I GSK 1820/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. S. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt I GSK 1820/15 w zakresie umorzenia postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Toruniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 66/15 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt I GSK 1820/15 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) umorzył postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz zwrócił organowi uiszczony wpis od skargi kasacyjnej. Pełnomocnik K. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 60 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie i uznanie, że w przypadku cofnięcia skargi, sprawie niniejszej nie zachodziła potrzeba oceny, czy cofnięcie skargi jest dopuszczalne i nie stanowi próby obejścia prawa, a przez to uznanie, iż w sprawie niniejszej, w której organ wniósł skargę kasacyjną, pełnomocnicy organu i strony stawili się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, cofnięcie skargi nie stanowi obejścia prawa w zakresie kosztów, pomimo iż cofnięcie skargi w sprawie niniejszej łączyło się tylko ze spowodowaniem nie zasądzenia na rzecz strony kosztów postępowania, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, iż w niniejszej sprawie zasadne było zasądzenie od skarżącego organu kosztów postępowania na rzecz strony; 2. art. 161 § 1 pkt 1) w związku z art. 60 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż organ skutecznie cofnął skargę kasacyjną, pomimo tego, iż cofnięcie skargi na rozprawie winno, stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. zostać uznane za niedopuszczalne, z uwagi na to, że stanowiło obejście przepisów o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik przestawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt I GSK 1820/15 nie jest dopuszczalne. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie (pkt 1-10). Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, o czym pełnomocnik skarżącego został prawidłowo pouczony przy piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Postępowanie sądowoadministracyjne jest dwuinstancyjne (art. 2 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zasada ta jest zgodna z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 673/17; postanowienie NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GZ 442/17; postanowienie NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I OZ 627/17, dostępne w CBOSA). Z uwagi na niedopuszczalność zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.