I GSK 1624/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 82/20 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 9 grudnia 2019 r. nr 1/2019 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od K. G. na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego 4800 (cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 82/20 po rozpoznaniu skargi K. G. (dalej "skarżąca"), uchylił decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2019r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu oraz zasądził od Zasadza od Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie na rzecz K. G. 5117 ( pięć tysięcy sto siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego, pełniącego w myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818) funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020, na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 lipca 2020 r. wydany w sprawie o sygn. akt: I SA/OI 82/20. Sądowi I instancji zarzucił: I. w trybie art. 174 § 1 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: I.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (metryka aktu w dacie naruszenia procedur przez skarżącą: Dz. U. z 2017 poz. 2077, z późn. zm., metryka aktu w dacie wydania decyzji administracyjnej przez organ: Dz.U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm. - wskazane przepisy nie podlegały zmianom w okresie od naruszenia procedur do daty wydania decyzji przez organ; dalej w skrócie: "u.f.p.") i art. 207ust. 1 pkt 2 i 3, i ust. 9 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (metryka aktu z daty zawarcia umowy o dofinansowanie projektu skarżącej: Dz. U. z 2016 r. poz. 380, z późn. zm. - przepis nie podlegał zmianom od dnia wejścia w życie ustawy w pierwotnym brzmieniu; dalej w skrócie: "k.c.") w zw. z § 5 ust. 1 i 2 "[...]" Działania 2.4 - Rozwój kształcenia i szkolenia zawodowego Poddziałania 2.4.1 - Rozwój kształcenia i szkolenia zawodowego" zawartej 28 grudnia 2016 r. w Olsztynie pomiędzy Województwem Warmińsko-Mazurskim a skarżącą (dalej: "Umowa o dofinansowanie projektu") w zw. z § 1 pkt 14 i 27 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z zapisami pkt 3.1 Wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej (suma kontrolna: ld30-6fc2-5cla-b553-6a36-d779-311a-98c3) o treści: "Partnerzy w celu real.założeń pr. przyg.wzór porozumienia o współpr.szkoły z pracodawcami z b.leśnej i informatycznej zakł.real.pkt a-d MODELU I(SZOOP RPO WiM2014-20,s.44) (...). Ww. Pracodawcy UCZESTNICZYLI W KONSTRUOWANIU ZAŁOŻEŃ PR., a ww.POROZUMIENIA określają konkretny zakres współpracy (pkt. a-d MODELU 1} (...) Zakres i warunki ww.porozumień są zgodne ze specyfiką wsparcia określoną w MODELU I (...)." w zw. z § 5 ust.4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 16 w zw. z zapisem zawartym w sekcji III pkt 3.1 "Regulaminu konkursu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko -Mazurskiego na łata 2014 -2020 Oś Priorytetowa 2: KADRY DLA GOSPODARKI Działanie 2.4:Rozwój kształcenia i szkolenia zawodowego Poddziałanie 2.4.1: Rozwój kształcenia i szkolenia zawodowego -projekty konkursowe Priorytet inwestycyjny 10iv: Lepsze dostosowanie systemów kształcenia i szkolenia do potrzeb rynku pracy, ułatwienie przechodzenia z etapu kształcenia do etapu zatrudnienia oraz wzmacnianie systemów kształcenia i szkolenia zawodowego i ich jakości, w tym poprzez mechanizmy prognozowania umiejętności, dostosowania programów nauczania oraz tworzenia i rozwoju systemów uczenia się poprzez praktyczną naukę zawodu realizowaną w ścisłej współpracy z pracodawcami Konkurs nr [...]" (dalej: "Regulamin konkursu") o treści: "MODEL I Model obligatoryjnie zakłada realizację poniższych działań (a-d): a) współpracę szkół i placówek kształcenia zawodowego z pracodawcami lub przedsiębiorcami w odniesieniu do ich zapotrzebowania na stażystów/praktykantów uwzględniającą niezbędne kwalifikacje oraz umiejętności ucznia/słuchacza, które zostaną wykorzystane podczas realizacji stażu/praktyki. Efektem wyżej wskazanej współpracy są m. in. Wstępne założenia programu stażu/praktyki zawodowej opracowanego we współpracy z podmiotem przyjmującym uczniów/słuchaczy na staż/praktykę zawodową. b) zdiagnozowanie ucznia/słuchacza pod kątem uzupełnienia jego kwalifikacji i umiejętności zawodowych oraz kompetencji miękkich ułatwiających wejście na rynek pracy/kontynuację nauki. Przedmiotowa ocena powinna zostać przygotowana po przeprowadzonej rekrutacji uczestników projektu w celu zweryfikowania kwalifikacji i umiejętności zawodowych posiadanych przez ucznia/słuchacza oraz uzupełnienia jego kompetencji miękkich. Ocena ucznia/słuchacza powinna zostać