I GSK 2003/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 2177/17 w sprawie ze skargi M. P. w K. na rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. P. w K. na rzecz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2177/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. w K. (dalej: Muzeum) na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Departament Funduszy i Spraw Europejskich (dalej: organ) z [...] grudnia 2017 r. nr [...], w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi. Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy: Muzeum – w ramach działania 8.1. Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 – złożyło projekt pn. "Rewaloryzacja i modernizacja zabytkowych budynków Muzeum Podkarpackiego w Krośnie dla zachowania i prezentacji unikatowego dziedzictwa kulturowego regionu." Organ pismem z 22 września 2017 r. poinformował Muzeum, że w wyniku oceny merytorycznej I stopnia projekt został umieszczony na rezerwowej liście rankingowej. Uzyskał 41 na 54 możliwych punktów, tj. powyżej minimalnego progu 38 punktów dla projektów wpisanych do Kontraktu Terytorialnego, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Muzeum wniosło protest w którym zakwestionowało sposób dokonania oceny wniosku w kryteriach nr 15 "Stan zachowania zabytku" i nr 16 "Zgodność projektu ze wskazanymi w Szczegółowym opisie osi priorytetowych POIiŚ kluczowymi typami projektów", za które nie przyznano punktów. Muzeum podniosło, że powinno otrzymać 4 punkty więcej, a więc łącznie 45 punktów. Minister Rozwoju i Finansów uwzględnił protest z uwagi na brak odniesienia się do oceny kryterium 15 i 16. W wyniku ponownej oceny organ pismem z 5 grudnia 2017 r. poinformował Muzeum o negatywnej ponownej ocenie merytorycznej I stopnia wniosku. W uzasadnieniu pisma wskazano – co do kryterium nr 15 – że dokumentem, który jest podstawą do oceny jest aktualna opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (WKZ), która musi jednoznacznie wskazywać, na bardzo zdegradowany charakter obiektu lub na stan, który bez interwencji grozi całkowitą degradacją obiektu objętego projektem. Wskazano, że z opinii WKZ z 5 kwietnia 2017 r. wynika zły stan niektórych elementów obu budynków, ale nie stan katastrofalny zagrożony bezpowrotną, całkowitą degradacją. Również z opinii z 4 kwietnia 2017 r. dotyczącą budynku dawnego P. oraz kamienicy przy ul. S. brak jednoznacznego potwierdzenia zdegradowanego charakteru obiektów. Tak więc opinie konserwatorskie, złożone wraz z wnioskiem o dofinansowanie, nie stwierdzają jednoznacznie degradacji obiektów, będących przedmiotem projektu, a jedynie zły stan techniczny wybranych elementów, które mogą ulec postępującemu niszczeniu w wyniku nie podjęcia stosownych działań. Podkreślono, że wszystkie zabytki będące przedmiotem wniosków, są w złym stanie, ale celem tego kryterium było dodatkowe wsparcie wyłącznie tych projektów, które dotyczą obiektów znajdujących się w stanie katastrofalnym. Jednocześnie wskazano, że przy ponownej ocenie nie uwzględniono pisma z 29 września 2017 r, gdyż procedura odwoławcza nie służy uzupełnieniom czy modyfikacjom dokumentacji aplikacyjnej. Odnośnie kryterium nr 16, wskazano że główny zakres rzeczowy inwestycji obejmuje rozbudowę i modernizację części ekspozycyjno-edukacyjnej w P. oraz adaptację kamienicy M. na magazyny muzealne o charakterze studyjnym, co ma umożliwić nową ekspozycję zbiorów w P. oraz poszerzenie oferty kulturalnej i edukacyjnej Muzeum. Jednak zakres prac w P. i prac w budynku przy ul. S. nie powoduje, że w zakres rzeczowy projektu wchodzą prace dotyczące zabytków drewnianych i zabytków techniki (zarówno ruchomych jak i nieruchomych). Natomiast to, że w wyremontowanych obiektach będą prezentowane lub przechowywane zabytki techniki i zabytki drewniane nie oznacza, że główny zakres projektu dotyczy ruchomych zabytków drewnianych i zabytków techniki. W związku z powyższym nie przyznano dodatkowych wnioskowanych punktów. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji uwzględnił skargę Muzeum. Sąd przytoczył na wstępie zasady oceniania projektów w ramach polityki spójności, a dalej uznał, że oceny projektu dokonana przez organ nie odpowiada prawu. Sąd przypomniał, że przedmiotem sporu jest ocena kryteriów nr 15 i 16. Odnosząc się do kryterium nr 15 Sąd wskazał, że przy jego ocenie stwierdzono, że dokumentem, który jest podstawą do oceny tego kryterium jest aktualna opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, która musi jednoznacznie wskazywać na bardzo zdegradowany charakter obiektu lub stan, który bez interwencji grozi całkowitą degradacją obiektu objętego projektem. Sąd zauważył, że z Załącznika Nr 3 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych (SzOOP) nie wynika, że są dokumenty, które są ważniejsze niż inne przy ocenie tego kryterium. Jest tam mowa, że "projekt dotyczy zabytków bardzo zdegradowanych, zagrożonych całkowitą degradacją bez interwencji. Fakt ten został potwierdzony w aktualnej opinii właściwego WKZ’". Sąd podkreślił, że wniosek i załączniki do niego stanowią integralną część i dopiero ocena wszystkich dokumentów powinna być podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że we wniosku Muzeum były wymienione 2 obiekty: dawny P. (główna siedziba M. ) i Dom M.. Muzeum złożyło 2 opinie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczące obu obiektów, z których wynika bardzo zły stan obu budynków, szczegółowo opisany przez Konserwatora. W żadnej z opinii nie ma określenia wymaganego w tym konkursie, pozwalającego na uzyskanie punktów w niniejszym kryterium, a mianowicie: że zabytek jest bardzo zdegradowany, zagrożony całkowitą degradacją bez interwencji. Ponadto Sąd wskazał, że w złożonym wraz z wnioskiem Studium Wykonalności w pkt 6.1. opisano aktualny stan przedmiotu projektu i zawarto opis potrzeb inwestycyjnych. Jest tam zawarte stwierdzenie: "Stan taki doprowadzić może do katastrofy budowlanej’’. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że organ powinien skorzystać z punktów 66, 67, 68 Regulaminu konkursu. W ocenie Sądu organ nie mógł przyjąć, że w tej sytuacji nie ma wątpliwości co do stanu zabytków i możliwa jest jednoznaczna ocena spełnienia lub nie danego kryterium. Gdyby Muzeum – na wezwanie organu – mogło zwrócić się do WKZ aby ten, na podstawie wydanych wcześniej dwóch swoich opinii, bez ich uzupełniania czy modyfikacji, podsumowując zawarte tam informacje – określił, czy obiekty są bardzo zdegradowane, zagrożone całkowitą degradacją bez interwencji czy też nie – wówczas sprawa byłaby jednoznacznie wyjaśniona. Zdaniem Sądu powyższe nie stanowiłoby to modyfikacji czy zmiany wniosku, co jest niedopuszczalne i dlatego organ zasadnie nie uwzględnił – przy ponownej ocenie – opinii WKZ z 29 września 2017 r., wydanej po dacie złożenia wniosku i załączonej na etapie protestu. W odniesieniu do kryterium nr 16 Sąd wskazał, że przewidziane w projekcie działania mają na celu ochronę zabytków techniki i zabytków drewnianych, które są eksponowane w wymienionych w projekcie obiektach. Stan obiektów ma bezpośredni wpływ na stan przechowywanych w nich eksponatów. Działania mają na celu zarówno uratowanie cennej struktury materialnej budynków, jak też zabezpieczenie przechowywanych w nim zabytków techniki i zabytków drewnianych. Tak więc projekt jest realizowany w obszarze zabytków techniki i w obszarze zabytków drewnianych. Z przytoczonych względów, Sąd na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 1 a) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) uwzględnił skargę Muzeum. Organ złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, z uwagi w szczególności na to, że: ocena projektu została w ocenie organu przeprowadzona w sposób poprawny, z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 3 i art. 64 ustawy wdrożeniowej i art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia – poprzez skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.1. Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska i wniosków organu, zawartych w piśmie procesowym organu z 9 lutego 2018 r., podnoszącego wpływ do Ministerstwa 7 lutego 2018 r. pisma Instytucji Zarządzającej z 5 lutego 2018 r. o wyczerpaniu alokacji środków UE, jakie mogą zostać objęte umowami o dofinansowanie w ramach priorytetu VIII Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury; II. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię opisu zakwestionowanych kryteriów nr 15 i nr 16 oraz zasad ich oceny, zawartych w Załączniku nr 3 do SzOOP, a także w Załączniku nr 8 do Regulaminu konkursu, tj. Kryteriach wyboru projektów dla VIII osi POIiŚ 2014-2020, Działanie 8.1. Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury, dla Głównego Typu Projektu: Infrastruktura zabytkowa – poprzez niesłuszne stwierdzenie, że ocena projektu Muzeum w kryterium nr 15 i nr 16 została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Muzeum wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 12 czerwca 2018 r. organ odniósł się do odpowiedzi na skargę kasacyjną Muzeum podtrzymując w całości argumentację skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W ramach zarzutów procesowych zarzucono naruszenie art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.1. Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury POIiŚ 2014-2020 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieodniesienie się przez Sąd do stanowiska i wniosków organu, zawartych w piśmie procesowym z 9 lutego 2018 r. dotyczącym wyczerpania alokacji środków UE w ramach ww. działania 8.1. W ramach zaś zarzutów materialnych zarzucono błędną wykładnię opisu zakwestionowanych kryteriów nr 15 i nr 16 oraz zasad ich oceny, zawartych w Załączniku nr 3 do SzOOP oraz Załączniku nr 8 do Regulaminu konkursu, poprzez niesłuszne stwierdzenie, że ocena projektu w tych kryteriach została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W takiej sytuacji – co do zasady – rozpoznaje się jako pierwsze, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Jednak w niektórych sytuacjach treść zarzutów materialnych może warunkować ocenę zarzutów procesowych, i z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Uznanie bowiem materialnych zarzutów skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie za usprawiedliwione oznacza, że zarzuty skargi Muzeum są niezasadne i winna ona zostać oddalona. W konsekwencji kwestia wyczerpania środków alokacji przeznaczonych na dofinansowanie projektu staje się bezprzedmiotowa, ponieważ ma ona znaczenie tylko wówczas, gdy Sąd I instancji stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Przechodząc zatem do oceny zarzutów materialnych przypomnieć należy, że przedmiotem sporu jest ocena dwóch kryteriów nr 15 "Stan zachowania zabytku" i nr 16 "Zgodność projektu ze wskazanymi w Szczegółowym opisie osi priorytetowych POIiŚ kluczowymi typami projektów". Za oba te kryteria projektowi nie przyznano punktów, co kwestionuje Muzeum i z czym zgodził się Sąd I instancji, przy czym przy ocenie kryterium nr 15 Sąd wskazał na konieczność wezwania Muzeum do przedstawienia jednoznacznej wypowiedzi WKZ na podstawie informacji zawartych w jego opiniach załączonych do wniosku, czy obiekty są bardzo zdegradowane, zagrożone całkowitą degradacją bez interwencji czy też nie. Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżący kasacyjnie organ podnosząc, że ocena projektu została dokonana prawidłowa, ponieważ informacje zawarte we wniosku i jego załącznikach nie budziły wątpliwości, a w związku z tym nie było potrzeby wzywania Muzeum do składnia wyjaśnień na podstawie pkt 66-68 Regulaminu konkursu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rację ma skarżący kasacyjnie organ. Odnosząc się do kryterium nr 15 "Stan zachowania zabytku" to wskazać należy, że zgodnie z opisem tego kryterium (zał. nr 3 do SzOOP i zał. nr 8 do Regulaminu konkursu) – ocenie podlega stan zabytku/zabytków ruchomych lub nieruchomych, których dotyczy projekt. Priorytetowo traktowane będą projekty, których główny zakres rzeczowy dotyczy zabytku zabytków ruchomych lub nieruchomych, które bez interwencji ulegną całkowitej i bezpowrotnej degradacji. W zasadach oceny kryterium wskazuje się, że 1 punkt przyznaje się za projekt dotyczący zabytku/zabytków bardzo zdegradowanych, zagrożonych całkowitą degradacją bez interwencji. Fakt ten został potwierdzony w aktualnej opinii właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. 0 punktów – pozostałe. Z powyższego opisu kryterium wynika, że priorytetowo są traktowane obiekty zabytkowe znajdujące się w najgorszym stanie, czyli takim które bez działania ulegną całkowitemu i bezpowrotnemu zniszczeniu. Istotne jest przy tej ocenie wskazanie, że dokumentem który jest podstawą do oceny tego kryterium jest aktualna (na dzień składania wniosku o dofinansowanie) opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ słusznie uznał, podobnie jak Sąd I instancji, że z obu załączonych do wniosku o dofinansowanie projektu opinii WKZ nie wynika wyżej opisany konieczny do przyznania punktów stan zabytków (d. P.i D.). Wynika z nich jedynie zły stan niektórych elementów obu budynków, ale nie stan katastrofalny zagrożony bezpowrotną, całkowitą degradacją. Zwrócenie zaś przez Sąd I instancji uwagi na zapis zawarty w Studium Wykonalności (pkt 6.1.), w którym zawarto stwierdzenie "Stan taki doprowadzić może do katastrofy budowlanej", nie zmienia prawidłowości oceny organu, iż w chwili obecnej zabytek nie jest w stanie katastrofalnym. Tak jak wyżej wskazano – warunkiem przyznania punktu jest to, że na moment złożenia wniosku i jego oceny, obiekt musi być w stanie katastrofalnym. Nie zaś to, że obiekt może dopiero być w stanie katastrofalnym. Zaznaczyć należy, że o prawidłowości dokonanej oceny świadczy także to, że P. jest główną siedzibą Muzeum Podkarpackiego i – jak wskazano we wniosku o dofinansowanie – funkcjonuje, zorganizowane są w nim stałe wystawy. Słusznie więc zauważa skarżący kasacyjnie organ, że obiekt użyteczności publicznej, jakim jest Muzeum, nie może funkcjonować w budynku znajdującym się w stanie katastrofalnym. W takiej sytuacji obiekt taki, z uwagi na bezpieczeństwo, byłby wyłączony z użytkowania. Z uwagi na powyższe Sąd I instancji błędnie ocenił, że na podstawie wniosku i załączników do niego nie była możliwa jednoznaczna ocena wniosku w tym kryterium. Oznacza to, że Sąd I instancji niezasadnie wskazał na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii i wezwania Muzeum na podstawie punktów 66-68 Regulaminu konkursu. Tym bardziej, że jak podkreśla się w punkcie 67 Regulaminu konkursu – wezwanie takie jest dopuszczalne, gdy KOP nie ma możliwości jednoznacznej oceny spełnienia albo niespełnienia przez projekt danego kryterium. Co więcej – w takie sytuacji jak rozpoznawana – wezwanie takie mogłoby naruszać art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi o wyborze projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie zaś z opisem kryterium nr 16 "Zgodność projektu ze wskazanymi w Szczegółowym opisie osi priorytetowych POIiŚ kluczowymi typami projektów" (zał. nr 3 do SzOOP i zał. nr 8 do Regulaminu konkursu) – priorytetowo traktowane będą projekty, których główny zakres rzeczowy dotyczy: ruchomych i nieruchomych zabytków drewnianych, rozwoju czytelnictwa w miastach wojewódzkich, rozwoju sztuki współczesnej i/lub nowoczesnej w miastach wojewódzkich, ruchomych i nieruchomych zabytków techniki. W zasadach oceny kryterium wskazuje się, że 1 punkt otrzymają projekty dotyczące co najmniej jednego ze wskazanych obszarów. 