I GSK 32/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4957/21 w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr DRR.łr.027.9.2021 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. Sp. z o.o. w G. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4957/21, oddalił skargę Z. Sp. z o.o. w G. (dalej zwanej: skarżącą) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej zwanego: Ministrem lub organem II instancji) z 31 sierpnia 2021 r. nr DRR.łr.027.9.2021 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła skarżąca, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi w oparciu o art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy. W granicach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a., w powiązaniu z niżej wskazanymi przepisami, przez nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję Ministra utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową, pomimo naruszenia tych przepisów przez organ I i/lub II instancji, tj.: 1) art. 64 ust. 2 lit. c), d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L z 2013 r. poz. 347, z późn. zm.; dalej zwanego: rozporządzeniem nr 1306/2013), przez jego niezastosowanie, tj. nierozważenie czy w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej takie jak: (1) niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz w przypadku gdy ten błąd nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna; (2) dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełniania obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby; 2) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej zwanej: k.p.a.) w związku z art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 64 ust. 2 lit. c), d) rozporządzenia nr 1306/2013, w taki sposób, że w toku postępowania zaniechały zebrania w sposób wyczerpujący pełnego materiału dowodowego, w szczególności organy nie wzięły pod uwagę, iż konieczność zmiany zgłoszenia celnego przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu nie wynikała z winy strony albowiem spółka nie miała wpływu na stwierdzone w trakcie ww. kontroli rozbieżności, zwłaszcza te dot. płci pomiędzy kategorią ubojową, a płcią zgłoszoną do rejestracji w bazie IRZ czy też dot. niezgodności w wieku pomiędzy danymi w paszporcie, a wiekiem wynikającym z uzębienia ubitych sztuk – weryfikacja płci, wieku odbywa się bowiem na etapie badania zwierząt rzeźnych (w tym bydła), przeprowadzanego przez urzędowego lekarza weterynarii w zakładzie; wynik badania odnotowywany jest natomiast w dzienniku badania przedubojowego i poubojowego, których to spółka nie posiada albowiem są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.; 3) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w taki sposób, że w toku postępowania zaniechały dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, albowiem: (1) w aktach sprawy brak jest protokołu kontroli przeprowadzonej przez Izbę Celną w Poznaniu, a następnie Wielkopolski Urząd Celno-Skarbowy w Poznaniu, w którym stwierdzono niezgodności dotyczące zgłoszenia celnego w zakresie pochodzenia zwierząt, z których mięso stanowiło towar zadeklarowany w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, na który to protokół powołuje się organ II instancji; (2) w aktach sprawy brak jest decyzji Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu dotyczącej zmiany zapisów w zgłoszeniu celnym oraz dowodu doręczenia ww. decyzji spółce, na którą to decyzję powołuje się organ II instancji; (3) organ I jak II instancji nie włączyły do akt postępowania następujących dokumentów urzędowych: rejestru z systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ) oraz dzienników badania przedubojowego i poubojowego; 4) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L z 1995 r. poz. 312 str. 1; dalej zwanego: rozporządzeniem nr 2988/95), przez zaniechanie dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. zaniechania ustalenia: (1) które konkretnie pismo wystosowane do skarżącej przerwało bieg przedawnienia (organy ograniczyły się do ogólnego powołania się na wszystkie pozyskane dokumenty z Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego; (2) czy, którekolwiek z pism z Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego, dotyczyło nieprawidłowości związanych z wywozem, dla którego przyznano refundację w drodze decyzji (chodzi przy tym o konkretne nieprawidłowości związane z tą konkretną refundacją, a nie jakiekolwiek nieprawidłowości w sprawie), a jeżeli tak to które oraz czy wystarczająco dokładnie określa operacje w odniesieniu do których istniało podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości dla wskazanych w nich zgłoszeń; (3) czy ww. pismo zostało podane do wiadomości osoby, której zachowanie można przypisać osobie prawnej – skarżącej; 2. naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 64 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1306/2013, przez nieuzasadnione przyjęcie, że w sprawie nie zaszła okoliczność uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej albowiem skarżąca me wykazała, iż stwierdzone nieprawidłowości nie były wynikiem jej niedopatrzeń, w konsekwencji czego sąd I instancji oddalił skargę na decyzję Ministra utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o nienależną refundację wywozową, w sytuacji gdy skarżąca kilkukrotnie podkreślała, że spółka nie miała wpływu na stwierdzone przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu w takcie kontroli rozbieżności, zwłaszcza te dot. płci pomiędzy kategorią ubojową, a płcią zgłoszoną do rejestracji w bazie IRZ czy też dot. niezgodności w wieku pomiędzy danymi w paszporcie, a wiekiem wynikającym z uzębienia ubitych sztuk – weryfikacja płci, wieku odbywa się bowiem na etapie badania zwierząt rzeźnych (w tym bydła), przeprowadzanego przez urzędowego lekarza weterynarii w zakładzie, wynik badania odnotowywany jest natomiast w dzienniku badania przedubojowego i poubojowego, których to spółka nie posiada albowiem są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. – konieczność zmiany zgłoszenia celnego przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu nie wynikała zatem z winy strony. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała łącznie pięć zarzutów, które określiła jako oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów stwierdzić należy, że wbrew deklaracjom ich autora nie wszystkie spośród nich mają procesowy charakter. Zarzuty oznaczone w skardze kasacyjnej numerami 1. 1) i 2. oparte zostały na twierdzeniach odnośnie niezasadnego, według spółki, niezastosowania w sprawie art. 64 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1306/2013, tj. nierozważenia czy w sprawie zaszły okoliczności, o których mowa w tym przepisie, pozwalające na odstąpienie od wymierzenia kary. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w sprawie nie zostały także poczynione odpowiednie ustalenia odnośnie przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary, o których mowa w art. 64 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1306/2013. Mając na uwadze powyższe, tj. postać wskazanych wyżej zarzutów, na wstępie rozważań dotyczących oceny ich zasadności zauważyć należy, że przepisy określające prawne przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, przewidziane czy to w regulacjach prawa krajowego czy unijnego, stanowią przepisy o charakterze materialnoprawnym. Dlatego więc kwestionowanie ich niezastosowania w sprawie winno opierać się na zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. Niezależnie jednak od powyższego dodać również należy, że nawet gdyby oba analizowane zarzuty potraktować w kategoriach materialnoprawnych, to i tak nie można by było stwierdzić ich zasadności. W tym aspekcie zauważyć bowiem należy, że podstawą nałożenia na spółkę sankcji – kar, w rozumieniu przepisów prawa unijnego, a konkretnie rozporządzenia 612/2009, był przepis art. 48 ust. 1 tego aktu. Zgodnie z jego brzmieniem w przypadku stwierdzenia, że w celu przyznania refundacji wywozowej eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej, refundacja należna w przypadku danego wywozu jest refundacją stosowaną do produktów faktycznie wywiezionych, zmniejszoną o kwotę odpowiadającą: a) połowie różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną do wywozu faktycznie dokonanego; b) podwójnej różnicy między refundacją wnioskowaną a