I GSK 210/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Anna Robotowska, Sędziowie NSA - Barbara Wasilewska (spr.), - Halina Wojtachnio, Protokolant - Agnieszka Romaniuk, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/I SA/Po 4619/01 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w Kaliszu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 19 listopada 2001 r. [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt 3/I SA/Po 4619/01 wydanym w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w Kaliszu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 19 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej – oddalił skargę. Formułując rozstrzygnięcie na podstawie ustaleń faktycznych poczynionych w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu, Sąd wskazał, że Dyrektor Urzędu Celnego w Poznaniu po wszczęciu postępowania celnego, dotyczącego klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszeń celnych SAD nr [...] z dnia 4 września 1998 r., nr 090500/00/011250 z dnia 15 września 1998 r., nr 090500/00/014771 z dnia 30 listopada 1998 r., nr 090500/00/015397 oraz nr 090500/00/013399 - obydwa z dnia 14 grudnia 1998 r., wydał w dniu 2 sierpnia 2001 r. decyzję nr 090000-TW-5553-1311,1312,1315 –1319/01/AP, w której uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w pozycjach 1 lub 2, w części dotyczącej opisu towarów, klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz określenia kwoty długu celnego. Wydając w wyniku odwołania Spółki decyzję z dnia 19 listopada 2001 r., nr DOT- I-5550-6227/01/16062/ED, Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji. Zarzuty skargi na powyższą decyzję dotyczyły naruszenia przepisów art. 122 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka podkreśliła, że w związku ze złożonym składem chemicznym oraz znaczeniem poszczególnych składników dla cech użytkowych spornego towaru organ celny w trakcie postępowania winien na mocy art. 84 kpa zasięgać opinii biegłego i na podstawie art. 187 Ordynacji podatkowej zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy – tymczasem pominięto informacje wynikające z literatury fachowej wskazywanej przez stronę w celu określenia istoty towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że istota sporu o właściwą klasyfikację taryfową importowanego towaru sprowadza się do tego, że zdaniem strony towar ten z uwagi na swój złożony skład winien być uznany za mieszaninę substancji zapachowych, natomiast organy celne uznały go za mieszaninę przypraw. W tym zakresie podzielił stanowisko organów celnych, wynikające z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy i losowanych przepisów, tj. Kodeksu celnego, Taryfy celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej oraz ich interpretacji. Możliwość objęcia importowanego towaru pozycją 3302 ("mieszaniny substancji zapachowych i mieszaniny -łącznie z roztworami alkoholowymi- oparte na jednej lub wielu takich substancjach, stosowane jako surowce w przemyśle; inne preparaty oparte na substancjach zapachowych, stosowane do wytwarzania napojów") wyłącza priorytetowa reguła nr l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, nakazująca przeprowadzenie klasyfikacji taryfowej zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów oraz uwaga 2 do działu 33 taryfy celnej. Uwaga 2 stwierdzając, że wyrażenie "substancje zapachowe" występujące w pozycji 3302 odnosi się tylko do substancji z pozycji 3301, do składników zapachowych wyodrębnionych z tych substancji lub do syntetycznych substancji zapachowych jasno precyzuje znaczenie wyrażenia "substancje zapachowe", co czyni zbędną jego interpretację poprzez odwoływanie się do znaczenia tego pojęcia przyjętego w innych źródłach, a zwłaszcza w Polskiej Normie, literaturze przedmiotu, czy Dyrektywie Rady Wspólnot Europejskich nr 88/388/EWG z dnia 22.06.1988 r. Treść uwagi 2 do pozycji 33 jednoznacznie wskazuje, że chodzi o takie produkty, które stanowiąc surowce w przemyśle, składają się wyłącznie z rozmaitych substancji zapachowych. Natomiast towar, będący przedmiotem importu jest mieszaniną soli, cukru, hydrolizatu białka roślinnego (sojowego), przypraw aromatycznych: pieprzu, gałki muszkatołowej, goździków. Nie jest on, więc w rozumieniu taryfy celnej ani produktem w postaci