I GSK 2143/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Halina Wojtachnio po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2005r. sygn. akt 3 I SA/Gd 749/03 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 10 grudnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lutego 2005r. sygn. akt 3 I SA/Gd 749/03 oddalił skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 10 grudnia 2002r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe z następującym uzasadnieniem. Decyzją z dnia 2 września 2002r. Naczelnik Urzędu Celnego Gdańsk Miasto uznał zgłoszenie celne samochodu marki Volkswagen Lupo z dnia 8 sierpnia 2002r., dokonane przez A. R. za nieprawidłowe w zakresie taryfikacji i opisu towaru. A. R. przypisała przedmiotowemu pojazdowi kod PCN 8704 21 99 2. Po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia i załączonych dokumentów organ zaklasyfikował samochód do kodu PCN 8703 32 90 9. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni decyzją z dnia 10 grudnia 2002r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oddalając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zebrany w sprawie materiał świadczy o tym, iż samochód sprowadzony przez skarżącą został prawidłowo zaklasyfikowany przez organy celne, jako samochód osobowy. Zdaniem sądu, organy celne należycie uzasadniły przyczyny, z powodu których nie uwzględniły treści załączonych przez skarżącą dokumentów. Od powyższego wyroku A. R. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 Kodeksu celnego polegające na wymierzeniu należności celnych dla samochodu osobowego używanego, mimo iż skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód ciężarowy używany oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie zgodziła się z poglądem Sądu I instancji, iż materiał dowodowy został oceniony w granicach dozwolonej swobody i zbędne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zdaniem skarżącej, ustalenia dokonane samodzielnie przez organy celne mogą mieć jedynie charakter pomocniczy, ułatwiający biegłemu wydanie opinii, zaś niedopuszczalne jest przypisywanie im charakteru decydującego. Ponadto pomijając przedstawione przez skarżącą dokumenty, organ celny dopuścił się uchybień we wszechstronnej i logicznej ocenie zgromadzonych dowodów. W konkluzji skarżąca podniosła, że przeprowadzenie postępowania dowodowego z pominięciem dowodu z opinii biegłego oraz dokonanie arbitralnych ustaleń i ocen nie przyczyniają się do zwiększenia zaufania strony do organów celnych. Sąd I instancji, którego zadaniem jest badanie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem powinien, zdaniem skarżącej, tego rodzaju uchybienia skorygować. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna A. R. wniesiona została w trybie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, który musi spełniać wymagania określone w przepisach Działu IV, Rozdział 1 Skarga kasacyjna – p.p.s.a. Wymóg sporządzenia tego środka odwoławczego ustawodawca objął przymusem adwokackim (art. 175 p.p.s.a.). Z kolei z treści art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarga kasacyjna od wyroku z dnia 11 lutego 2005r., sporządzona w imieniu skarżącej przez adwokata W. B. została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 czerwca 2005r. i wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 16 czerwca 2005r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2005r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zarządzeniem tym wezwano również skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 250 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Na wezwanie to, które zostało doręczone skarżącej w dniu 28 czerwca 2005r., uiściła ona wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł w dniu 4 lipca 2005r. Nie dopełniła natomiast drugiego z obowiązków wynikających z w/w wezwania sądu, a mianowicie nie złożyła pełnomocnictwa procesowego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został przez stronę uzupełniony w wyznaczonym terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powinien był ją odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a. W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie odrzucił skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 sierpnia 2005r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Halina Wojtachnio po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2005r. sygn. akt 3 I SA/Gd 749/03 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 10 grudnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lutego 2005r. sygn. akt 3 I SA/Gd 749/03 oddalił skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 10 grudnia 2002r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe z następującym uzasadnieniem. Decyzją z dnia 2 września 2002r. Naczelnik Urzędu Celnego Gdańsk Miasto uznał zgłoszenie celne samochodu marki Volkswagen Lupo z dnia 8 sierpnia 2002r., dokonane przez A. R. za nieprawidłowe w zakresie taryfikacji i opisu towaru. A. R. przypisała przedmiotowemu pojazdowi kod PCN 8704 21 99 2. Po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia i załączonych dokumentów organ zaklasyfikował samochód do kodu PCN 8703 32 90 9. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni decyzją z dnia 10 grudnia 2002r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oddalając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zebrany w sprawie materiał świadczy o tym, iż samochód sprowadzony przez skarżącą został prawidłowo zaklasyfikowany przez organy celne, jako samochód osobowy. Zdaniem sądu, organy celne należycie uzasadniły przyczyny, z powodu których nie uwzględniły treści załączonych przez skarżącą dokumentów. Od powyższego wyroku A. R. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 Kodeksu celnego polegające na wymierzeniu należności celnych dla samochodu osobowego używanego, mimo iż skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu samochód ciężarowy używany oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie zgodziła się z poglądem Sądu I instancji, iż materiał dowodowy został oceniony w granicach dozwolonej swobody i zbędne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zdaniem skarżącej, ustalenia dokonane samodzielnie przez organy celne mogą mieć jedynie charakter pomocniczy, ułatwiający biegłemu wydanie opinii, zaś niedopuszczalne jest przypisywanie im charakteru decydującego. Ponadto pomijając przedstawione przez skarżącą dokumenty, organ celny dopuścił się uchybień we wszechstronnej i logicznej ocenie zgromadzonych dowodów. W konkluzji skarżąca podniosła, że przeprowadzenie postępowania dowodowego z pominięciem dowodu z opinii biegłego oraz dokonanie arbitralnych ustaleń i ocen nie przyczyniają się do zwiększenia zaufania strony do organów celnych. Sąd I instancji, którego zadaniem jest badanie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem powinien, zdaniem skarżącej, tego rodzaju uchybienia skorygować. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna A. R. wniesiona została w trybie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, który musi spełniać wymagania określone w przepisach Działu IV, Rozdział 1 Skarga kasacyjna – p.p.s.a. Wymóg sporządzenia tego środka odwoławczego ustawodawca objął przymusem adwokackim (art. 175 p.p.s.a.). Z kolei z treści art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarga kasacyjna od wyroku z dnia 11 lutego 2005r., sporządzona w imieniu skarżącej przez adwokata W. B. została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 czerwca 2005r. i wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 16 czerwca 2005r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2005r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zarządzeniem tym wezwano również skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 250 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Na wezwanie to, które zostało doręczone skarżącej w dniu 28 czerwca 2005r., uiściła ona wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł w dniu 4 lipca 2005r. Nie dopełniła natomiast drugiego z obowiązków wynikających z w/w wezwania sądu, a mianowicie nie złożyła pełnomocnictwa procesowego do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze, że brak formalny skargi kasacyjnej nie został przez stronę uzupełniony w wyznaczonym terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powinien był ją odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a. W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie odrzucił skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.