I GSK 1316/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Łd 142/23 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 23 grudnia 2022 r. nr 407/2022 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w D. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 12 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 142/23, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. z o.o. w D. (dalej: skarżąca, spółka, strona) na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z 23 grudnia 2022 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), art. 29 ust. 1 i 1c ustawy z dn. 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Ustawa o ARiMR) oraz § 39 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe), polegające na niedostrzeżeniu wystąpienia przesłanki uniemożliwiającej wydanie decyzji administracyjnej orzekającej o zwrocie płatności w postaci zawisłości postępowań w przedmiocie przyznania płatności na rok 2016 i 2017 – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zawisłość postępowań w przedmiocie przyznania płatności uniemożliwiało wydanie zaskarżonej decyzji i powinno skutkować jej uchyleniem przez sąd I instancji; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a. i art. 138 § 2a k.p.a., polegające na niedostrzeżeniu uchybienia dokonanego przez organ I instancji, które przeniknęło do decyzji organu II instancji, obowiązkowi zastosowania się do wskazań organu II instancji, nakazujących organowi, przed wydaniem decyzji orzekającej o zwrocie płatności, uzyskanie ostatecznych rozstrzygnięć w postępowaniach w przedmiocie przyznania płatności na rok 2016 i 2017 – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem naruszenie skutkowało wydaniem decyzji pomimo istnienia przesłanki hamującej i co powinno skutkować jej uchyleniem przez sąd I instancji; 3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art. 8 § 2 k.p.a., polegające na niedostrzeżeniu wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w postaci rażącego naruszenia zasady zaufania i nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, znajdujące wyraz w wydaniu przez tego samego piastuna organ dwóch decyzji o skrajnie odmiennej treści pomimo braku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 10a ust. 1a pkt 2 ustawy o ARiMR oraz art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na niedostrzeżeniu naruszeniu przez organ obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o całokształt materiału dowodowego oraz na poczynieniu przez sąd ustaleń własnych, wykraczających poza akta sprawy, pomimo nieprzeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nierozpoznanie przez organ kwestii złożenia przez skarżącą kasacyjną wniosku kontynuacyjnego w piśmie z marca 2020 r. oraz przeprowadzenie przez organ wadliwego postępowania dowodowego we własnym zakresie skutkowało dokonaniem wadliwych ustaleń faktycznych, jakoby skarżąca kasacyjna tego wniosku nie złożyła, podczas gdy kwestia ta powinna zostać ustalona przez organy jako kwestia kluczowa dla wydania decyzji orzekającej o zwrocie płatności i z tego względu decyzja, w której tych ustaleń nie poczyniono, powinna zostać uchylona; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 42 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dn. 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (dalej: rozporządzenie nr 1974/2006) w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 10a ust. la pkt 2 ustawy o ARiMR, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że strona musi dodatkowo udokumentować fakt wystąpienia siły wyższej/nadzwyczajnej okoliczności, co skutkowało przyjęciem, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie niepoinformowania organu przez skarżącą kasacyjnego w należytym terminie o fakcie wystąpienia siły wyższej/nadzwyczajnej okoliczności w postaci tymczasowego aresztowania, podczas gdy przepisy nakładają na stronę obowiązek jedynie udowodnienia (za pomocą dowolnych środków dowodowych) ww. faktów, a skarżąca kasacyjna złożyła w tym zakresie oświadczenie, przy czym organ miał z urzędu wiedzę o fakcie tymczasowego aresztowania – co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem naruszenie skutkowało wydaniem decyzji orzekającej o zwrocie płatności pomimo wystąpienia przesłanki negatywnej w postaci poinformowania i udowodnienia organowi wystąpienia przypadku siły wyższej i co powinno skutkować uchyleniem decyzji przez sąd. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie: 1) art. 13 ust. 1 akapit 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dn. 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (dalej: rozporządzenie nr 640/2014) w zw. z art. 4 ust. 1 akapit 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z art. 21 ust. 1 i 3 ustawy z dn. 