mieszaniny olejków eterycznych, mieszaniną rezinoidów, mieszaniną wyekstrahowanych oleożywic, jak też żadną inną z substancji wymienionych w pozycji 3301, składnikiem zapachowym wyodrębnionym z tych substancji, ani też syntetyczną substancją zapachową. Wbrew twierdzeniom strony w składzie towaru określonym w informacji producenta nie wymienia się żadnych substancji aromatycznych (substancji zapachowych w rozumieniu uwagi 2), a jedynie przyprawy aromatyczne: pieprz, gałkę muszkatołową i goździki. Ustalając charakter, przeznaczenie i skład surowcowy towaru organy celne nie miały potrzeby powoływania biegłego, poprawnie przyjmując za wystarczający w tym względzie dowód - dokument w postaci informacji producenta, firmy SKW Biosystems (k. 8 akt administracyjnych), który określa towar jako mieszankę przyprawową, nadającą określonym wyrobom charakterystyczny smak i zapach i podaje jego skład. Deklarowana przez stronę w zgłoszeniach celnych nazwa produktu - mieszaniny substancji zapachowych - była, zatem niezgodna z treścią informacji producenta o produkcie, określającego jego istotę. Konsekwencją tego była nieprawidłowa klasyfikacja taryfowa w zgłoszeniach celnych. Prawidłowe oznaczenie towaru przez organy celne jako preparatu przyprawowego oznacza, że należało go zaklasyfikować do pozycji 2103, obejmującej "sosy i przetwory z nich; zmieszane przyprawy i zmieszane przyprawy korzenne; mąkę i grysik z gorczycy oraz gotową musztardę", zatem organy celne nie naruszyły postanowień Taryfy celnej, stosując kod 2103 90 90 0 właściwy dla "Pozostałe", co potwierdza przytoczona w decyzjach organów celnych obu instancji treść komentarza do pozycji 2103 Wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 września 1997 r. (załącznik do M.P. z 1997 r. Nr 76, poz. 715) tom I - Noty Wyjaśniające (str. 203) i opinia klasyfikacyjna zawarta w tomie V w/w Wyjaśnień dotycząca mieszanek przyprawowo-aromatycznych. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku Dyrektoriatu ds. Taryf i Handlu Światowej Organizacji Ceł IWCO w Brukseli, który odpowiadając na pismo Głównego Urzędu Ceł z dnia 12 stycznia 2001 r., co do klasyfikacji "aromatów smakowych" używanych do produkcji chrupek, nadających im określony smak i zapach, stanął piśmie z dnia 13 lutego 2001 r. na stanowisku, że aromaty te należy zakwalifikować do pozycji 2103, podpozycji 2103 90. Bez względu na różnicę poszczególnych substancji zapachowo-smakowych mają one ten sam charakter i przeznaczenie zarówno w procesie produkcji chrupek jak i wyrobów mięsnych i nadają wytwarzanym produktom określony smak i zapach. W świetle powyższego, zdaniem sądu, nietrafne okazały się zarzuty, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 84 kpa (powinno być art. 197 § l ordynacji podatkowej) i postanowień art. 122, art.180 § l i art. 187 Ordynacji podatkowej. W kwestii zarzutu dotyczącego rozstrzygnięcie w sprawie odsetek wyrównawczych, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja odpowiada uregulowaniom zawartym w art. 222 § 4 kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji i § l ust. 3 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 20.11.1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowych, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze; organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.... Korzyść finansową uzyskaną przez stronę skarżącą stanowi różnica pomiędzy kwotą długu celnego należną, a pobraną przy dokonaniu odprawy celnej. W tym czasie, bowiem skarżący, a nie skarb państwa dysponował tą różnicą. Skoro dłużnik nie udowodnił, że zaistniały okoliczności zwalniające go od odsetek wyrównawczych, brak jest podstaw do kwestionowania decyzji. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, bowiem na kartach 120, 140 i 141 akt administracyjnych znajdują się dowody zawiadomienia strony w trybie tego przepisu. Natomiast brak jest w aktach sprawy pełnomocnictwa strony dla J. C.. W skardze kasacyjnej Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego w całości wyroku, zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności norm art. 209 § 3, art. 222 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 17 ze zm.) oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926) przez błędną wykładnię i ich zastosowanie /art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, a także naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 197 § 1, art. 145 § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa przez pominięcie jego zastosowania, co ma bezpośredni wpływ na wydane rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji organu celnego oraz pominięcie pełnomocnika i brak skutecznego doręczenia decyzji, co stanowi przesłanki do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającej z treści art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto stwierdzić należy, że organ celny odwoławczy pominął w postępowaniu ustanowionego w sprawie pełnomocnika i doręczył wydaną decyzję bezpośrednio stronie, co stanowi o braku ostatecznego jej doręczenia naruszając zasady postępowania. Zdaniem Spółki decyzja, drugoinstancyjna narusza normę prawną określoną w art. 209 § 3 Kodeksu celnego, ponieważ z jego brzmienia wynika, że dłużnikiem jest zgłaszający, a w wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa w art. 253 § l pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz, której składane jest zgłoszenie celne. Status dłużnika posiada także osoba, która dostarczyła dane ze zgłoszenia celnego i mogła w określonych okolicznościach posiadać wiedzę na temat ich nieprawdziwości. Jak wynika z materiału dowodowego, zgłoszenie celne dokonane było na podstawie danych dostarczonych przez eksportera, który w fakturach zakupu wskazał skarżącej kod taryfy celnej poprzez zawarcie stosownych zapisów, a zatem dostarczył skarżącej informacji, na podstawie których sporządziła zgłoszenie celne. Powyższe dowodzi, iż organ celny nie ustalił wszystkich stron postępowania oraz w sposób nieprawidłowy wskazał jako jedynego dłużnika skarżącą, tym samym wydał decyzje z naruszeniem prawa. Ponadto decyzje organu celnego naruszyły normę prawną określoną zapisem art. 222 § 4 Kodeksu celnego, poprzez bezpodstawne obciążenie skarżącej odsetkami wyrównawczymi, ponieważ organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba, że dłużnik udowodni, iż przyczyna wadliwości danych nie wynika z jego zaniedbania lub świadomego działania (§ 2 ust. 3 pkt. l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania.(Dz. U. Nr 143, poz. 958), w zw. z w art. 222 § 5 Kodeksu celnego). Zdaniem skarżącej podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych w niniejszej sprawie spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, gdyż skarżąca podczas dokonywania odpraw celnych zachowała należytą staranność, a swoje działania oparła na danych dostarczonych przez eksportera towaru. Podobne stanowisko zajął Główny Urząd Ceł w decyzji z dnia 22 marca 2001 r., nr DOT-HI-408-31/00/3695/MAR. Organ celny wydając zaskarżoną decyzję naruszył, zatem powołane normy prawne, a przy tym normy zawarte w art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów Kodeksu celnego. Uznając, iż zgodnie ze składem chemicznym, wyjaśnieniami do Taryfy celnej oraz zasadami klasyfikacji towarowej wynikającymi z interpretacji zawartych w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej, sporny towar winien być klasyfikowany do kodu PCN 210390900, organ celny naruszył ponadto art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ celny swój klasyfikacyjny wywód oparł na niedostatecznej analizie materiału dowodowego wskazywanego przez stronę, a przede wszystkim wydał swoje rozstrzygnięcie bez posiadania w tym zakresie wiedzy fachowej, nie korzystając przy tym z możliwości powołania biegłego w sprawie. Przedmiotem sporu jest klasyfikacja towaru o nazwie handlowej AROMA JAMON ESP1040/2 POLYO, z której literalnego brzmienia wynika, że jest to złożony związek chemiczny. Do prawidłowej klasyfikacji tego towaru niewątpliwie nie wystarczy sama znajomość reguł klasyfikacyjnych, zasad określonych w Taryfie celnej czy rozbudowanych w wyjaśnieniach do niej oraz oparcie się tylko i wyłącznie na ich brzmieniu. Konieczne jest zbadanie i przeprowadzenie dowodu w postaci wykładni specjalistycznej w tym zakresie literatury fachowej, nadto niezbędna jest szersza znajomość z zakresu wiedzy specjalistycznej i zastosowania właściwej metody badawczej. Zważyć należy, że pominięcie przez organ celny przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, kiedy może on mieć wpływ na przebieg postępowania stanowi o naruszeniu zasad prowadzenia tego postępowania. Zważyć należy, że zgodnie z Regułą 1 i Regułą 6 ORINS (oraz pomocniczo zgodnie z regułą 3b oraz z uwagą VIII do reguły 3) sporny towar należy zaklasyfikować do kodu 3302 10 90 0. Ze składu recepturowego spornego towaru AROMA JAMON ESP 1040/2POLVO wynika, że substancje aromatyczne (tzw. "Top Notes") oraz zawartość soli, dekstrozy (glukozy), hudrolizatu białka roślinnego, przypraw aromatycznych E 621 tworzą matrycę nośną dla związków lotnych odpowiedzialnych za powstawanie, intensyfikowanie charakterystyczne dla przetworów mięsnych aromatu. Powyższy wywód klasyfikacyjny potwierdza także definicja substancji aromatycznych i aromatów spożywczych zawarta w Polskiej Normie PN-A-86946, przytoczona przez stronę w treści uzasadnienia skargi. Na podstawie powyższych definicji oraz korzystając posiłkowo z postanowień Dyrektywy Unii Europejskiej o aromatach (EWG 88/388), aromaty należy zdefiniować jako "Kompleksowe mieszaniny składników aromatycznych (substancje aromatyczne,, ekstrakty aromatyczne, olejki eteryczne) i innych substancji, które zawarte są w aromacie w celu dozowania lub dla innych celów technologicznych". Z powyższego wynika, że sporny towar to produkt o złożonym składzie chemicznym, a specyficzna rola poszczególnych składników potwierdza po raz kolejny, że w przedmiotowym sporze niezbędne jest wykorzystanie prawnych możliwości określonych treścią art. 197 § l Ordynacji podatkowej i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Tylko szczegółowo przeprowadzone badania mogą spowodować, iż trwający spór i istniejące w nim wątpliwości zostaną wyjaśnione. Ponadto wydany wyrok nie wyjaśniał kwestii pominięcia przez organ celny ustanowionego w sprawie pełnomocnika w postępowaniu przed organem celnym II instancji, tym samym doręczenie zaskarżonej decyzji bezpośrednio do strony narusza zasady postępowania określone w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, co stanowi o bezskutecznym jej doręczeniu. Od chwili złożenia uzupełnienia w dniu 6 listopada 2001 r. odwołania z dnia 10 października 2001 r. przez pełnomocnika organ celny powziął informację o działaniu strony za jego pośrednictwem. Stwierdzenie Sądu wskazujące, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa skarżącej udzielonego p. J. C. nie zostało wyjaśnione w trakcie postępowania, a przyjęcie powyższego za podstawę uznania przez Sąd braku naruszenia przez organ celny art. 200 Ordynacji podatkowej, w obliczu dowodu w postaci wniesienia przez pełnomocnika uzupełnienia odwołania, który nie został poddany ocenie Sądu stanowi o naruszeniu zasad postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja skargi kasacyjnej uregulowana w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową, stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 ustawy procesowej oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § l ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m.in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok SN 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSN z 1997 r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który - zdaniem skarżącego - został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, że następstwa tego naruszenia były tego rodzaju lub rozmiarów, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (np. postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003 r. I CKN 317/01, Lex nr 7888). W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nieodpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie procesowej korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można, bowiem oczekiwać i egzekwować znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym. W myśl art. 174 ustawy procesowej skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy procesowej bez przytoczenia tego przepisu w podstawie kasacji. Wobec podniesienia przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania objętych drugą podstawą kasacyjną, ocenę zasadności wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od tych przepisów (por. wyrok SN z 11 maja 2000 r. sygn. akt I CKN 678/98, LEX nr 50839). Skarżący opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania wymienił w tej podstawie kasacyjnej tylko