I GSK 2005/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant: Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "I." Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 322/19 w sprawie ze skargi "I." Sp. z o.o. w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "I." Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 11 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 322/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę "I." Sp. z o.o. w L. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IAS, DIAS) z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Strona, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżyła orzeczenie w całości; wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z: art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.), art. 84 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a., art. 71 § 1 u.p.e.a. i art. 59 § 2 u.p.e.a. — poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania, skutkujące brakiem uchylenia postanowienia w całości, podczas gdy zaskarżone postanowienie naruszało: ■ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. — poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ■ art. 85 § 1 k.p.a. — poprzez brak przeprowadzenia oględzin w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z treści wyjaśnień Skarżącej, wynikała potrzeba przeprowadzenia oględzin, ■- art. 84 § 1 k.p.a. - poprzez brak powołania biegłego celem oszacowania wartości kruszywa wydobywanego przez Spółkę w sytuacji, gdy organ nie posiadał wiedzy specjalistycznej potrzebnej do oceny jego wartości, ■ art. 71 § 1 u.p.e.a. — poprzez niezwrócenie się przez organ egzekucyjny do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku celem ustalenia stanu majątkowego Spółki, dokładnego wyjaśnienia sprawy i zebrania pełnego materiału dowodowego, ■ art. 59 § 2 u.p.e.a. - poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu stwierdzenia, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, w sytuacji, gdy Skarżąca posiada majątek, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Skarżącej z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; -134 § 1 p.p.s.a. - poprzez wadliwie dokonaną ocenę zaskarżonego postanowienia, polegającą w szczególności na: ■ wydaniu wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy w postaci: a) braku powołania biegłego celem oszacowania wartości kruszywa wydobywanego przez spółkę, b) braku przeprowadzenia oględzin, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z treści wyjaśnień Skarżącej, wynikała potrzeba przeprowadzenia oględzin, ■ oddaleniu wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym z 10 lipca 2019 r. z uwagi, że stanowił on dowód nowy, który nie istniał na etapie postępowania administracyjnego, podczas gdy dowód ten dotyczył stanu sprzed wydania zaskarżonego postanowienia i stanowił dowód na okoliczność posiadania majątku przez Skarżącą, ■ wydaniu wyroku w oparciu o nieaktualny protokół o stanie majątkowym Skarżącej, stojący w sprzeczności z wnioskiem dowodowym zawartym w piśmie procesowym z 10 lipca 2019 r. i stanowiącym dowód na okoliczność posiadania majątku przez Skarżącą, co łącznie skutkowało przyjęciem, że Skarżąca nie posiada majątku, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ -DIAS wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 31 sierpnia 2023 r. pełnomocnik Strony podtrzymał zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W świetle powyższych kryteriów skarga kasacyjna Spółki należało uznać za nieuzasadnioną. Należy zauważyć, że Skarżąca kasacyjnie sformułowała zarzuty skargi kasacyjnej oparte wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tak określonych podstaw zaskarżenia wyroku WSA, należy przyjąć, że Spółka zgadza się z Sądem I instancji co do wykładni art. 59 § 2 u.p.e.a., będącego podstawą kwestionowanych postanowień i ww. orzeczenia. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Skarżąca kasacyjnie natomiast kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, sprowadzającą się do stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpiła określona w art. 59 § 2 u.p.e.a. przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Spółki Sąd I instancji nie dostrzegł, że organ nie przeprowadził w tym zakresie wystarczającego postępowania dowodowego (nie przeprowadził oględzin miejsca wydobywania kopalin i nie ocenił, czy Spółka wydobywa kopaliny, a tym samym jaka jest wartość wydobywanego kruszywa, co powinno być przedmiotem opinii biegłego, którego nie powołał, jak i nie zwrócił się Sądu powszechnego, aby nakazał Stronie wyjawić majątek), a tym samym ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest błędna, szczególnie że Strona na etapie postępowania sądowego przedstawiła dowody mające wykazywać posiadanie przez nią