I GSK 1659/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 178/16 w sprawie ze skargi "[A.]" Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "[A.]" Sp. z o.o. w S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 178/16 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów rolnych. Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 50 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw ( Dz. Urz. UE L 157 z dnia 15.06.2011 r., dalej: rozporządzenia nr 543/2011) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że koszty transportu zewnętrznego towarów wprowadzonych do obrotu przez grupę muszą zostać w każdym wypadku odliczone od wartości produkcji sprzedanej przez grupę, również w wypadku gdy zostały poniesione indywidualnie przez członków grupy, w sytuacji gdy koszty transportu zewnętrznego mogą zostać odjęte od wartości produkcji sprzedanej grupy tylko w sytuacji, gdy to grupa poniosła te koszty, 2) art. 50 ust. 1 i ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 543/2011 przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wprowadzenie do obrotu produktów grupy, w oparciu o które to wprowadzenie ustala się wartość produkcji sprzedanej będącej podstawą do przyznania pomocy finansowej, wymaga dokonania przez grupę transportu towarów do odbiorcy i poniesienia przez grupę kosztów tego transportu zaś przyjęcie, że towary transportują członkowie grupy na własny koszt oznacza, że to członkowie grupy, a nie grupa, wprowadzają towary do obrotu, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów - wobec braku wymogu transportowania towarów dla uznania zaistnienia wprowadzenia towarów do obrotu - nie daje podstaw do takich twierdzeń, 3) art. 107 ust. 1 lit. d) i e), ust. 2 w zw. z art. 105 ust. 3 rozporządzenia nr 543/2011 przez ich błędną wykładnię i uznanie, że brak poniesienia przez grupę kosztów transportu zewnętrznego w "sensie księgowym" nie stanowi podstawy do odstąpienia od żądania przedstawienia tych kosztów transportu celem ustalenia wartości produkcji sprzedanej, w sytuacji, gdy wartość produkcji sprzedanej grupy sprawdzana jest na podstawie danych z systemu rachunkowości sprawdzanego, a wszelkie wydatki poniesione w ramach programu operacyjnego mają być udokumentowane fakturami i dokumentami potwierdzającymi dokonanie płatności lub dokumentami o równoważnej mocy dowodowej; w sytuacji zatem gdy ustalono że grupa nie ma dokumentów księgowych wykazujących koszty transportu (których jako grupa nie poniosła), nakładanie na grupę wymogu przedstawienia kosztów transportu pomimo nieposiadania żadnych dokumentów jest żądaniem niecelowym i niemożliwym do wykonania, II. naruszenie prawa procesowego: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji, w sytuacji gdy postępowanie administracyjne przed organem II instancji oraz decyzja tego organu obarczone były uchybieniami, w tym zarówno naruszeniami prawa procesowego w postaci art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak i prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i które to uchybienia uzasadniały uwzględnienie skargi, uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 21 lutego 201 r., sygn. akt V SA/Wa 178/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Grupa producentów owoców A. sp. z o.o. złożyła [...] stycznia 2015 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw wstępnie uznanej do dnia 4 kwietnia 2012 r. na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowalnych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 lipca 2014 do 31 grudnia 2014 r. (II półrocze 5 roku) w wysokości 183.144,46 zł. Stwierdzono, że Grupa nie pomniejszyła faktycznej wartości produktów sprzedanych (WPS) o rzeczywiste koszty transportu zewnętrznego. Grupa nie może przerzucać kosztów transportu zewnętrznego na poszczególnych członków i pozbywać się kosztów uznając je za koszty indywidulane członków. Poszczególni członkowie działają bowiem w imieniu i na rzecz Grupy, nie zaś samodzielnie na własny rachunek. W ramach planu dochodzenia do uznania, Grupa zakupiła: ciągnik siodłowy wraz z naczepą wywrotką oraz samochód ciężarowy chłodnię. Grupa posiadała zatem własne środki transportu umożliwiające transport owoców miękkich od producentów do chłodni, a także samodzielną realizację transportu owoców miękkich do odbiorcy - zakładów przetwórczych, jak też odbiorców na rynku owoców świeżych. Do wyliczenia wartości produkcji sprzedanej Grupa przedstawiła faktury wystawione na rzecz B. Sp. z o.o. oraz Usługi transportowe skup i sprzedaż L. D. w sytuacji, kiedy poszczególni członkowie Grupy dostarczali produkty do zakładu w O. z chłodni będącej własnością Grupy i to członkowie Grupy ponosili koszty transportu, a w następstwie otrzymywali wyższą wynegocjowaną cenę za dostarczone produkty. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt II petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wskazane przepisy p.p.s.a. normują postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ ich naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa, ponieważ zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Zakres prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego w tej sprawie wyznaczają przepisy prawa materialnego. Zasadniczym ustaleniem dokonanym przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niepodważonym przez Spółkę było, to że w ramach planu dochodzenia do uznania, Grupa zakupiła: ciągnik siodłowy wraz z naczepą wywrotką oraz samochód ciężarowy chłodnię. Grupa posiadała zatem własne środki transportu umożliwiające transport owoców miękkich od producentów do chłodni, a także samodzielną realizację transportu owoców miękkich do odbiorcy - zakładów przetwórczych, jak też odbiorców na rynku owoców świeżych. W ramach tych ustaleń powołano § 1 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem, przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli inwestycja lub jej etap zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy (...), grupa zobowiązała się do niezbywania, nieudostępniania innemu podmiotowi inwestycji objętej dofinansowaniem oraz wykorzystywania tej inwestycji zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest przygotowanie owoców i warzyw do sprzedaży zgodnie z zatwierdzoną grupą produktów, przez okres 5 lat od dnia nabycia narzędzia, maszyny, urządzenia lub samochodu ciężarowego. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wartość produkcji sprzedanej została wyliczona na podstawie niewłaściwych danych, ponieważ grupa nie przedstawiła kalkulacji kosztów transportu zewnętrznego. W tej sytuacji, wobec braku możliwości ustalenia faktycznej wartości produkcji sprzedanej wniosek z 19 stycznia 2015 r. nie mógł zostać uwzględniony. Do wyliczenia wartości produkcji sprzedanej Grupa bowiem przedstawiła faktury wystawione na rzecz B. Sp. z o.o. oraz Usługi transportowe skup i sprzedaż L. D. w sytuacji, kiedy poszczególni członkowie Grupy dostarczali produkty do zakładu w O. z chłodni będącej własnością Grupy i to członkowie Grupy ponosili koszty transportu, a w następstwie otrzymywali wyższą wynegocjowaną cenę za dostarczone produkty. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej pozostają w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego tj. stwierdzeniem, że Grupa przedstawiła faktury wystawione na rzecz B. Sp. z o.o. oraz Usługi transportowe skup i sprzedaż L. D. w sytuacji, kiedy poszczególni członkowie Grupy dostarczali produkty do zakładu w Opolu Lubelskim z chłodni będącej własnością Grupy i to członkowie Grupy ponosili koszty transportu, a w następstwie otrzymywali wyższą wynegocjowaną cenę za dostarczone produkty. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3) lit. a) ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno, dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji wydaje decyzję w sprawie przyznania wstępnie uznanej grupie producentów pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej. Pomoc ta ustalana jest dla każdej grupy producentów na podstawie wartości produkcji tej grupy wprowadzonej do obrotu. Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw w Sekcji 1 Wartość produkcji sprzedanej w artykule 50 ust. 1 Podstawa obliczania stanowi, że wartość produkcji sprzedanej danej organizacji producentów oblicza się na podstawie produkcji samej organizacji producentów oraz jej członków będących producentami i obejmuje ona wyłącznie te owoce i warzywa, w odniesieniu do których organizacja producentów została uznana (...). Natomiast zgodnie z art. 50 ust. 6 zdanie pierwsze i ust. 7 rozporządzenia, do wartości produkcji sprzedanej wlicza się wyłącznie produkcję organizacji producentów lub jej członków będących producentami wprowadzoną do obrotu przez organizację producentów. Produkcję sprzedaną owoców i warzyw fakturuje się na etapie EXW organizacja producentów w stosownych przypadkach jako produkt wymieniony w części IX załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, który jest przygotowany i zapakowany, z wyłączeniem: a) podatku VAT; b) kosztów transportu wewnętrznego, w przypadku znacznej odległości między scentralizowanymi punktami składowania lub pakowania organizacji producentów a jej punktem dystrybucji. Państwa członkowskie uwzględniają stosowanie odliczeń od fakturowanej wartości w przypadku produktów fakturowanych na różnych etapach dostawy lub transportu oraz odpowiednio uzasadniają w strategii krajowej, jaką odległość uważa się za znaczną. Zgodnie z artykułem 41 Działalność główna grup producentów ust. 1 rozporządzenia, działalność główna grupy producentów związana jest z koncentracją podaży i wprowadzaniem do obrotu produktów swoich członków, w odniesieniu do których została wstępnie uznana. Artykuł 42 Wartość produkcji sprzedanej rozporządzenia w ust. 1 i ust. 3 stanowi: Do grup producentów stosuje się art. 50 ust. 1-4 i 7 oraz art. 50 ust. 6 zdanie pierwsze z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Wartość produkcji sprzedanej obliczana jest zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie, dla którego wnioskowana jest pomoc. Według artykułu 45 Wniosek o przyznanie pomocy ust. 1 rozporządzenia, grupa producentów składa jeden wniosek o pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w terminie trzech miesięcy od końca każdego z okresów rocznych lub półrocznych określonych w art. 43 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Wniosek zawiera deklarację wartości produkcji sprzedanej w odniesieniu do okresu, dla którego wnioskowana jest pomoc. Natomiast, zgodnie z artykułem 117 Program operacyjny ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia, płatności oblicza się na podstawie kwoty, którą uznano za kwalifikowalną. Państwo członkowskie sprawdza wniosek o przyznanie pomocy otrzymany od beneficjenta i określa kwoty, które kwalifikują się do otrzymania wsparcia. Państwo członkowskie określa: kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi w oparciu o sam wniosek; kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wniosku. Ustępy 2 i 3 stosuje się, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, do wydatków określonych jako niekwalifikowalne w trakcie kontroli na miejscu lub późniejszych kontroli. Zgodnie z artykułem 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, terminy użyte w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 posiadają takie samo znaczenie, gdy są stosowane w niniejszym rozporządzeniu. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") w artykule 2 Definicje ust. 1 stanowi, że do celów stosowania niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje dotyczące niektórych sektorów określone w załączniku III. Z kolei, w załączniku III w częściach od I do VIII znajdują się definicje dotyczące różnych sektorów, brak jest jednak definicji dotyczących sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw. To zaś oznacza, że definicje z Sekcji III Mleko z artykułu 65 nie mają zastosowania do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, w tym definicja pojęcia "wprowadzenie do obrotu." Skoro autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustaleń stanu faktycznego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.