I GSK 1828/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 580/19 w sprawie ze skargi Gminy B. na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy B. na rzecz Zarządu Województwa Łódzkiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 580/19 oddalił skargę Gminy B. na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z [...] maja 2019 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wniesionego od negatywnej oceny projektu. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że badając legalność zaskarżonej uchwały Zarządu Województwa Łódzkiego z [...] maja 2019 r. o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny formalnej projektu pn. "Montaż mikroinstalacji fotowoltaicznych w Gminie B." złożonego w ramach Konkursu Zamkniętego dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV Gospodarka niskoemisyjna, Działania IV.1 Odnawialne źródła energii, Poddziałania IV.1.2 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 nie stwierdził aby dokonana ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie nie naruszało zasady rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz powinnością wszechstronnego uzasadnienia oceny. W dniu 31 sierpnia 2017 r. został ogłoszony przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego na lata 2014 - 2020 Konkurs Zamknięty dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV Gospodarka niskoemisyjna Działania IV. 1 Odnawialne źródła energii Poddziałania IV. 1.2 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020. Nabór wniosków o dofinansowanie projektów trwał od dnia 29 grudnia 2017 r. do dnia 19 stycznia 2018 r. W ramach przedmiotowego konkursu Gmina B. [...] stycznia 2018 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Montaż mikroinstalacji fotowoltaicznych w Gminie B.". W wyniku weryfikacji ww. wniosku pismem z 14 stycznia 2019 r. wezwano wnioskodawcę do skorygowania wniosku o dofinansowanie oraz do złożenia uzupełnionej (skorygowanej) dokumentacji aplikacyjnej w zakresie stwierdzonych błędów formalnych. Wnioskodawca przedłożył skorygowaną dokumentację 29 stycznia 2019 r. W wyniku jej weryfikacji stwierdzono, że przedłożony projekt nie spełniał kryteriów formalnych, tj. "Formularz wniosku o dofinansowanie i załączniki zostały przygotowane zgodnie z obowiązującymi dla nich wzorami, instrukcjami i wytycznymi" i "Zachowana jest spójność informacji między poszczególnymi elementami wniosku o dofinansowanie". Nie zgadzając się z negatywną oceną projektu w zakresie niespełnienia ww. kryteriów formalnych wnioskodawca wniósł o jego ponowną ocenę. Zarzucił Komisji Oceny Projektów naruszenie § 6 ust. 7 Regulaminu konkursu oraz art. 43 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Wskazaną na wstępie uchwałą z dnia [...] maja 2019 r. Zarząd Województwa Łódzkiego nie uwzględnił protestu Gminy B. od negatywnej oceny formalnej projektu pn. "Montaż mikroinstalacji fotowoltaicznych w Gminie B.", przy czym osią sporu między stronami był zarzut nieprawidłowego wezwania do skorygowania wniosku o dofinansowanie, czego konsekwencją była negatywna ocena projektu w zakresie niespełnienia kryteriów formalnych. Jak wynika z akt sprawy, pismem z 14 stycznia 2019 r. wnioskodawca wezwany został do wyjaśnienia i ujednolicenia zapisów w załączniku nr 10, ze względu na brak spójności wynikającej ze wskazania na umowie dla miejscowości "Ł." innego numeru działki, niż wnioskodawca wskazał w załączniku do oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, stanowiącego tabelę z wykazem lokalizacji. Wnioskodawca w wyjaśnieniach wskazał, że nie zlokalizowano opisanej nieścisłości w obrębie miejscowości Ł. Podał, że w złożonej dokumentacji nie planuje się przedmiotowej inwestycji pod wskazanym adresem. Wnioskodawca wskazał, że przeanalizował wszystkie inne inwestycje w Ł. i nie znalazł nieścisłości. W wyniku oceny korekty wniosku o dofinansowanie Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wnioskodawca w wykazie lokalizacji, będącym integralną częścią załącznika nr 10 wskazał działkę nr [...] znajdującą się w miejscowości B. Jednocześnie z przedstawionych umów użyczenia, będących potwierdzeniem posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wnioskodawca nie przedstawił umowy dla ww. działki. Przedstawił natomiast umowę podpisaną z osobą wskazaną w wykazie lokalizacji jako właściciel, wskazującą na prawo do dysponowania nieruchomością działki nr [...] znajdującej się w miejscowości Ł. (a nie jak wynika z ww. wykazu dla działki nr [...] znajdującej się w B.). Tym samym stwierdzono, że wnioskodawca nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...] znajdującej się w miejscowości B., na której miała być zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Dodatkowo w wykazie lokalizacji (będącym załącznikiem do oświadczenia Wnioskodawcy o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane "wykaz właścicieli") nie widnieje działa nr [...] w miejscowości [...]