majątku pozwalającego zaspokojenie nie tylko wydatków egzekucyjnych, ale i zaległości z tytułu składek, które WSA niezasadnie potraktował jako nowe dowody a nie dowody uzupełniające. W tym zakresie Sąd I instancji miał błędnie zaaprobować naruszenie przez organ egzekucyjny art. 7, art. art. 84 § 1, art. 85 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 71 § 1 u.p.e.a. Powołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią odpowiednio: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7); gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1); organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny (art. 85 § 1). Z kolei art. 71 § 1 u.p.e.a. mówi, że jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych staje się bezskuteczna, organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle przedstawionych akt prawidłowa jest konkluzja WSA, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów k.p.a. stosowanych odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym (art. 18 u.p.e.a.) oraz art. 71 § 1 u.p.e.a., jak i nie było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych Spółki, zgłoszonych przed WSA w piśmie z 19 lipca 2019 r. Należy podkreślić, że generalną regułą egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Organ egzekucyjny jest zobowiązany do zastosowania wszelkich środków przewidzianych w ustawie, by ten cel zrealizować. Natomiast zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a. wymaga stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że umorzenie możliwe jest wówczas, gdy w ogóle nie można ustalić jakiegokolwiek majątku zobowiązanego (por.: wyrok NSA z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 2656/18; opubl. Lex nr 3058640 i powołane w nim judykaty). Ponadto należy przypomnieć, nie kwestionowaną w ramach niniejszego postępowania tezę, że na gruncie art. 59 § 2 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje wedle uznania organów egzekucyjnych, które winny kierować się względami celowościowymi. Należy zauważyć, że przez wzgląd na uznaniowy charakter postanowienia wydawanego na tej podstawie, ustawodawca nie określa, w jaki konkretnie sposób organ powinien stwierdzić (wykazać) tę okoliczność. Istotą uznania administracyjnego jest bowiem stworzenie wspomnianemu podmiotowi swoistego "luzu decyzyjnego" - pewnej przestrzeni uznaniowego orzekania, ograniczonej jedynie kierunkowymi dyrektywami wyboru konsekwencji (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4275/21; opubl, podobnie jak niżej cytowane wyroki: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wystarczające jest wykazanie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie będzie możliwe uzyskanie kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjnej w jakikolwiek sposób zgodny z art. 75 § 1 k.p.a. (Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.) i wyjawienie argumentacji w uzasadnieniu postanowienia wydanego w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak właśnie stało się w kontrolowanej sprawie. Dyrektor IAS w ślad za organem I instancji przywołał podjęte czynności egzekucyjne, a także podjął dodatkowe czynności, gdyż pismem z 23 stycznia 2019 r. zobowiązał Spółkę do przedłożenia dowodów potwierdzających jej prawo własności nieruchomości, o której pisała w zażaleniu, ukierunkowane na uzyskanie zaspokojenia zaległości Strony z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Działania DIAS okazały się bezskuteczne, co przedstawiono w skarżonym postanowieniu. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenia organów. Nie dość, że nie odnaleziono żadnego majątku należącego do Spółki, bo brak było bowiem środków na rachunku bankowym (w [...] i [...]), aby egzekucja była skuteczna, innych rachunków rozliczeniowych (bankowych), majątku nieruchomego lub ruchomego, co także potwierdził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w L. – W. P. w postanowieniu z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt [...] umarzającym postępowanie egzekucyjne w sprawie wierzyciela -ZUS przeciwko Spółce, na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. (Postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych), jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zawiadamiając 20 września 2018 r. ZUS o zakończeniu egzekucji wobec jej nieskuteczności, to reprezentująca Spółkę (Prezes jednoosobowego Zarządu) – A. M. złożyła przed Urzędem Skarbowym w dniu 12 września 2018 r. oświadczenie do protokołu o stanie majątkowym Spółki (po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie nieprawdy lub zatajenie prawdy na mocy art. 233 k.k.), że Spółka nie funkcjonuje i nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada żadnego majątku ruchomego, gdyż należący do zobowiązanej sprzęt oraz środki transportowe, z uwagi na sytuację finansową, zostały sprzedane, żwirownia znajdująca się w miejscowości S. jest zamknięta, a trudności finansowe powstały wskutek niezapłaconych należności mających przekraczać 120.000 zł, co miały potwierdzać wyroki, ale z lat 2012 i 2013. Ponadto z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynikało, że Skarżąca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości. Należy przypomnieć, że organ I instancji podważane postanowienie wydał 15 października 2018 r., czyli w oparciu o aktualny materiał dowodowy, wyżej opisany. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie Strony, w którym podnosiła, że posiada kruszywo o wartości przekraczającej kilkaset tysięcy złotych i poprzez sprzedaż kruszywa zaspokaja wierzycieli, ustalił, że Spółka nie posiada własności, a dzierżawę nieruchomości, której dotyczy koncesja wydana 14 maja 2009 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego. Do tego Strona nie wykazała, przez kogo kruszywo jest wydobywane, chociaż tylko Spółka na mocy koncesji mogła je wydobywać, a nie podnosiła w zażaleniu, że ponownie posiadła sprzęt umożliwiający wydobywanie kruszywa. Z kolei umożliwienie samodzielne wydobywanie kruszywa innym podmiotom, będącym wierzycielami, na zaspokojenie ich roszczeń wobec Spółki naruszałoby warunki koncesji. W sytuacji, gdy sama Strona podawała, że nie prowadzi działalności w żwirowni, z uwagi chociażby na brak sprzętu, to brak było podstaw do przeprowadzania oględzin, jak i powołania biegłego do oceny wydobywanego kruszywa czy zwrócenia się do sądu w celu wyjawienia przez spółkę majątku. Spółka nie wycofała się z oświadczeń złożonych 12 września 2018 r. do protokołu o jej stanie majątkowym, a uzupełniające postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy potwierdziło stan przedstawiony przez Spółkę w ww. oświadczeniu. Zebrany na etapie postępowania egzekucyjnego materiał wykazywał więc, że nie ma perspektyw na uzyskanie przez Skarżącą środków finansowych w przyszłości, gdyż nie przedłożyła dowodów wykazujących, że uzyskuje przychody. Żwirowni, którą dzierżawiła nie można było zaliczyć do majątku, gdyż dopiero realizacja koncesji mogła przynosić dochody Spółce. Spółka zaś nie wykazała, aby podjęła wydobywanie kruszywa. Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko i argumentację organów. Zgłoszone przez Spółkę dowody przed Sądem I instancji zostały prawidłowo przez WSA uznane za nieprzydatne, bo nie miały charakteru uzupełniającego, gdyż albo dotyczyły stanu majątkowego Spółki z 2015 r. (a badany był jej stan majątkowy w 2018 r.), albo dotyczyły sytuacji, które wystąpiły po wydaniu postanowień przez organy egzekucyjne czyli nowych okoliczności, jak słusznie zauważył WSA, mogących stanowić podstawę wszczęcia ponownego postępowania egzekucyjnego. Tym samym, zostało wykazane przez organy i prawidłowo podzielone przez WSA, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 59 § 2 u.p.e.a., że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W konsekwencji, nie znalazł potwierdzenia pierwszy zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 61 § 1 u.p.e.a., w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 2 tej ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Brak jest więc przeszkód w tym, aby także obecnie Spółka ujawniła organowi egzekucyjnemu swój realnie istniejący majątek. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego, to również stwierdzić należy, że tego rodzaju argumenty Skarżącej kasacyjnie nie zasługują na uwzględnienie. Wskazany przez nią art. 134 § 1 p.p.s.a, jako naruszony, przepis, odnosi się bowiem przede wszystkim do granic orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, związanych z granicami sprawy. Wobec tego jego naruszenie może być efektem wyjścia przez sąd poza granice sprawy lub nieuprawnionego ograniczenia zakresu realizacji kontroli, w ramach danej sprawy. W niniejszym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia tego rodzaju okoliczności, gdyż Sąd I instancji orzekał w granicach sprawy, i w oparciu o kompletny i prawidłowo zebrany przez organy, a następnie oceniony przez Sąd I instancji materiał dowodowy, co oceniono w ramach zarzutu pierwszego. Ponadto poprzez zarzut naruszenia art. 134 1 p.p.s.a. nie można wprost kwestionować kompletności zebranego w sprawie materiału dowodowego (por. wyroki NSA z 12 lipca 2023 r., sygn. akt I GSK 276/23; 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt I GSK 162/19). W związku z powyższym nie sposób jest uznać zasadności podniesionego przez Skarżącą kasacyjnie zarzutu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.), za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez pełnomocnika organu, który także prowadził sprawę w pierwszej instancji. ----------------------- 12 4