I GSK 266/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 432/22 w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2022 r. nr SKO.EA/418/111/2021 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 432/22 oddalił skargę B. M. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: organ lub SKO) z 31 stycznia 2022 r., nr SKO.EA/418/111/2021 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 13b ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; 2) prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, kiedy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pojazd skarżącej nie był zaparkowany w miejscu prawidłowo oznakowanym znakami poziomymi a więc brak było obowiązku do wniesienia opłaty za postój. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Wniesiono także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ramach jedynego zarzutu naruszenia przepisów postępowania przywołano wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. W tym względzie wyjaśnić wypada, że według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej należy wykazać istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania administracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w art. 151 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie było konsekwencją nie stwierdzenia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 p.p.s.a. oraz niezastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kiedy sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie naruszył prawa akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wobec powyższego nie zakwestionowano w sprawie prawidłowości oceny ustaleń faktycznych. A wynika z nich, że miejsce, na którym odbywał się postój pojazdu skarżącej kasacyjnie oznakowane było znakiem pionowym D-18 "parking" oraz częściowo widocznym znakiem poziomym. Postój odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w wydzielonej w jezdni zatoce postojowej, w miejscu objętym dyspozycją oznakowania pionowego wyznaczonego znakiem D-18 "Parking-płatny", tj. za znakiem początku parkingu D-18 "parking płatny" z tabliczką "dotyczy zatoki", w pasie drogowym drogi publicznej. Przeprowadzona wizja w terenie potwierdziła częściową widoczność oznakowania poziomego (na skutek najazdów kołami samochodów oraz warunków atmosferycznych), w wydzielonej konstrukcyjnie strefie (szara kostka) w jezdni zatoce postojowej. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego zgłoszony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie wskazuje w nich na błędną wykładnię art. 13b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693; dalej: u.d.p.). Twierdzi, że nieprawidłowe jest przyjęcie, że dla uznania miejsca za wyznaczone - na którym postój jest płatny - wystarczy oznakowanie tylko znakami pionowymi, nie zaś łącznie pionowymi i poziomymi. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym - w odniesieniu do regulacji zawartych w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., w realiach rozpoznawanej sprawy - uznał on zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach z częściową widocznością znaków poziomych (linii na nawierzchni) określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (dalej: rozporządzenie o znakach drogowych), w sytuacji gdy ustalono konstrukcyjnie stanowiska (parkowania), powołując się na uchwałę NSA z 9 października 2017 r. o sygn. II GPS 2/17 (dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że WSA – wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie – podzielił pogląd zawarty w ww. uchwale NSA. Podkreślić trzeba, że w uchwale tej nie wskazano, że "miejsce wyznaczone" ma być oznaczone namalowanymi liniami zgodnie z przepisami rozporządzenia o znakach drogowych. Zgodnie z pkt 5.2.4 załącznika nr 2 rozporządzenia o znakach drogowych znak poziomy P-18 "stanowisko postojowe" stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Tak więc takie oznakowanie jest zbędne, gdy stanowisko postojowe jest wyznaczone konstrukcyjnie. Jak ustalono w tej sprawie (czego skarżąca, jak wskazano wyżej, nie zakwestionowała) takie stanowiska były wydzielone konstrukcyjnie. W tej sytuacji należało uznać, że prawidłowo organy i Sąd I instancji przyjęły, że samochód skarżącej parkował na właściwie oznaczonych miejscach w strefie płatnego postoju. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 13b ust. 1 u.d.p. przez niewłaściwą interpretację. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.