przeprowadzona przez osobę, która w danej szkole/placówce odpowiada za współpracę z pracodawcami/przedsiębiorcami w odniesieniu do realizacji kształcenia praktycznego zgodnie z ich zapotrzebowaniem. c) wyposażenie ucznia/słuchacza w dodatkowe kwalifikacje/umiejętności zawodowe oraz jeżeli zachodzi potrzeba w miękkie kompetencje pracownicze. Ww. kwalifikacje/umiejętności zostaną uzyskane w trakcie kursów/szkoleń powiązanych z profilem kształcenia, wybranych przy udziale pracodawców lub przedsiębiorców, tak aby efektywnie wykorzystać je podczas zorganizowanego stażu/praktyki. d) realizacja kształcenia praktycznego (staże/praktyki) dla uczniów/słuchaczy w rzeczywistych warunkach pracy. Podstawą realizacji ww. staży/praktyk jest spełnienie warunków określonych w punkcie a, b, c. UWAGA I Model I obligatoryjnie zakłada realizację łącznie powyższych działań (a-d) związanych ze wsparciem każdego ucznia/słuchacza." (dalej: "Założenia Modelu I zawarte w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu"), § 6 ust. 1 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4, ust. 5 pkt 6 i 7, ust. 7 i 8 Umowy o dofinansowanie projektu oraz w zw. § 16 ust. 1 pkt 2 Umowy o dofinansowanie projektu - poprzez: I. 1.1. błędną wykładnię art. 184 ust. 1 u.f.p. w. zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 5 ust. 1 i 2 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 14 i 27 Umowy o dofinansowanie projektu i w zw. z zapisami pkt 3.1 Wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej (suma kontrolna: ld30-6fc2-5cla-b553-6a36-d779-311a-98c3) o treści: "Partnerzy w celu real.założeń pr. przyg. Wzór porozumienia o współpr.szkoły z pracodawcami z b.leśnej i informatycznej zakł.real.pkt a-d MODELU I(SZOOP RPO WiM2014-20,s.44) (...). Ww. Pracodawcy UCZESTNICZYLI W KONSTRUOWANIU ZAŁOŻEŃ PR., a ww.POROZUMIENIA określają konkretny zakres współpracy (pkt.a-d MODELU I) (...) Zakres i warunki ww. porozumień są zgodne ze specyfiką wsparcia określoną w MODELU I (...)." oraz w zw. z § 5 ust. 4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 16 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z Założeniami Modelu I zawartymi w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu - polegającą na - wynikającym z pominięcia przez Sąd I instancji treści § 5 ust. 1 i 2 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 14 i 27 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z zapisami pkt 3.1 Wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej (suma kontrolna: ld30-6fc2-5cla-b553-6a36- d779-311a-98c3) o treści: "Partnerzy w celu real.założeń pr. przyg.wzór porozumienia o współpr.szkoły z pracodawcami z b.leśnej i informatycznej zakł.real.pkt a-d MODELU l(SZOOP RPO WiM2014-20,s.44) (...). Ww. Pracodawcy UCZESTNICZYLI W KONSTRUOWANIU ZAŁOŻEŃ PR., a ww.POROZUMIENIA określają konkretny zakres współpracy (pkt.a-d MODELU I) (...) Zakres i warunki ww.porozumień są zgodne ze specyfiką wsparcia określoną w MODELU I (...)." oraz § 5 ust. 4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 16 Umowy o dofinansowanie w zw. z Założeniami Modelu I zawartymi w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu (error contra iuris In thesi clarum) -błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skarżąca nie była zobowiązana do realizacji projektu zgodnie z Założeniami Modelu I zawartymi w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu oraz że pod pojęciem "ucznia", o którym mowa w treści wskaźników określonych § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, należy rozumieć każdoczesnego ucznia spełniającego warunki wyrażone literalnie w treści tych wskaźników, niezależnie od zachowania czy też braku zachowania przez każdego ucznia pełnej ścieżki wsparcia w projekcie, wynikającej z określających cel wsparcia projektowego Założeń Modelu I zawartych w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu, na skutek nieodbycia stażu, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego przyjęcia, że obowiązek osiągnięcia przez skarżącą wskaźników określonych § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu zostanie spełniony nawet w wypadku, gdy uczniowie określeni w treści tych postanowień umownych nie odbędą staży, - podczas gdy prawidłowa wykładnia § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu jako postanowień składających się na procedurę wydatkowania środków, o której mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., dokonana zgodnie z art. 65 § 1 i 2 k.c. przy uwzględnieniu celu udzielenia wsparcia w projekcie, jakim jest realizacja projektu zgodnie z Założeniami Modelu I zawartymi w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu, do