I GSK 1856/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 435/17 w sprawie ze skargi Gminy A na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Gminy A na rzecz Wojewody Śląskiego 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 435/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy A na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w zakresie nieuwzględnienia wniosku o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie; w pkt 2 orzekł o kosztach postępowania. WSA rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z [...] czerwca 2014 r. Prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach poinformowała, że: "(...) Zarząd WFOŚGW w Katowicach uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. postanowił nie uwzględnić wniosku Gminy A o zwrot utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne". Od powyższego pisma Gmina A (dalej: Gmina) wniosła odwołanie, uznając wspomniane pismo za decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku o zwrot utraconych dochodów, o których mowa powyżej i zarzucając, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, m.in. art. 7 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt 8a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 107 § 1 i 3, art. 8, 9, 11 i 15 k.p.a. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. Wojewoda Śląski stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja jako akt administracyjny jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu administracji publicznej, złożonym w konkretnej sytuacji faktycznej, wobec zindywidualizowanego adresata, niepodporządkowanego służbowo ani organizacyjnie składającemu oświadczenie organowi, po przeprowadzeniu sformalizowanego postępowania uregulowanego w kodeksie postępowania administracyjnego lub w przepisach o postępowaniach jurysdykcyjnych wyłączonych, zmierzającego do wyjaśnienia przesłanek doniosłych dla jego treści. Jej zadaniem jest kształtowanie stosunków społecznych przez wywoływanie skutków prawnych i pozaprawnych. W ujęciu procesowym decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną i kończy dane postępowanie (por. m.in. J. Jendrośka, Pojęcie decyzji administracyjnej i jej trwałości (w:) Problemy praworządności w działaniu administracji państwowej, Ossolineum 1980, s. 73; J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2014, s. 332-335). W nauce i orzecznictwie ustalony jest pogląd, że pisma będące nośnikami rozstrzygnięć w sprawie załatwianej w drodze decyzji należy uznać za decyzje, nawet jeśli nie odpowiadają wszystkim wymaganiom formalnym określonym w art. 107 § 1, o ile można w nich dostrzec cztery elementy konieczne, ale zarazem także wystarczające do uznania określonego przejawu działania administracji za decyzję administracyjną. Do tych elementów należą: oznaczenie organu administracji publicznej, od którego pochodzi oświadczenie, wskazanie jego adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSP 1982, z. 9-10, poz.169; z dnia 11 lutego 1998 r." 111 SA 1067/96, LEX nr 41559; z dnia 15 marca 2001 r." V SA 2938/99, LEX nr 51259). Tymczasem, organ odwoławczy podniósł, że pismo z [...] czerwca 2014 r. oznaczone nr [...] nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tu: zwrotu utraconych przez Gminę dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych gruntów. Pismo to zawiera jedynie – jak podkreślił organ odwoławczy - informację o rozstrzygnięciu sprawy ww. zwrotu utraconych dochodów uchwałą Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. W ocenie organu odwoławczego, pismo Prezesa Zarządu WFOŚiGW nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nie jest zatem decyzją administracyjną, o której mowa w art. 104 i 107 k.p.a., lecz ma wyłącznie charakter informacyjny. Wniesienie od tego pisma odwołania jest zatem niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylając zaskarżone postanowienie stwierdził, że niedopuszczalność ta ma charakter przedmiotowy, gdyż odwołanie zostało wniesione na pismo, a nie na decyzję. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach poinformował bowiem jedynie, że: "(...) Zarząd WFOŚGW w Katowicach uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. postanowił nie uwzględnić wniosku Gminy A o zwrot utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne." Przejawem władztwa administracyjnego jest natomiast – jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę – uchwała nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Zarządu WFOŚGW w Katowicach, a więc właściwego organu Funduszu zawierająca rozstrzygnięcie istoty sprawy. Niedoręczenie tej uchwały stronie nie ma znaczenia dla stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma z dnia [...] czerwca 2014 r. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Z kolei art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że nie może merytorycznie rozpatrzeć odwołania strony, gdyż jest ono niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Zostało bowiem wniesione na pismo informacyjne, a nie na decyzję, którą stanowić ma uchwała Zarządu WFOŚGW w Katowicach, a więc właściwego organu Funduszu zawierająca rozstrzygnięcie istoty sprawy. Odwołanie, którego dopuszczalność jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, dotyczy odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej Gminy o zwrot utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych gruntów. Materialną podstawę prawną tego żądania stanowi art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na mocy którego z tytułu zwolnień z opodatkowania nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, gminom przysługuje zwrot utraconych dochodów ze środków wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Sąd I instancji zaznaczył, że kwestia formy, w jakiej właściwy organ odmawia zwrotu utraconych dochodów była sporna w doktrynie i judykaturze, w której prezentowano zarówno pogląd, że nieuwzględnienie takiego żądania stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, jak