I GSK 34/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4942/21 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 3 września 2021 r. nr DRC-VI.6643.3.2021.MP/ML w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia 15 marca 2021 r., nr CPPC-WP.411.1.6.2020; 3. zasądza od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz M. Sp. z o.o. w G. 12 584 (dwanaście tysięcy pięćset osiemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4942/21, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę R. C. (obecnie: M. Sp. z o.o. w G.; dalej: skarżący) na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (obecnie: Minister Funduszy i Polityki Regionalnej) z 3 września 2021 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając orzeczenie w całości. Ww. wyrokowi zarzucono naruszenie: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej jako: u.f.p.), poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu administracji publicznej nieprzewidzianego w u.f.p. obligującego do zapłaty określonej kwoty, podczas gdy art. 207 ust. 1 u.f.p. stanowi o obowiązku zwrotu dofinansowania, co nie sposób potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską; b) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE L 347/320 z 20 grudnia 2013 roku, dalej jako: rozporządzenie ogólne) poprzez przyjęcie, że doszło do naruszenia przez Beneficjenta procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich, co skutkowało wystąpieniem nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia ogólnego, podczas gdy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia procedur, które spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym; c) § 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień z dnia 29 stycznia 2016 r. (dalej jako: rozporządzenie w sprawie korekt), poprzez niezastosowanie metody dyferencyjnej w sytuacji, gdy możliwym było precyzyjne ustalenie kwoty wydatków poniesionych nieprawidłowo w związku rzekomą nieprawidłowością, w efekcie czego doszło do zastosowania sankcji całkowicie niewspółmiernej do wagi rzekomego naruszenia i ewentualnie wyrządzonej szkody w budżecie unijnym; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu zawartego w punkcie I lit. b) skargi administracyjnej z dnia 4 października 2021 roku (dotyczącego naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego), a także nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu, co stanowiło pokłosie błędnego założenia, iż uzasadnienie w zakresie zastosowanych rozwiązań w opisie przedmiotu zamówienia nie może być przytaczane na etapie odpowiedzi na wyniki kontroli, czy też odwołania bądź skargi, a powinno być już ujęte w "dokumentacji ofertowej"; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia rozstrzygnięcia; c) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 i 8 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchylenia decyzji organu II instancji, pomimo iż nie podjęto niezbędnych czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zmierzających do załatwienia sprawy, a w szczególności w sposób nieuzasadniony oraz błędny pominięto argumentację Skarżącego co do sposobu sformułowania opisu przedmiotu zamówienia w sprawie, poprzez bezzasadne uznanie, iż uzasadnienie takiego, a nie innego opisu przedmiotu zamówienia powinno znaleźć się już w "dokumentacji ofertowej", co skutkowało brakiem jakiegokolwiek rozważenia argumentacji i uzasadnienia zastosowanego opisu przedmiotu zamówienia podniesionych na etapie odpowiedzi na wyniki kontroli i później (tj. w toku postępowania administracyjnego, odwołaniu oraz w skardze administracyjnej); d) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7a i art. 81a k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przez organ, w konsekwencji wyliczenie korekty w oparciu o bardziej rygorystyczną dla Beneficjenta a jednocześnie "wygodniejszą" dla organu metodę wskaźnikową, podczas gdy w sprawie - gdyby przyjąć słuszność stanowiska organu co do wystąpienia nieprawidłowości – powinna zostać zastosowana metoda dyferencyjna a to z uwagi na potencjalne wątpliwości co do zastosowania właściwej metody i spór co do wysokości rzeczywistej i wyliczalnej (a nie potencjalnej) szkody w budżecie unijnym; e) błąd w ustaleniu stanu faktycznego polegający na wskazaniu, iż działaniem Beneficjenta uzasadniającym żądanie zwrotu sumy pieniężnej było "nieprecyzyjne określenie warunków udziału w zamówieniu w obszarze wiedzy i doświadczenia", podczas gdy podstawą do wydania zaskarżonej decyzji były rzekome nieprawidłowości w zakresie opisu przedmiotu zamówienia. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie – na podstawie art. 188 p.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i uchylenie decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 3 września 2021 r. i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego lub uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący oświadczył, iż waga podniesionych w sprawie jej skomplikowany charakter, czego potwierdzeniem, zdaniem skarżącego, jest niezrozumienie przez sąd pierwszej instancji istoty zarzutów odnośnie do decyzji organu powoduje, że skarżący wnosi o przeprowadzenie rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Funduszy i Polityki Regionalnej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, dlatego że Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, choć najdalej idący należy zarzut nieważności postępowania nie jest zasadny. Wyjaśnić bowiem należy, że po pierwsze – jak wyjaśnił niedawno NSA w postanowieniu