stosowania zapisów którego, a w szczególności zapisu: "Model I obligatoryjnie zakłada realizację łącznie powyższych działań (a-d) związanych ze wsparciem każdego ucznia/słuchacza.", skarżąca zobowiązała się zgodnie z § 5 ust. 4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 16 Umowy o dofinansowanie projektu, oraz w warunkach istnienia obowiązku realizacji projektu zgodnie z treścią podpisanego przez skarżącą wniosku o dofinansowanie projektu, w którym w pkt 3.1 wprost wskazano na realizację projektu zgodnie z założeniami wskazanego Modelu I oraz w którym określono brzmienie wskaźników przeniesionych następnie do wzoru umowy o dofinansowanie projektu przed zawarciem Umowy o dofinansowanie projektu, powinna doprowadzić Sąd I instancji do przyjęcia, że pod pojęciem "uczniów", o których mowa w § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu należy rozumieć wyłącznie tych uczniów, w stosunku do których zachowano pełną ścieżkę wsparcia projektowego, wynikającą Założeń Modelu I zawartych w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu, tj. uczniów szkół i placówek kształcenia zawodowego, które zawarły z pracodawcami lub przedsiębiorcami porozumienia o współpracy określające założenia staży/praktyk zawodowych (działanie a Modelu I) i którzy to uczniowie zostali łącznie: objęci diagnozą potrzeb w kontekście zapotrzebowania pracodawców/przedsiębiorców (działanie b Modelu I), wyposażeni w ramach działań projektowych w kompetencje/kwalifikacje/umiejętności (działanie c Modelu I) - w realiach niniejszej sprawy: uczniów, którzy po odbyciu kursu w ramach projektu podeszli do egzaminu zewnętrznego na prawo jazdy (w liczbie 6 w projekcie) i uzyskali (w liczbie 6 w projekcie) uprawnienia do poruszania się pojazdem samochodowym - a następnie odbyli staże/praktyki zawodowe u pracodawcy lub przedsiębiorcy współpracującego ze szkołą lub placówką kształcenia zawodowego uczniów (działanie d modelu I), co w niniejszej sprawie powinno doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że zobowiązanie skarżącej do osiągnięcia wartości docelowej wskaźników określonych w § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, nie może być uznane za prawidłowo realizowane poprzez uwzględnienie w osiągniętej wartości wskaźników uczniów, którzy po zakończeniu kursu na prawo jazdy nie odbyli staży w zaplanowanym w projekcie zakresie; I.1.2. naruszeniem przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 Umowy o dofinansowanie' projektu w zw. z § 1 pkt 14 i 27 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z zapisami pkt 3.1 Wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej (suma kontrolna: ld30-6fc2-5da-b553-6a36-d779-311a-98c3) o treści: "Partnerzy w celu real.założeń pr. przyg.wzór porozumienia o współpr.szkoły z pracodawcami z b.leśnej i informatycznej zakł.real.pkt a-d MODELU I(SZOOP RPO WiM2014-20,s.44) (...). Ww. Pracodawcy UCZESTNICZYLI W KONSTRUOWANIU ZAŁOŻEŃ PR., a ww.POROZUMIENIA określają konkretny zakres współpracy (pkt.a-d MODELU I) (...) Zakres i warunki ww.porozumień są zgodne ze specyfiką wsparcia określoną w MODELU / (...).", w zw. z § 5 ust. 4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 16 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z Założeniami Modelu I zawartymi w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu w zw. z § 6 ust. 1 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. § 9 ust. 1 pkt 4, ust. 5 pkt 6 i 7, ust. 7 i 8 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2 Umowy o dofinansowanie projektu oraz w zw. z art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że niekwestionowany w sprawie fakt uczestnictwa w stażach w ramach projektu jedynie 2 uczniów, którzy uzyskali w tym projekcie | uprawnienia do poruszania się pojazdami samochodowymi, i 4 uczniów, którzy dzięki kursom odbytym w tym projekcie podeszli do egzaminu zewnętrznego na prawo jazdy, nie uprawniał organu - w warunkach dokonania przez organ prawidłowej wykładni celowościowej § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, przedstawionej w ppkt 1.1.1 niniejszego zarzutu - do ustalenia w procesie subsumpcji nieosiągnięcia przez skarżącą wartości docelowych wskaźników określonych w § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez skarżącą procedur, o których mowa w art. 184ust. 1 u.f.p., i w konsekwencji błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji braku zaistnienia wynikającej z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1 u.f.p. materialnoprawnej podstawy do wydania przez organ DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ Nr [...] z [...] grudnia 2019 r. (dalej: "decyzja"), skutkującego niezgodnym z prawem uchyleniem rzeczonej decyzji przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - podczas gdy prawidłowe zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184ust. 1 u.f.p. w zw. z ’ § 5 ust. 1 i 2 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 14 i 27 Umowy o dofinansowanie projektu, § 5 ust. 4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z § 1 pkt 16 Umowy o dofinansowanie projektu, § 6 ust. 1 Umowy o dofinansowanie projektu, § 9 ust. 1 pkt 4, ust. 5 pkt 6 i 7, ust. 7 i 8 Umowy o dofinansowanie projektu oraz § 16 ust. 1 pkt 2 i 4 Umowy o dofinansowanie projektu w zw. z Założeniami Modelu I zawartymi w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu oraz w zw z. zapisami pkt 3.1 Wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej (suma kontrolna: ld30-6fc2-5cla-b553-6a36- d779-311a-98c3) o treści: "Partnerzy w celu real.założeń pr. przyg.wzór porozumienia o współpr.szkoły z pracodawcami z b.leśnej i informatycznej zakł.real.pkt a-d MODELU l(SZOOP RPO WiM2014-20,S.44) (...). Ww. Pracodawcy UCZESTNICZYLI W KONSTRUOWANIU ZAŁOŻEŃ PR., a ww.POROZUMlENIA określają konkretny zakres współpracy (pkt. a-d MODELU I) (...) Zakres i warunki ww.porozumień są zgodne ze specyfiką wsparcia określoną w MODELU I (...).", w zw. z art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p., przy uwzględnieniu faktu uczestnictwa w stażach w ramach projektu jedynie 2 uczniów, którzy uzyskali w tym projekcie uprawnienia do poruszania się pojazdami samochodowymi, i 4 uczniów, którzy dzięki kursom odbytym w tym projekcie podeszli do egzaminu zewnętrznego na prawo jazdy, w warunkach dokonania przez organ prawidłowej wykładni celowościowej § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, przedstawionej w ppkt 1.1.1. niniejszego zarzutu - powinno doprowadzić Sąd I instancji do ustalenia w procesie subsumpcji nieosiągnięcia przez skarżącą wartości docelowych wskaźników określonych w § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, następnie uznania na podstawie § 9 ust. 7 Umowy o dofinansowanie projektu, że skarżąca nie wykonała zadania i nie rozliczyła przyznanej kwoty ryczałtowej na zadanie pn. "Kurs prawo jazdy kategoria B", co na postawie § 9 ust. 8 skutkowało niekwalifikowalnością wydatków na zadanie a na podstawie § 6 ust. 1 Umowy o dofinansowanie projektu - odpowiadającej temu zadaniu stawki ryczałtowej kosztów pośrednich - i w konsekwencji przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., a w przypadku kosztów pośrednich także, a tym samym przyjęcia przez Sąd I instancji zaistnienia wynikającej z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1 u.f.p. materialnoprawnej podstawy do wydania przez organ decyzji, co ostatecznie winno skutkować oddaleniem skargi skarżącej w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. I.2. art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. w zw. z § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu- poprzez: - błędną wykładnię art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. w zw. z § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, - polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że wskazane postanowienia Umowy o dofinansowanie projektu współfinansowanego ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej mogą jednocześnie stanowić zarówno procedurę, o której mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., jak i zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa, o których mowa w art. 184 ust. 2 u.f.p. - podczas gdy § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu stanowią procedurę, o której mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. i w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. poprzez jednoczesne zastosowanie art. 184 ust. 1 u.f.p. jak i art. 184 ust. 2 u.f.p. - w sprawie, w której spośród wymienionych przepisów zastosowanie znajduje wyłącznie art. 184 ust. 1 u.f.p. I.3. art. 207 ust. 10 u.f.p. - poprzez jego błędną wykładnię - polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że po uchyleniu przez Sąd I instancji decyzji administracyjnej wydanej w I instancji i przy okoliczności dokonania przez skarżącą zwrotu środków dofinansowania z zastrzeżeniem zwrotu po wydaniu tejże decyzji a przed datą wydania wyroku, organ po podjęciu postępowania na nowo będzie mógł rozpoznać sprawę, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p., co do istoty, - podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 207 ust. 10 u.f.p. przy zaistnieniu opisanych w niniejszym zarzucie okoliczności, powinna doprowadzić Sąd I instancji do wniosku o konieczności umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie tego przepisu w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) dalej "k.p.a." bez badania przesłanek obowiązku zwrotu środków wynikających z art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. II. w trybie art. 174 § 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: II.1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - poprzez uchybienie przez Sąd I instancji wynikającemu z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązkowi wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, polegające na braku jakiegokolwiek wskazania i wyjaśnienia przez Sąd I instancji, jakiego naruszenia innych przepisów postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, dopuścił się organ przy wydawaniu decyzji, które to naruszenie mogło mieć - w niewyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenie Sądu I instancji - istotny wpływ na wynik sprawy, w realiach sprawy, w której z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyłącznie wynika, że zdaniem Sądu I instancji, w ocenie organu bezzasadnym, organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 184 § 1 u.f.p. (wskazanego przez Sąd jako art. 184 u.f.p.) i art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, które to postanowienia Umowy o dofinansowanie projektu również mają charakter materialnoprawny; II.2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.: II.2.2. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z 75 § 4 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z Dz.U.2020 r. 1325, z późn. zm.) dalej: "o.p." i w zw. z art. 77 § 4 o.p. - poprzez sformułowanie przez Sąd I instancji więżących organ w sprawie oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie o treści: "Ponownie rozpoznając sprawę organ dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku." w sposób uniemożliwiający należyte odczytanie intencji Sądu I instancji co do obowiązku ponownego rozpoznania sprawy co do istoty albo braku tego obowiązku oraz trybu, w jakim to ponowne postępowanie ma być prowadzone, a wobec braku możliwości wykluczenia, że wskazanie Sądu I instancji dotyczy konieczności ponownego rozpoznania co do istoty sprawy jako sprawy w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p.: - konieczności rozpoznania co do istoty sprawy w przedmiocie wydania decyzji zwrotowej, o której mowa w art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p., w warunkach pojęcia tej sprawy na nowo w postępowaniu administracyjnym w I instancji po uchyleniu decyzji przez Sąd I instancji i po dokonaniu przez skarżącą zwrotu środków z zastrzeżeniem zwrotu po wydaniu decyzji a przed datą wydania wyroku, który to fakt wpłaty wykazano w aktach sprawy, z uwzględnieniem "wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku"; podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym organ nie będzie miał możliwości wydania w I instancji decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p. i w której mógłby uwzględnić ocenę prawną i wskazania Sądu I instancji, na skutek konieczności umorzenia postępowania na podstawie art. 207 ust. 10 u.f.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. - bez badania przesłanek obowiązku zwrotu środków wynikających z art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p., co czyni niemożliwym jakiekolwiek uwzględnienie oceny prawnej i wskazań Sądu I instancji w tak wydanej decyzji umorzeniowej, - wynikających ze wskazania konieczności ponownego rozpoznania co do istoty sprawy jako sprawy w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. - naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 75 § 4 o.p. i art. 77 § 4 o.p., poprzez uniemożliwienie organowi dokonania zwrotu skarżącej środków w trybie zwrotu nadpłaty bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę, tj. w trybie art. art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 75 § 4 o.p. (stosowanym odpowiednio), oraz że z treści art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 77 § 4 o.p. (stosowanym odpowiednio) wynika ustawowy obowiązek dokonania przez organ - w przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję - zwrotu bez zbędnej zwłoki, a więc bez wydawania decyzji; II.2.2.poprzez sformułowanie przez Sąd I instancji więżących organ: wskazania co do dalszego postępowania w sprawie o treści: "Ponownie rozpoznając sprawę organ dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku."- odsyłającego blankietowo do niejednoznacznych i błędnych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyroku oraz błędnej oceny prawnej wynikającej ze wskazanych w zarzutach pkt 1.1 ppkt 1.1.1. i 1.1.2 naruszeń przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego oraz naruszeń postanowień Umowy o dofinansowanie projektu, Wniosku o dofinansowanie projektu i Regulaminu konkursu; w szczególności poprzez: związanie organu błędną oceną Sądu I instancji, że IZ RPO WIM 2014-2020 "(...) wprowadziła dodatkowe kryterium, które nie wynika z umowy(...)" i w konsekwencji "(...) bez podstawy faktycznej i prawnej przyjęła inne wskaźniki, niż wynikały ze sprawozdania skarżącej z realizacji umowy[..]" oraz, że z "(...) warunków umowy o dofinansowanie nie wynikało, że uczestnicy zadania 4 (kursu prawa jazdy) mieli odbyć staż (...)", co zdaniem Sądu I instancji skutkowało zasadnością zarzutów skarżącej co do naruszenia przez organ art. 184 u.f.p. -wskazanego bez przywołania prawidłowej jednostki redakcyjnej jaką jest ust. 1 - i art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., podczas gdy, jak wskazano w zarzucie pkt 1.1. ppkt 1.1.1. i 1.2. i jak wynika z akt sprawy, istota sporu skarżącej i organu nie dotyczy błędnych ustaleń faktycznych organu, ale przeprowadzenia przez organ celowościowej wykładni § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu, prawidłowo dokonanej z wykorzystaniem wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej i Regulaminu konkursu, które skarżąca Umową o dofinansowanie projektu zobowiązała się stosować i z których wywieść należy obowiązek realizacji projektu przez skarżącą zgodnie z Modelem I, i w konsekwencji prawidłowo przeprowadzonej wykładni - prawidłowej subsumpcji istniejącego i niezakwestionowanego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację wniesionych zarzutów na podstawie przepisów art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i wniósł: 1. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; - ewentualnie, w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona wnoszę: 2. na podstawie art. 188 p.p.s.a. - o zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji w całości, rozpoznanie skargi skarżącej i orzeczenie co do istoty poprzez oddalenie skargi skarżącej w całości. Jednocześnie wniósł: 3. na postawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. - o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę skarżąca w pełni poparła stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały w oparciu o obydwie podstawy przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego bo ten jest niesporny, a jedynie, w sposób odmienny od Sądu I instancji oraz organu ocenia wykładnię oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego, co powoduje, że w jego ocenie powinno dojść do uznania skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do najbardziej ogólnego zarzutu skargi kasacyjnej podkreśla, że wbrew stanowisku kasatora, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wykazano niespełnienia formalnych warunków, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia, którą zaskarżony wyrok zawiera. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd I instancji zawarł w nim opis przebiegu postępowania przed organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów uwzględnił skargę, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżący kasacyjnie organ nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Natomiast za zasadne należało uznać pozostałe zarzuty oparte na art. 174 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na ich funkcjonalne powiązanie, konieczna jest ich łączna ocena. Kluczowe znaczenie w sprawie ma zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 184 ust. 1 u.f.p. i art. 207 ust. 1 tej ustawy z odpowiednimi postanowieniami Umowy o dofinansowanie i wniosku o dofinansowanie oraz sekcji III pkt 3.1. Regulaminu konkursu, poprzez ich błędną wykładnie. Na wstępie należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o zasady i reguły, które wynikają z ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.), dalej jako "ustawa" lub "ustawa wdrożeniowa". Jednocześnie nie możemy tracić z pola widzenia konieczności stosowania również innych mających zastosowanie w sprawie przepisów. W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie prawa stanowiącego podstawę działania organów administracji publicznej i służącego za kryterium oceny tego działania przez sądy administracyjne nie wyczerpują źródła prawa, o których mowa w Konstytucji (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1377/10, tamże). W prawie administracyjnym pojęciu prawa przypisuje się szczególne, szersze znaczenie. Pod pojęciem źródeł prawa administracyjnego rozumiany jest każdy akt normatywny, czyli akt zawierający chociażby jedną normę prawną o charakterze generalno-abstrakcyjnym, mogącą