refundacją stosowaną, w przypadku gdy eksporter umyślnie dostarczył fałszywych informacji. Prawodawca unijny traktując w rozporządzeniu nr 612/2009 na temat kar nakładanych za złożenie wniosku o przyznanie zawyżonej refundacji wywozowej, zamieszcza w tym akcie prawnym kompleksową regulację z tym związaną. Mianowicie w art. 48 ust. 4 rozporządzenia nr 612/2009 określa również przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 48 ust. 1 lit. a tego aktu. Tak więc ewentualne odstąpienie od nałożenia wspomnianych kar może nastąpić jedynie w przewidzianym w tym przepisie wypadkach. W okolicznościach niniejszej sprawy podstawą nałożenia na spółkę kary był właśnie art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 612/2009, niemniej jednak skarżąca kasacyjnie kwestionując prawidłowość nieodstąpienia od jej nałożenia w ogóle nie odwołała się do art. 48 ust. 4 rozporządzenia nr 612/2009 czy też postaci zawartych w nim regulacji. Jako błędnie pominięte przez rozstrzygające sprawę organy oraz WSA w Warszawie, kontrolujący ostateczną decyzję w sprawie, wskazała art. 64 ust. 2 lit. c i lit. d rozporządzenia nr 1306/2013. Jednocześnie nie wykazała, że to właśnie te regulacje, z pominięciem art. 48 ust. 4 rozporządzenia nr 612/2009, winny stanowić podstawę rozważań odnośnie ewentualnej zasadności i możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Przepisy rozporządzenia nr 1306/2013 odnoszą się do problematyki finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania. Żadna z jednostek redakcyjnych tego aktu, włącznie z preambułą, nie wskazuje, że należy go odnosić do kwestii związanych z refundacjami wywozowymi czy też nieprawidłowościami w tym zakresie. Jest to zaś o tyle istotne, że jak to już wyżej stwierdzono, stosowanie sankcji z tego tytułu, łącznie z przypadkami odstępowania od nich, zostało wyczerpująco uregulowane w rozporządzeniu nr 612/2009. W art. 48 ust. 4 wskazano przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, które są znacząco odmienne od tych, o których mowa w art. 64 ust. 2 lit. c i lit. d rozporządzenia nr 1306/2013. Tak więc z uwagi na powyższe brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów 1. 1) i 2. skargi kasacyjnej. Jeżeli chodzi o zarzuty nr 1. 2) i 1. 3), to w tym wypadku stwierdzić należy, że są one komplementarne w swojej treści, jako że odnoszą się do problematyki prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. W tym zakresie skarżąca kasacyjnie wskazuje na ich nieadekwatność, będącą jej zdaniem następstwem niezebrania w sprawie odpowiedniego materiału dowodowego, co przejawiało się w pominięciu dokumentów z przeprowadzonego postepowania celnego, obejmujących również wydaną po jego przeprowadzeniu decyzję, jak również zaniechaniu zgromadzenia dowodów odnoszących się do kwestii zawinienia przez nią nieprawidłowości, które były przedmiotem ustaleń i oceny w postepowaniu celnym. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie. Wynika zaś to w przede wszystkim z tego, że podnoszone przez skarżącą braki ustaleń faktycznych miałyby znaczenie w przypadku gdyby w okolicznościach przedmiotowej sprawy rozważano przesłanki odstąpienia od wymierzenia jej kary, w oparciu o regulacje art. 64 ust. 2 lit. c i lit. d rozporządzenia nr 1306/2013. Jak to już jednak wyżej stwierdzono, nie sposób jest jednak przyjąć, że to te przepisy winny znajdować w tym wypadku zastosowanie. Po drugie natomiast zwrócić należy uwagę, że w sprawie doszło do zmiany zgłoszenia celnego i ustalenia spółce kwoty nienależnie pobranych refundacji wywozowych. Decyzje w tym przedmiocie, a zwłaszcza decyzja celna, do której odnosi się spółka w ramach podniesionych zarzutów, są ostateczne i prawomocne. Brak jest więc podstaw do oceniania legalności decyzji w przedmiocie wymierzenia kary, w kontekście okoliczności, istotnych z punktu widzenia tamtych spraw, czy też weryfikowania podstaw rozstrzygnięcia w sprawie celnej, do czego w istocie dąży spółka. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że spółka miała możliwość kwestionowania rozstrzygnięcia w sprawie celnej, z którego to uprawnienia nie skorzystała. Aktualnie więc, w ramach oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie dotyczącej nałożenia na spółkę kary, nie ma możliwości weryfikowania ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia dotyczącego zmiany zgłoszenia celnego. Brak jest także podstaw do uznania zasadności zarzutu nr 1. 