i wskazywano, że rozstrzygnięcie w tej materii stanowi decyzję administracyjną. Wątpliwości te rozstrzygnęło wydane w składzie 7 sędziów NSA postanowienie z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 296/14 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważono w nim, że wprawdzie w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano jedynie na źródło finansowania, lecz nie powinno budzić wątpliwości, że tego zwrotu może dokonać tylko dysponent tych środków, a takim dysponentem w świetle art. 400 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska są wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej jako samorządowe osoby prawne w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 i 938). Wynika to również pośrednio z § 2 pkt 6 i 7 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów (...), skoro to wojewódzki fundusz sprawdza wniosek pod względem rachunkowym i formalnym (§ 2 pkt 6), pozostawia wniosek bez rozpoznania (§ 2 pkt 7) oraz przekazuje na rachunek budżetu gminy kwotę środków z tytułu utraconych dochodów (§ 3). W świetle powyższych regulacji NSA uznał, że wojewódzki fundusz ochrony środowiska posiada kompetencje do odmowy zwrotu utraconych dochodów, o jakich mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie stwierdzono, że w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie określono formy, w jakiej ma być podjęte rozstrzygnięcie w tej materii, jednakże posłużenie się przez prawodawcę innym określeniem niż "decyzja administracyjna" (jak w niniejszej sprawie "przysługuje zwrot utraconych dochodów") nie pozbawia aktu cech decyzji administracyjnej. W ocenie NSA czynność określona w przepisie prawa jako "zwrot utraconych dochodów" w przypadku odmowy tego zwrotu przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, którego adresatem jest gmina, jest formą władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, którego adresatem jest określony podmiot. Akt taki powinien zatem przybrać formę decyzji administracyjnej. Z treści art. 3 pkt 14 lit. b) ustawy – Prawo ochrony środowiska NSA wyprowadził wniosek, że wojewódzki fundusz jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Mając na uwadze powyższe NSA uznał, że pismo, którym Zarząd WFOŚiGW postanowił nie uwzględnić wniosku Gminy o zwrot utraconych dochodów za 2012 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości stanowi decyzję administracyjną, od której skarżąca Gmina wniosła odwołanie. W niniejszej sprawie skarżącej Gminie doręczono pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], w którym Prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach poinformowała, że: "(...) Zarząd WFOŚGW w Katowicach uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. postanowił nie uwzględnić wniosku Gminy A o zwrot utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne." Niekwestionowane są poglądy doktryny i judykatury co do tego, że za decyzję można uznać pismo zawierające: oznaczenie organu administracji publicznej, od którego pochodzi oświadczenie, wskazanie jego adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. WSA wskazał, że pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. spełnia te kryteria: oznaczony jest w nim organ administracji publicznej - WFOŚiGW w Katowicach, wskazany adresat - Wójt Gminy A, pismo zawiera rozstrzygnięcie – postanowienie o nieuwzględnieniu "wniosku Gminy A o zwrot utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne", jest podpisane przez prezesa Funduszu. Co do ostatniego z wymienionych elementów pisma podkreślić należy – w nawiązaniu do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 400 e ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze wojewódzkich funduszy i zarządy wojewódzkich funduszy. Z kolei art. 400 j ust. 5 tej ustawy stanowi, że prezesi zarządów wojewódzkich funduszy reprezentują wojewódzkie fundusze na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy. Skarżąca Gmina nie może być, w ocenie Sądu I instancji, pozbawiona tego prawa poprzez podjęcie uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. i niedoręczenie jej stronie wraz z pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Wobec powyższego WSA stwierdził, że odwołanie skarżącej Gminy było dopuszczalne, a organ odwoławczy zobowiązany był do jego rozpatrzenia. Skargą kasacyjną Wojewoda Śląski zaskarżył wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 400j ust. 5 w zw. z art. 400e ust. 1 w zw. z art. 400 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 519 z poźn. zin.), dalej jako "ustawa" w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a to poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że to prezes wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska, a nie zarząd funduszu, jest uprawniony do wydawania decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, a konsekwencji uznanie, że pismo z dnia [...] czerwca 2014 roku Nr [...] Prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach zawiera podpis osoby uprawnionej, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego; 2. art. 400h ustawy, poprzez jego błędną wykładnię, a to poprzez uznanie, że przepisy ustawy uchwałodawczej działalności wymagają wyłącznie od rady nadzorczej funduszu; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 ppsa oraz art. 141 § 4 ppsa a także art. 107 § 1 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: 1. dokonanie swobodnej oceny dowodów i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, a w konsekwencji dopuszczenie się błędów w ustaleniu stanu faktycznego, tj. poprzez uznanie, iż pismo z dnia [...] czerwca 2014 roku Nr [...] Prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej Katowicach jest decyzją administracyjną i zawiera rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu utraconych dochodów za 2013 rok z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne oraz podpis osoby upoważnionej, a zatem odwołanie od tegoż pisma było dopuszczalne, ponadto pominięcie dowodu z uchwały Zarządu WFOŚGW w Katowicach Nr [...] z dnia [...].05.2014 r., a w konsekwencji powyższych uchybień uchylenie postanowienia z dnia [...].12.2016 r. Nr [...] Wojewody Śląskiego, zamiast oddalenia skargi w całości; 2. uchybienie wymogom formalnym uzasadnienia wyroku, poprzez nieodniesienie się do całości argumentacji zwartej w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę oraz niewskazanie dowodów, na których Sąd oparł swoje stanowisko, a w konsekwencji uchylenie postanowienia Wojewody Śląskiego, zamiast oddalenia skargi w całości. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie Wojewoda Śląski przedstawił argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie w odpowiedzi na informację Sądu o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne w piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2021 r. potwierdził swoje stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Oceniając niniejszą kasację w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna wniesiona przez Wojewodę Śląskiego jest uzasadniona. Na wstępie przypomnieć należy, iż postanowienie w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem zostało wydane na podstawie art. 400 r ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.) oraz art. 134 w zw. z art. 129 oraz art. 124 § 1 i 2 k.p.a. Wojewoda Śląski stwierdził niedopuszczalność odwołania Gminy A od pisma Prezesa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] uznając, że wzmiankowane pismo nie jest decyzją o odmowie uwzględnienia wniosku Gminy o zwrot utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne a jedynie stanowi informację o tym, że Zarząd WFOŚGW w Katowicach uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. postanowił nie uwzględnić wzmiankowanego wniosku. WSA w Gliwicach po rozpoznaniu skargi Gminy A uchylił zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w analogicznych przedmiotowo sprawach. W szczególności przywołał postanowienie składu 7 sędziów z dnia 24 listopada 2014 r. , sygn. akt II GSK 296/14 w konkluzji stwierdzając, że pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. spełnia wszystkie kryteria decyzji od której przysługuje odwołanie do Wojewody Śląskiego, a skarżąca Gmina nie może być pozbawiona tego prawa przez podjęcie uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. i niedoręczenie jej stronie wraz z ww. pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Nie kwestionując prawidłowego stanowiska Sądu I instancji wypowiedzianego w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (v. postanowienie w sprawie II GSK 296/14) odnośnie tego, że odmowa przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, o jakiej mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, następuje w formie decyzji administracyjnej należy uznać za błędne stanowisko WSA , że na tle sprawy będącej przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej, decyzją od której przysługiwało odwołanie było pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. Za całkowicie nietrafny należy również uznać pogląd Sądu I instancji, przedstawiony na stronie 9 zaskarżonego wyroku, że w ustalonych okolicznościach wyłącznie równoczesne doręczenie Gminie A uchwały Zarządu WFOŚGW w Katowicach nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie uwzględnienia ww. wniosku oraz pisma z dnia [...] czerwca 2014 r. nie pozbawia Gminy A prawa do wniesienia odwołania od negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie ww. wniosku o zwrot utraconych dochodów. W powyższym zakresie należy podzielić zarzuty skargi kasacyjnej, że przedmiotowe pismo z dnia [...] czerwca 2016 r. nie zawiera rozstrzygnięcia, co istoty sprawy, mianowicie odnośnie zwrotu utraconych przez Gminę A dochodów za rok 2013 z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, o jakiej mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pismo to zawiera jedynie informację, że rozstrzygnięcie powyższej sprawy (wniosku Gminy) nastąpiło uchwałą Zarządu WFOŚ nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. i wbrew poglądowi Sądu I instancji pismo to nie spełnia kryteriów decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 i 107 § 1 k.p.a. Jak już powiedziano, nie zawiera ono rozstrzygnięcia wniosku Gminy - bowiem powołano się w nim na konkretną, wcześniej wydaną uchwałę Zarządu WFOŚ rozstrzygającą w przedmiocie tego wniosku. Ponadto nie zostało podpisane przez osobę uprawnioną w świetle art. 400 c ust. 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska w związku z art. 400 k ust.1 pkt 4 tejże ustawy - to jest Zarząd (będący organem kolegialnym), ale przez Prezesa Zarządu WFOŚ. Tym samym, zarzut opisany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej należy uznać za słuszny. Za nietrafny należy uznać również pogląd Sądu I instancji, że Gmina A ma prawo do zaskarżenia pisma Prezesa Funduszu z dnia [...] czerwca 2014 r., gdyż została pozbawiona konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu wobec niedoręczenia jej na dzień wydania wyroku wzmiankowanej uchwały z dnia [...] maja 2014 r. Niedoręczenie bowiem przedmiotowej uchwały, która – co nie jest sporne w sprawie – ma cechy decyzji administracyjnej – powoduje, że Gmina może podnieść zarzut bezczynności Funduszu a więc trudno uznać, że gmina została pozbawiona prawa do sądu. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że organ zasadnie uczynił stwierdzając niedopuszczalność odwołania Gminy A od pisma Prezesa WFOŚ z dnia [...] czerwca 2014 r., co z kolei powinno skutkować oddaleniem skargi przez WSA w Gliwicach. Wobec tego, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok WSA, postanowił na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznać skargę, którą w świetle przedstawionych powyżej argumentów, jako niezasadną oddalił. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. W punkcie 3 sentencji orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie organu (360 zł), na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).