stanowić podstawę indywidualnego rozstrzygnięcia, ustanowiony w drodze czynności upoważnionych organów państwa, nadający moc obowiązującą tejże normie (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r. sygn. akt II GSK 110/10, podobnie wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1377/10, tamże). W konsekwencji również dokumentom systemu realizacji programu operacyjnego (dalej: "systemu realizacji"), o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wdrożeniowej można przyznać walor źródła prawa (w szerokim znaczeniu), jako że system ten ma swoje umocowanie w ustawie, zaś jego normy mają generalny charakter i są skierowane do nieokreślonego kręgu adresatów. W szczególności Regulamin konkursu jest dokumentem systemu realizacji (art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Treść Regulaminu konkursu nie może być sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dokument, na podstawie którego wyłaniani mają być potencjalni beneficjenci programu, nie jest zbiorem norm prawnych mających wiązać w sposób właściwy źródłom prawa, lecz norm, na których obowiązywanie godzi się każdy ubiegający o udzielenie wsparcia (czyli np. Regulaminu konkursu itp.). Są to bowiem reguły stosowane w celu wyłonienia kontrahenta umowy cywilnoprawnej. Z uwagi na fakt, że w świetle powołanych przepisów katalog dokumentów mogących wejść w skład systemu realizacji jest otwarty, na system ten składają się różnego rodzaju dokumenty, w tym Regulamin konkursu, określający - w myśl art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej - kryteria wyboru projektu (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., II GSK 1517/17, tamże). Należy bowiem mieć na uwadze, że wnioskodawca - przystępując do naboru wniosków o dofinansowanie - zna jego zasady naboru i wyraża akceptację dla tych warunków, a chcąc uzyskać wsparcie ze środków unijnych, godzi się postępować ściśle według tych zasad. De facto postanowienia zawarte w szeroko pojmowanych dokumentach systemu realizacji mogą więc stanowić podstawę praw i obowiązków wnioskodawców (por. Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 - pod red. R. Poździka; Wyd. sejmowe, 2016; komentarz do art. 6 teza 4-5 i powołane tam orzecznictwo). Przyjmując zatem wskazany punkt widzenia należy dojść do wniosku, że skoro uczestnik konkursu podporządkowuje się regulaminowi postępowania konkursowego, to musi posługiwać się nomenklaturą konkursową zawartą m.in. w Regulaminie konkursu. Do uczestnika konkursu należy bowiem obowiązek skonstruowania takiego projektu i dostosowania się do zasad postępowania konkursowego w oparciu o aparaturę zdefiniowaną na potrzeby konkursu, aby była spójna i zachowała jednolite standardy podlegające ocenie konkursowej w oparciu o zasadę równości kryteriów oceny (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2884/16, tamże). Rację ma kasator, że nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu konkursowym skarżąca miała obowiązek złożyć wniosek odpowiadający zapisom Regulaminu konkursu, co oznacza, że ma stosować się do jego zapisów i innych dokumentów w nim wskazanych. Z drugiej strony normy zawarte w szczególności w Regulaminie konkursu stanowią wzorzec zasad postępowania, które stanowią podstawę weryfikacji na etapie kontroli wykonania umowy przez beneficjenta. W sprawie niniejszej skarżąca zawarła w dniu 28 grudnia 2016 r. umowę o dofinansowanie projektu, w związku z realizacją projektu o treści określonej wnioskiem o dofinansowanie. Skarżąca zaplanowała do realizacji określone w umowie zadania w ramach których rozliczenie wydatków miało nastąpić zgodnie z § 9 Umowy o dofinansowanie projektu w oparciu o kwoty ryczałtowe (k. 56-58 akt sprawy). Zgodnie z przyjętymi przez siebie założeniami projektowymi zawartymi w pochodzącym od skarżącej i podpisanym przez nią wniosku o dofinansowanie projektu (k. 145-146 akt sprawy). Skarżąca zaplanowała realizację projektu w oparciu o Założenia Modelu I zawarte w sekcji III pkt 3.1 Regulaminu konkursu (k. 95-98 akt sprawy). Co istotne wybrany MODEL I zakładał obligatoryjną realizację łącznie działań (a-d) związanych ze wsparciem każdego ucznia/słuchacza. Jak słusznie zarzucił kasator, w sprawie niniejszej Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni § 5 ust. 1, 2 i 4 Umowy o dofinansowanie projektu. Zgodnie z tym przepisem:"1. Beneficjent odpowiada za prawidłową realizację Projektu zgodnie z Wnioskiem o dofinansowanie, w tym za (...).", zawierającym otwarty katalog obowiązków skarżącej jako beneficjenta, zobowiązania skarżącej do realizacji projektu zgodnie z aktualnym wnioskiem o dofinansowanie: "2. W przypadku dokonania zmian w Projekcie, o których mowa w § 27, Beneficjent odpowiada za realizację Projektu zgodnie z aktualnym Wnioskiem o dofinansowanie" oraz oświadczenia skarżącej i zobowiązania do stosowania Regulaminu konkursu: "4. Beneficjent oświadcza w imieniu swoim i Partnera/ów, że zapoznał się z treścią Regulaminu konkursu i zobowiązuje się do stosowania jego postanowień.". Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z zarzutem skargi kasacyjneji, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji z warunków Umowy o dofinansowanie, Regulaminu konkursu oraz aktualnego wniosku wynikało, że uczestnicy zadania 4 (kursu prawa jazdy) mieli odbyć staż (§ 9 ust. 5 pkt 6, 7, 8 i 9 Umowy - k. 56-57)". Co wymaga podkreślenia, Regulamin konkursu w sposób jednoznaczny wskazuje, że podstawą realizacji staży/praktyk jest uprzednie "wyposażenie ucznia/słuchacza w dodatkowe kwalifikacje/umiejętności zawodowe oraz jeżeli zachodzi potrzeba w miękkie kompetencje pracownicze. Ww. kwalifikacje/ umiejętności zostanę uzyskane w trakcie kursów/szkoleń powiązanych z profilem kształcenia, wybranych przy udziale pracodawców lub przedsiębiorców, tak aby efektywnie wykorzystać je podczas zorganizowanego stażu/praktyki." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając realizację Umowy o dofinansowanie nie można ograniczać się do analizy tylko postanowień Umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu z pominięciem Regulaminu konkursu do którego załącznikiem jest projekt przedmiotowej umowy. Umowa ta w § 5 ust. 4 zawiera zresztą oświadczenie o zapoznaniu się z Regulaminem konkursu. Trzeba również podkreślić, że treść wzoru umowy musiała być możliwa do zastosowania przez beneficjentów realizujących różne projekty w dwóch modelach. We wniosku o dofinasowanie projektu (dowód k. 145-146) skarżąca zaplanowała realizację projektu w oparciu o Założenia Modelu I zawarte w sekcji III pkt 3.1. Regulaminu konkursu (k. 95-98 akt sprawy), przewidujące że obligatoryjną łączną realizację działań określonych w pkt a-d związanych ze wsparciem każdego ucznia/słuchacza. W konsekwencji pod pojęciem "uczniów", o których mowa w § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu należy rozumieć wyłącznie tych uczniów, w stosunku do których zachowano pełną ścieżkę wsparcia projektowego, wynikającą z Założeń Modelu I zawartych w sekcji III pkt 3.1. Regulaminu konkursu. W sprawie niniejszej rozliczenie wydatków miało nastąpić zgodnie z § 9 Umowy o dofinansowanie projektu w oparciu o kwoty ryczałtowe (dowód: k. 56-58 akt sprawy) i zgodnie z przyjętymi przez skarżącą założeniami projektowymi. Organ prawidłowo przeprowadził wykładnię celowościową § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie, z wykorzystaniem wniosku o dofinansowanie projektu skarżącej i Regulaminu konkursu, które skarżąca Umową o dofinansowanie projektu zobowiązała się stosować i z których wywieść należało obowiązek realizacji projektu przez skarżącą zgodnie z Modelem I i w konsekwencji prawidłowo przeprowadzonej wykładni oraz prawidłowej subsumpcji istniejącego i niezakwestionowanego skutecznie stanu faktycznego sprawy do prawidłowo ustalonego w procesie wykładni znaczenia postanowień § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie. Organ bowiem prawidłowo uznał, że skoro celem Umowy o dofinansowanie projektu jest sfinansowanie i rozliczenie projektu jako przedsięwzięcia zmierzającego do osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami, z określonym początkiem i końcem realizacji, objętego współfinansowaniem UE w ramach RPO WiM 2014-2020, na warunkach w tej umowie określonych, a z postanowień § 5 ust. 1, 2 i 4 Umowy o dofinansowanie projektu wynikały zobowiązania do realizacji projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu, a w przypadku jego aktualizacji - wnioskiem aktualnym - oraz zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu, niezbędne było przestrzeganie przez beneficjenta wszystkich obowiązujących norm. Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób bezpodstawny ograniczył się do zastosowania w sprawie jedynie przepisów art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z § 9 ust. 5 pkt 6 i 7 Umowy o dofinansowanie projektu i jednocześnie pominął mające zastosowanie w sprawie zapisy Regulaminu konkursu i samego wniosku. W konsekwencji należy zatem uznać, że nieprawidłowy był pogląd Sądu I instancji, że zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uznając zatem zasadność zarzutów skargi kasacyjnej i stwierdzając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz w oparciu o art. 151 tej ustawy skargę oddalił. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).