4). W tym wypadku skarżąca kasacyjnie również zarzuciła WSA w Warszawie naruszenie prawa procesowego, w zakresie stwierdzenia niepoczynienia przez rozstrzygające sprawę organy ustaleń faktycznych, istotnych z punktu widzenia oceny upływu terminu przedawnienia. Jej zdaniem nieprawidłowości tego rodzaju sprowadzały się do niewskazania, które to konkretnie pismo skierowane do spółki skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia, a także ich treści, ocenianej z punktu widzenia wskazania nieprawidłowości związanej z wywozem. Ustosunkowując się do przedmiotowego zarzutu zwrócić należy uwagę, że sama problematyka przedawnienia prawa właściwych w tym wypadku organów do nałożenia na konkretny podmiot sankcji (kary) stanowi zagadnienie związane ze stosowaniem odpowiednich regulacji prawa materialnego. Niemniej jednak konkretne ustalenia faktyczne mogą również rzutować na ocenę w tym zakresie, stąd także odpowiedni aspekt procesowy nie jest w tym wypadku bez znaczenia. W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie podniosła, że w stanie faktycznym sprawy nie wskazano, które konkretnie pismo, związane z nieprawidłowościami odnośnie przyznanej spółce refundacji wywozowej, wiązało się z przerwaniem biegu przedawnienia. WSA w Warszawie odnosząc się do tej problematyki, podnoszonej przez spółkę, stwierdził, powołując się na wyrok wydany w sprawie ustalenia spółce kwoty refundacji podlegającej zwrotowi, że niewątpliwie do przerwania biegu terminy przedawnienia doszło, bez wskazania z którym to konkretnie pismem skutek ten należy wiązać. Kwestionując to w ramach omawianego zarzutu spółka wskazuje to jako błąd – naruszenie prawa procesowego, które powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń skarżącej kasacyjnie powtórzyć po raz kolejny należy, że formułując zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postepowania, jego autor winien wykazać nie tylko sam fakt uchybienia konkretnym regulacjom prawa formalnego, ale także to, że tego rodzaju uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Tego drugiego elementu w omawianym przypadku nie sposób jest jednak stwierdzić. Skarżąca kasacyjnie nie podjęła bowiem nawet próby wykazania, że przyjęcie innej daty przerwania biegu terminu przedawnienia, wynikającej z doręczenia jej konkretnego pisma w sprawie (jednego z wielu), mogło skutkować przyjęciem, że jego termin upłynął w dacie rozstrzygania o karze, na podstawie art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 612/2009. Jej twierdzenia w ramach przedmiotowego zarzutu cechują się przy tym dużym zakresem ogólności i niedookreśloności. Z ich analizy wynika, że w tym wypadku skarżąca kasacyjne jedynie sygnalizuje możliwość wystąpienia w podnoszonym przez nią aspekcie nieprawidłowości, bez ich jednoznacznego wskazania. Niezależnie jednak od powyższego zauważyć również należy, że jak to słusznie stwierdził sąd I instancji, do spółki łącznie zostało wystosowanych kilkanaście pism odnoszących się do kwestii niezasadnego wystąpienia przez nią o nadmierną refundacje wywozową. Pisma te w dodatku zostały wysłane do niej w stosunkowo niewielkich odstępach czasu, tak więc brak wskazania z którym to bezpośrednio pismem powiązano skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia nie mógł mieć większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Takiego też spółka nie wskazuje. Podobne uwagi odnieść należy do zagadnienia dotyczącego samej treści pism i sposobu zaznajomienia z nim konkretnych osób. Tu również skarżąca kasacyjnie ograniczyła się w zasadzie do wyrażenia swoich wątpliwości, co do kompletności tych ustaleń w tym względzie, sugerując potrzebę ich uzupełnienia, bez skonkretyzowania postaci podnoszonych braków w tym zakresie, nie mówiąc już o ich ewentualnym wpływie na wynik sprawy. W związku z tym również ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz Ministra kwotę 675 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie.