, które to naruszenie zaistniało w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skargę kasacyjną, w granicach której działa Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przepis ten określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005r., sygn. akt FSK 2302/04, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także co istotne wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Związanie podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Jednakże sposób sformułowania zarzutów, które odnoszą się jedynie do naruszenia przepisów postępowania rzutują na zakres rozpoznawania tej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń spowodowały jednak znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem Sąd kasacyjny nie może samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych, domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku Sądu I instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z 20 listopada 2023r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Człuchowie którą przyznano skarżącemu pomoc finansową w wysokości 11.497,50 zł w związku ze sprzedażą gryki udokumentowaną fakturą z 30 kwietnia 2023r. oraz odmówiono przyznania pomocy finansowej w pozostałej części. Skarżący bowiem do wniosku z 20 czerwca 2023r. o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od 15 kwietnia 2023r., do 15 lipca 2023r. i któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy, dołączył trzy faktury z czego faktury z 5 kwietnia 2023r. oraz z 6 grudnia 2022r. dokumentowały sprzedaż dokonaną poza okresem objętym pomocą. Dla uzyskania środków z programów pomocy "Pszenica I" określonego w § 13zw rozporządzenia dla sprzedających pszenicę lub grykę w okresie od 1 grudnia 2022r. do 14 kwietnia 2023r. oraz "Pszenica II" określonego w § 13zt rozporządzenia dla sprzedających pszenicę lub grykę w okresie od 15 kwietnia do dnia 15 lipca 2023r., konieczne było złożenie dwóch wniosków na osobnych formularzach, przy czym przesłanki formalne oraz materialne otrzymania wsparcia finansowego były tożsame dla każdego z programów, różnił je wyłącznie termin dokonania transakcji sprzedaży. Kwestionując stanowisko Sądu I instancji w zakresie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia skarżący winien konkretnie wskazać, ocena których dowodów jest wadliwa, niepełna i dlaczego a także, czy zarzucane naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy. W postawionym zarzucie procesowym, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wywodów dotyczących wpływu zarzucanych uchybień na wynik sprawy. Zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak wyrok NSA z 14 marca 2018r., sygn. akt II FSK 2480/17). Trafnie przy tym Sąd I instancji uznał, że to skarżącego obciążał obowiązek wykazania, że został wprowadzony w błąd przez pracownika organu. Tego skarżący skutecznie nie dokonał. Natomiast wyniki odrębnego postępowania przeprowadzonego przez Biuro Kontroli Wewnętrznej Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni, wykazały bezzasadność sformułowanych przez skarżącego zarzutów. Słusznie zaznaczono, że na etapie występowania z wnioskiem skarżący złożył oświadczenie, że wszystkie dane podane we wniosku są prawdziwe i zgodne ze stanem faktycznym oraz zostały przez skarżącego podane dobrowolnie jak również, że znane są mu warunki otrzymania pomocy finansowej określone w § 13zw rozporządzenia (sekcja X wniosku). Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014r., poz. 1438; dalej: "ustawa o ARiMR") jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Stosownie do art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zgodnie z art. 10a ust. 1b ustawy o ARiMR strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym organy administracji publicznej nie mają obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wprowadzone istotne odstępstwa od ogólnych zasad przewidzianych w Kodeksie- postępowania administracyjnego wskazują na obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu przez wnioskodawcę, w tym przedstawienia dowodów. Zasadnie wskazał WSA, że obowiązki informacyjne ciążące na organie administracji nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem świadczenia pomocy prawnej, udzielania porad prawnych bądź instruowania strony postępowania o wyborze optymalnego sposobu postępowania, co w konsekwencji czyniłoby z organu pełnomocnika strony i to do organu należałaby decyzja o złożeniu wniosków odpowiadających posiadanym przez stronę dokumentom. Skoro skarżący dysponował fakturami VAT dla różnych okresów referencyjnych, rzeczą skarżącego było złożenie wniosków właściwych dla odpowiednich form pomocy finansowej. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może odnieść również wywód eksponujący znaczenie zbliżonych terminów końcowych składania wniosków, a co za tym idzie chęć złożenia obu wniosków naraz. Należy podkreślić, że kwestia ta została wyczerpująco zbadana, wyjaśniona i oceniona przez organy, których działanie zostało prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. Dlatego zarzut naruszenia przepisów postępowania należało uznać za niezasadny. To zaś oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji i przyjmuje je za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Zgodnie z § 13zw ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015r., poz. 187 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") w 2023r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6 (na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi, rynków rolnych i przetwórstwa produktów rolnych), producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 3a) który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023r. do dnia 15 lipca 2023r.; 4) który złożył w 2022r. wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z § 13zw ust. 1a rozporządzenia pomocy, o której mowa w ust. 1, nie przyznaje się producentowi rolnemu będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot. W skardze kasacyjnej brak jest zarzutu naruszenia prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że spełnił warunki ubiegania się o przyznanie pomocy zarówno na podstawie § 13zw, jak i § 13zt rozporządzenia. Podkreślić należy, że kasator zarzucając naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) jest zobowiązany do konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Kasator nie wskazał na czym konkretnie miało by polegać mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji, nie przedstawił też wykładni prawidłowej przepisu. Nie wskazał też dlaczego przepis ten (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który Sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie, i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie naruszył przepisów postępowania, ponieważ zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalając skargę na decyzję ostateczną Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania ani naruszenia prawa materialnego przez organy ARiMR. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena prawna i faktyczna WSA jest prawidłowa, zaś sam fakt, że Sąd doszedł na podstawie kompleksowej oceny sprawy do odmiennych wniosków niż podnosi skarżący kasacyjnie, nie może być poczytywany w kategoriach naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Sądu I instancji w zakresie wyznaczonym zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), należy uznać za prawidłowy. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną. Dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.