. Mając na uwadze fakt, że załącznik numer [...] do wniosku o dofinansowanie jest podstawowym elementem oceny miejsca realizacji projektu i jednocześnie potwierdzeniem prawa wnioskodawcy do dysponowania wskazaną nieruchomością, Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wskazany błąd istotnie rzutuje na ocenę przedmiotowego projektu i uniemożliwia potwierdzenie spójności informacji w ramach wniosku o dofinansowanie. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] marca 2019 r. wnioskodawca został pisemnie poinformowany, że wniosek o dofinansowanie uzyskał negatywną ocenę formalną. W ocenie Sądu skarżąca mimo postawionych zarzutów błędnego wezwania i przedstawionej argumentacji nie przedstawiła właściwej umowy użyczenia. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że w aktach sprawy znajduje się projekty inwestycji dotyczący B. - działki ewidencyjnej nr [...]. W związku z powyższym w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy nie naruszyły § 6 ust 7 Regulaminu ani art. 43 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm.), dalej ustawa wdrożeniowa. Zgodnie z § 6 ust. 7 lit b) regulaminu Strona została wezwana do uzupełnienia/skorygowania wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalnej. Wskazany błąd nie został poprawiony, jednak wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie z winy mylnie sformułowanego określenia nieprawidłowości, a, co wykazano wyżej, na skutek nierzetelnego przeanalizowania złożonej dokumentacji. Tym samym nieuprawnione było również twierdzenie strony skarżącej, że była to oczywista pomyłka. Gmina B. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: I. naruszenie prawa procesowego: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez ograniczenie uzasadnienia wyroku w zakresie wskazania, że istotnym jest, iż skarżąca powinna ostatecznie dostarczyć właściwy/skorygowany dokument, chociażby na potwierdzenie swojego stanowiska, bez wskazania na jakim etapie postępowania miała to zrobić skarżąca i na jakiej podstawie prawnej skoro braki można było uzupełnić jedynie w terminie wskazanym w wezwaniu, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z § 6 ust. 7 Regulaminu Konkursu Zamkniętego dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV Gospodarka niskoemisyjna Działanie IV.1 Odnawialne źródła energii Poddziałanie IV.1.2 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 i art. 37 ust 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych 2014-2020, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca nie dochowała należytej staranności a organ zrozumiale sformułował wezwanie do uzupełnienia braków formalnych; II. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a.a w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej polegające na błędnej wykładni, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wnioskodawca w celu dochowania należytej staranności powinien skontaktować się telefonicznie z instytucją dotującą, podczas gdy w ocenie skarżącej wezwanie do uzupełnienia braków powinno być na tyle przejrzyste by taki kontakt nie był konieczny. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 580/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa Łódzkiego, z których wynika że projekt Gminy B.: "Montaż mikroinstalacji fotowoltaicznych w Gminie B." złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014 – 2020 nie spełnił kryteriów formalnych i uzyskał negatywną ocenę formalną. Protest Gminy B. nie został uwzględniony przez Zarząd Województwa Łódzkiego. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Należy podkreślić, że w u.z.r.p. ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, oddalenie skargi na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2) u.z.r.p. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, w tych ramach jednoznacznie wskazał, jaki stan faktyczny sprawy przyjął: "(...) wnioskodawca wezwany został do wyjaśnienia i ujednolicenia zapisów w załączniku nr 10, ze względu na brak spójności wynikającej ze wskazania na umowie dla miejscowości "Ł." innego numeru działki, niż wnioskodawca wskazał w załączniku do oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, stanowiącego tabelę z wykazem lokalizacji. (...) W wyniku oceny korekty wniosku o dofinansowanie Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wnioskodawca w wykazie lokalizacji, będącym integralną częścią załącznika nr 10 (oświadczenie Wnioskodawcy o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) wskazał działkę nr [...] znajdującą się w miejscowości B. Jednocześnie z przedstawionych umów użyczenia, będących potwierdzeniem posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wnioskodawca nie przedstawił umowy dla ww. działki. Przedstawił natomiast umowę podpisaną z osobą wskazaną w wykazie lokalizacji jako właściciel, wskazującą na prawo do dysponowania nieruchomością działki nr [...] znajdującej się w miejscowości Ł. (a nie jak wynika z ww. wykazu dla działki nr [...] znajdującej się w B.). Tym samym stwierdzono, że wnioskodawca nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...] znajdującej się w miejscowości B., na której miała być zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Dodatkowo w wykazie lokalizacji (będącym załącznikiem do oświadczenia Wnioskodawcy o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane "wykaz właścicieli") nie widnieje działa nr [...] w miejscowości Ł." W ramach omawianej podstawy kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe. Nie jest trafny zarzut naruszenia § 6 ust. 7 Regulaminu Konkursu Zamkniętego i art. 37 ust. 1 u.z.r.p. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji dotyczące nie naruszenia regulaminu konkursu: "Wskazany przez stronę skarżącą § 6 ust. 7 Regulaminu ma 9 punktów (od lit. a do lit. l). Zgodnie z punktem a: "Stosownie do art. 43 ustawy wdrożeniowej, w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek pisarskich IOK wzywa Wnioskodawcę do uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 43 ustawy wdrożeniowej IZRPO WŁ uznaje wyłącznie oczywiste omyłki pisarskie. W tym trybie nie ma możliwości poprawienia innych omyłek niż pisarskie, np. omyłek/błędów rachunkowych. Za braki formalne i oczywiste omyłki pisarskie nie uznaje się uchybień związanych z niespełnieniem przez projekt kryteriów wyboru zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPO WŁ". W świetle punktu b: "W przypadku zidentyfikowania uchybień dotyczących kryteriów formalnych uzupełniających (które dopuszczają uzupełnienie/skorygowanie wniosku), IOK wzywa Wnioskodawcę (który ma możliwość jednokrotnego uzupełnienia/skorygowania wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalnej) w formie pisemnej za potwierdzeniem odbioru do ich usunięcia. Natomiast jak wynika z punktu g: "W przypadku, gdy w wyznaczonym terminie uzupełniony lub skorygowany wniosek o dofinansowanie projektu nie zostanie dostarczony lub wskazany błąd nie zostanie właściwie poprawiony, wniosek uzyskuje negatywną ocenę." W świetle § 6 ust. 5 lit. a "Ocena formalna ma charakter "0/1". Zgodnie z § 5 ust. 5 lit. f Regulaminu "Wnioskodawca, którego wniosek nie spełnił kryteriów wyboru projektów jest informowany pisemnie o negatywnej ocenie projektu niezwłocznie po zakończeniu oceny formalnej." Z kolei, według art. 37 ust. 1 i 2 u.z.r.p.: "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów." Przepisy te nie wskazują podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie art. 37 ust. 1 u.z.r.p. zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jest to ustalenie z zakresu faktów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na nieuwzględnienie protestu oraz stosując środek określony w ustawie - oddalenie skargi w przypadku jej nieuwzględnienia (art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p.). Oddalenie skargi było konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Wskazany przez autora skargi kasacyjnej jako naruszony przepis art. 43 ust. 1 u.z.r.p. brzmi: "W razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia." Stawianie zarzutu naruszenia przepisu postępowania w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. formalnie nie jest dopuszczalne, przez co jest merytorycznie nietrafne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.