przepisy Ordynacji podatkowej, które w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie mają bezpośredniego zastosowania. Nie wskazał natomiast, które przepisy ustawy procesowej stanowiące podstawę wydania zaskarżonego wyroku zostały naruszone przez Sąd I instancji i nie wykazał, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ustawy procesowej). W związku z tym, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 197 § 1 i 145 § 2 Ordynacji podatkowej odnosiły się do postępowania administracyjnego, ich badanie wykraczało poza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczony przez art. 183 § 1 ustawy procesowej (por. wyrok NSA z 19 maja 2004 r. FSK 80/04, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych 1(1) 2004, poz. 12). Ze względu na nieprawidłowy sposób sformułowania podstawy kasacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 209 § 3 i art. 222 § 4 Kodeksu celnego, reguła 1 i reguła 6 ORINS) miarodajny jest stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku (por. wyrok SN z 9 czerwca 2000 r. IV CKN 647/00, LEX nr 52739). Zarzut naruszenia prawa materialnego może, bowiem podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności do naruszenia art. 209 Kodeksu celnego polegający na twierdzeniu, że eksporter – firma – SKW BIOSYSTEMS – hiszpański podmiot powinien również zostać uznany za dłużnika. Zarzut ten w świetle art. 209 § 3 Kodeksu celnego, stanowiącego, że dłużnikiem jest zgłaszający, a nawet w świetle art. 253 § 1 Kodeksu celnego, w wypadku przedstawicielstwa pośredniego, uznanie za dłużników, nie zostało udowodnione, że eksporter ponosi odpowiedzialność za występujące nieprawidłowości.. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił, że Sąd I instancji nie ustalił stanu towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego, pomijając akcentowany przez skarżącego argument, że zgodnie z regułą 1 i regułą 6 ORINS, a pomocniczo regułą 3b ORINS w pierwszej kolejności należało zbadać, który ze składników spornej mieszaniny decyduje o zasadniczym zastosowaniu wyrobu oraz niezasadnie odmówił przymiotu aktywności substancjom smakowo - zapachowym występującym w produkcie, będącym mieszaniną soli, cukru, hydrolizatu białka roślinnego-sojowego, przypraw aromatycznych; pieprzu, gałki muszkatołowej, goździków, nie jest, zatem ani mieszaniną olejków eterycznych, mieszaniną rezinoidów, mieszaniną wyekstraktowanych oleożywic, ani też syntetyczną substancją zapachową. Skład surowcowy, charakter i przeznaczenie towaru wynikają w sposób niewątpliwy i jednoznaczny z dokumentu w postaci informacji producenta i okoliczność ta pozwalała na dokonanie taryfikacji celnej, bez odwoływania się do wiadomości specjalnych. Skarżący zarzucił, ponadto bezpodstawne obciążenie odsetkami wyrównawczymi, mimo, iż zdaniem skarżącej strona dołożyła starań zgłaszając towar do odprawy celnej. Zastosowanie jednak przez organy celne art.222 § 4 i § 5 Kodeksu celnego nie pozostawia wątpliwości, że przyjęcie zgłoszenia celnego w sprawie spowodowało z mocy prawa objęcie importowanego towaru wnioskowaną procedurą i określenie kwoty długu celnego. Określenie, zaś odsetek wyrównawczych w wypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (obowiązek zgłaszającego), powstaje z mocy prawa. Bezpodstawny pozostaje również zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący naruszenia zasad postępowania przez nie wyjaśnienie kwestii pominięcia przez organ celny ustanowionego w sprawie pełnomocnika w postępowaniu przed organem celnym II, tym samym doręczenie zaskarżonej decyzji bezpośrednio do strony. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że w aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa stron dla osoby, która złożyła uzupełnienie odwołania, w dodatku podnieść należy, ze pismo wpłynęło po wydaniu decyzji prze organ celny II instancji. Zawiadomienie strony było, zatem prawidłowe w świetle przepisów Ordynacji podatkowej. Zarzuty te nie stanowią jednak usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w zaskarżonym wyroku, musi uznać je za wiarygodne i w konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że klasyfikacja taryfowa spornego preparatu dokonana została z naruszeniem powołanych w kasacji przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.