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej: ustawa o płatnościach), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wystąpienie "siły wyższej" lub "nadzwyczajnych okoliczności", o których mowa w art. 4 rozporządzenia nr 640/2014, skutkuje tym, że złożenie wniosku w dodatkowym 25-dniowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 akapit 3 tego rozporządzenia, nie skutkuje obniżeniem płatności, o którym mowa w art. 13 ust. 1 akapit 1 tego rozporządzenia, natomiast złożenie wniosku po upływie tego 25-dniowego terminu jest w każdym wypadku niedopuszczalne, podczas gdy ww. przepisy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wystąpienia przypadku "sity wyższej" lub "nadzwyczajnych okoliczności", złożenie wniosku dopuszczalne jest w każdym czasie, byleby nastąpiło w określonym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 25-dniowym terminie na zgłoszenie wystąpienia ww. okoliczności; 2) art. 39 ust. 2 Rozporządzenia nr 1698/2005 w zw. z art. 6 ustawy o płatnościach zw. z § 23 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że złożenie wniosku kontynuacyjnego możliwe jest jedynie w formie elektronicznej, za pośrednictwem formularza na dedykowanej stronie internetowej, podczas gdy pro unijna wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że skuteczne złożenie wniosku jest dopuszczalne również w innej formie, jeżeli państwo członkowskie uniemożliwia złożenie wniosku na formularzu elektronicznym po terminie wynikającym z art. 21 ust. 1 lub ust. 3 ustawy o płatnościach; 3) art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dn. 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej: rozporządzenie nr 2988/95) w zw. z art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dn. 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (dalej: rozporządzenie nr 65/2011) w zw. z art. 35 ust. 3 i 5 Rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dn. 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, polegające na ich błędnym niezastosowaniu (pominięciu) w sytuacji, gdy organ, przed wydaniem decyzji orzekającej o zwrocie, zobowiązany jest w świetle ww. przepisów do dokonania ustaleń w zakresie powstania szkody, w tym jej dotkliwości dla budżetu UE i rozmiaru, zasięgu i trwałości niezgodności, a organy obu instancji, pomijając ww. przepisy, nie zastosowały się do nich i nie ustaliły w oparciu o nie, czy zarzucana nieprawidłowość wyrządziła jakąkolwiek szkodę dla budżetu UE – co powinno poprzedzać wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu środków. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie, w trybie art. 188 p.p.s.a., orzeczenia reformatoryjnego i uchylenie w całości zaskarżonych decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania, której w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie podniosła zarówno zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania, jak i regulacji prawa materialnego. Postawione zarzuty kasacyjne pozostają ze sobą w związku, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postępowanie zakończone decyzją Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi z 23 grudnia 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Łęczycy z 25 kwietnia 2022 r. o ustaleniu skarżącej spółce kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za lata 2014 i 2016 z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego PROW 2007 – 2013, w łącznej kwocie 27 221,95 zł. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że strona skarżąca w 2014 roku podjęła się realizacji 5–letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne", w wariancie 2.2 "Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania)" do powierzchni 37,56 ha. Przy czym w ostatnim – piątym roku realizacji podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego – spółka nie złożyła wniosku kontynuacyjnego na 2018 rok o przyznanie płatności. Skarżąca nie złożyła również informacji, o której mowa w § 23 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Stosownie do tego przepisu, jeżeli rolnik nie zamierza ubiegać się w danym roku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej do określonych gruntów lub zwierząt objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, zamiast wniosku o jej przyznanie składa, na formularzu udostępnionym przez Agencję, informację o tych gruntach lub zwierzętach oraz o wariancie realizowanym na tych gruntach lub w odniesieniu do tych zwierząt, wskazując położenie tych gruntów i ich powierzchnię. Tym samym strona nie wywiązała się z przyjętego zobowiązania, co zgodnie z przywołanymi przepisami skutkować musiało wszczęciem postępowania i ustaleniem kwoty nienależnie pobranych płatności wypłaconych stronie w poprzednich latach realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Łączna kwota nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych nie jest kwestionowana przez stronę i wyniosła 27 221,95 zł, w tym: – płatność przyznana na 2014 rok na mocy decyzji z 24 marca 2016 r. w wysokości 16 401 zł (wypłacona 7 kwietnia 2016 r.), – płatność przyznana na 2016 roku na mocy decyzji z 19 czerwca 2017 r. w wysokości 10 820,95 zł (21 czerwca 2017 r. wypłacono stronie kwotę 7300,97 zł, zaś kwota 3519,98 została postrąca na poczet należnych organowi sankcji określonych w decyzji z 3 czerwca 2014 r. o odmowie przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok). Podstawą decyzji ustalającej kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej lub środków krajowych przeznaczonych m.in. na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej jest art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych następuje w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 29 ust. 2 ustawy o ARiMR, właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, czyli kierownik biura powiatowego ARiMR. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego – płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi (...), jeżeli: realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, (...), obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Z kolei w myśl § 39 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w przypadku gdy rolnik nie złoży wniosku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej do określonych gruntów lub zwierząt objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym albo informacji, o której mowa w § 23 ust. 3, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do tych gruntów lub zwierząt. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że wniosek o przyznanie płatności obszarowej nie jest zwykłym wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne w celu przyznania typowego uprawnienia beneficjentowi, ale ma charakter szczególny. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej musiał zostać złożony na formularzu udostępnionym przez Agencję, w ścisłe określonym terminie, który nie podlega przywróceniu, ponadto poza elementami podania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem adresu, zawiera oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych oraz sposobie wykorzystywania działek rolnych, zawierające w szczególności wskazanie, jakie rośliny uprawne są uprawiane na danej działce. Jeżeli rolnik nie zamierza ubiegać się w danym roku o przyznanie kolejnej płatności rolnośrodowiskowej do określonych gruntów lub zwierząt objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, zamiast wniosku o jej przyznanie składa, na formularzu udostępnionym przez Agencję, informację o tych gruntach lub zwierzętach oraz o wariancie realizowanym na tych gruntach lub w odniesieniu do tych zwierząt, wskazując położenie tych gruntów i ich powierzchnię (ust. 3). Tym samym prawidłowe jest stanowisko WSA, że powyższe wyklucza możliwość złożenia takiego wniosku w piśmie procesowym strony skierowanym do organów Agencji w marcu 2020 roku. W stanie faktycznym sprawy nie można przyjąć, że skarżąca spółka złożyła wniosek o płatności na 2018 rok w rozumieniu powyższego przepisu. Konsekwencją braku stosownego wniosku była niemożność prowadzenia postępowania i wydania decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej za kolejny rok. W efekcie trafnie WSA uznał za prawidłowe stanowisko organów o braku dotrzymania przez skarżącą podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut nieuwzględnienia przez organy przesłanek siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności. Zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarówno analiza katalogu otwartego przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności zawartego w art. 47 ust. 1 rozporządzenia Nr 1974/2006, jak i treść przesłanki umieszczonej w § 45 pkt 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, przekonuje, że sytuacja usprawiedliwiająca brak zwrotu środków musi być niezależna od rolnika oraz taka, której nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Kwestia zastosowania wobec Wiceprezesa skarżącej spółki aresztu tymczasowego oceniana w aspekcie przesłanek siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności była już przedmiotem rozważań NSA w innych sprawach przykładowo: sygn. akt I GSK 561/21, I GSK 554/21, I GSK 494/23. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym przyjmuje za własną argumentację tam zawartą. Z tego względu analogiczne stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu obecnie zaskarżonego wyroku należy uznać za prawidłowe. Podobnie, jako nietrafny, należy ocenić zarzut zmierzający do wykazania, że doszło do przedawnienia obowiązku zwrotu przedmiotowej płatności za lata 2014 i 2016. Obszerne i prawidłowe rozważania prawne poczynione w zaskarżonym wyroku należy podzielić, stąd nie ma potrzeby powtarzania ich w tym miejscu. Skarżąca kasacyjnie w toku całego postępowania, to jest jeszcze przed organem, konsekwentnie stawiała powyższy zarzut powielając argumenty na jego poparcie. Obecnie również nie przedstawiła żadnych dodatkowych argumentów, które podważałyby stanowisko Sądu pierwszej instancji w omawianej kwestii. Za zupełnie bezzasadne należy uznać zarzuty, że organ nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie powstania szkody i jej dotkliwości dla budżetu Unii, co – zdaniem skarżącej – niezasadnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, jako działanie prawidłowe. Szkoda dla budżetu wspólnoty powstała odpowiednio w dacie wypłaty pomocy za rok 2014, tj. 7 kwietnia 2016 r., oraz za rok 2016, która miała miejsce w dniach: 23 i 29 czerwca 2017 r. Podsumowując, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają oceny, że wyrok Sądu pierwszej instancji jest zgodny z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania w wysokości 2700 zł orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).