0 punktów – pozostałe. Sąd I instancji stwierdził, że przewidziane w projekcie działania mają na celu ochronę zabytków techniki i zabytków drewnianych, które są eksponowane w wymienionych w projekcie obiektach. Stan obiektów ma bezpośredni wpływ na stan przechowywanych w nich eksponatów. Działania mają na celu zarówno uratowanie cennej struktury materialnej budynków, jak też zabezpieczenie przechowywanych w nim zabytków techniki i zabytków drewnianych. Tak więc projekt jest realizowany w obszarze zabytków techniki i w obszarze zabytków drewnianych. Stanowisko Sądu I instancji jest całkowicie błędne. Skarżący kasacyjnie organ trafnie bowiem dowodzi, że Sąd ten niewłaściwie utożsamił dwa pojęcia: zakresu rzeczowego projektu i celów projektu. Zakres rzeczowy projektu to konkretne działania (prace budowlane, prace konserwatorskie), realizowane i finansowane w ramach projektu, których wykonanie doprowadzi do osiągnięcia założonych w projekcie celów. Dzięki remontowi dwóch budynków Muzeum (żaden z nich nie stanowi zabytku drewnianego ani zabytku techniki) polepszą się warunki przechowywania i udostępniania zabytków drewnianych i techniki. Zatem jednym z celów projektu, który zostanie osiągnięty dzięki zrealizowaniu zakresu rzeczowego inwestycji jest lepsza ochrona zabytków techniki i zabytków drewnianych, ale główny zakres projektu nie dotyczy działań przy tych zabytkach. Tak więc nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Muzeum, zaakceptowanym przez Sąd I instancji, zgodnie z którym, z uwagi na fakt, że projekt dotyczy remontu pomieszczeń, gdzie będą przechowywane/eksponowane zabytki drewniane i techniki, główny zakres rzeczowy dotyczy ruchomych i nieruchomych zabytków techniki i zabytków drewnianych. Reasumując ocenę zarzutów materialnych wskazać należy, że okazały się one zasadne, co oznacza, że Sąd I instancji błędnie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W tym stanie rzeczy podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, usprawiedliwiają wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku. Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy – w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. – jest dostatecznie wyjaśniona. Niesporne są bowiem okoliczności faktyczne co do treści wniosku wraz z załącznikami. Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne rozpoznanie skargi – i jak już wyżej wyjaśniono – oba kwestionowane przez Muzeum kryteria nr 15 i 16 zostały przez organ ocenione w sposób prawidłowy. Jeżeli chodzi o zarzuty procesowe (naruszenie art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej i art. 141 § 4 p.p.s.a.), tak jak wyjaśniono na wstępie motywów uzasadnienia, stały się one bezzasadne w sytuacji uznania skargi kasacyjnej za usprawiedliwioną i jednoczesnego oddalenia skargi Muzeum na zaskarżone rozstrzygnięcie. Nie ma bowiem w tej sytuacji potrzeby badania kwestii wyczerpania środków alokacji na projekt w ramach którego wnioskodawca ubiegał się o dofinansowanie. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz.1804 ze zm.). Na zasądzone koszty postępowania składają się: 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz 360 zł stanowiące wynagrodzenie pełnomocnika.