z 8 grudnia 2025 r., III FSK 1234/22, LEX nr 3979591 – "przepis art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji nie wskazuje literalnie podmiotu, który miałby wyłaniać sędziowską część składu KRS. W orzecznictwie, a także wśród przedstawicieli doktryny prezentowane są dwie przeciwstawne wykładnie tego przepisu: jedna, że zgodny z zasadą podziału władz jest tylko model wyboru sędziów – członków KRS przez samych sędziów oraz druga – że sędziowie – członkowie KRS mogą być wybierani także przez inne gremia, w tym przez parlament.". Jak dalej zauważył NSA "j[J]uż dopuszczalność różnych wykładni przepisu prowadzi do wniosku o braku podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia prawa powodującego tak poważne dla systemu prawnego skutki, jak nieważność nominacji sędziowskich, chronionych zasadą nieusuwalności, o której mowa w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych art. 180 ust. 1 Konstytucji RP. Nawet opowiadając się za przyjęciem stanowiska, zgodnie z którym sposób reformy KRS nastąpił z naruszeniem Konstytucji, NSA w swoim utrwalonym orzecznictwie nie zakwestionował powołania sędziego na wniosek tak zorganizowanej KRS. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 8 ust. 2 Konstytucji, jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Dopuszczalność zatem bezpośredniego stosowania przepisów ustawy zasadniczej zależy od tego, czy ustrojodawca przewidział uregulowanie określonych kwestii w ustawie, czy też nie. W przypadku KRS bezpośrednie stosowanie Konstytucji wchodzi w grę tylko w zakresie niepozostawionym do regulacji przez ustawodawcę zwykłego, to jest poza ustrojem, zakresem działania i trybem pracy oraz sposobem wyboru jej członków (art. 187 ust. 4 Konstytucji).". Pogląd ten wypada podzielić. Po drugie, dostrzec należy, że przepis art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji przewiduje, że organ ten składa się m. in. z 15 sędziów, jednak – inaczej niż w przypadku pozostałych grup członków KRS – unormowanie to nie wskazuje podmiotu, któremu powierzono kompetencję wyboru tej części KRS, zastrzegając w art. 187 ust. 4 Konstytucji, że "Ustrój, zakres działania i tryb pracy Krajowej Rady Sądownictwa oraz sposób wyboru jej członków określa ustawa.". Poza, literalnym rozumieniem pierwszego z wymienionych przepisów, wykluczającym wymaganie tego, by "sędziów wybierali sędziowie", wskazuje się na takie, które ma wynikać z dotychczasowej praktyki, a które przewiduje właśnie wybór sędziów przez sędziów. Praktyka ustawowa nie może prowadzić do uzupełnienia postanowień Konstytucji. Wobec tego nie można twierdzić, że sędziowie wybierani przez KRS od 2018 r. są wadliwie wybrani tylko dlatego, że ustawodawca w sposób odmienny niż dotychczas odczytał przepis ustawy zasadniczej, ergo nie można przyjąć że nominacje sędziowskie są nielegalne bądź wręcz nieważne, zwłaszcza w kontekście wynikającej wprost z art. 180 ust. 1 Konstytucji zasady nieusuwalności sędziego. Po trzecie – wbrew sugestii skargi kasacyjnej, kadencja członków KRS nie została sztucznie skrócona, lecz mocą ustawy nowelizującej dokonano uzdrowienia wad regulacji dotyczącej kadencyjności członków Rady, które zostały wytknięte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 czerwca 2017 r., K 5/17, OTK-A 2017/48. W świetle tego orzeczenia wszyscy wybieraniu członkowie KRS mają jedną, wspólną kadencję, dlatego dotychczasowe rozwiązania, zakładające indywidualizację kadencji poszczególnych członków KRS należało wyeliminować i uczyniono to na podstawie przepisów ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). Po czwarte, kwestia legalności powołań sędziów po 2018 r. stanowiła już wielokrotnie przedmiot rozważań NSA. Wskazuje się także, że nie stanowi wystarczających podstaw do uznania, że sędzia/asesor został powołany w sposób sprzeczny z przepisami prawa, jedynie przez okoliczność powołania sędziego na wniosek nowej KRS (zob. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 100/22; z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2372/21; z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2539/22; z 5 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2603/21; z 25 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 13/23, oraz z 4 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 3626/21 i III FSK 4104/21, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym zarzut nieważności postępowania sądowego z uwagi na powołanie członka składu orzekającego – asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie uchwały Krajowej Rady Sądownictwa działającej po zmianach ustawowych z 8 grudnia 2017 r. jest nieuzasadniony. W zakresie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej podnieść należy, co następuje. Do podstawowych obowiązków organu administracji, to wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zalicza się powinność podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Wydanie decyzji na podstawie dowodów niezliczonych w poczet tego materiału jest niedopuszczalne. Tymczasem w aktach tych brakuje kluczowego w tej sprawie dowodu, z powodu treści którego przypisano skarżącemu naruszenie stanowiące podstawę nałożenia korekty. Nie zamieszczono w nim bowiem zapytania ofertowego, które organ uznał za sporządzone niezgodnie z przepisami prawa. W konsekwencji dokonanie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej weryfikacji prawidłowości oceny treści tego dokumentu, wywiedzionych na tej podstawie przez organ wniosków nie było możliwe. Skoro sprawując kontrolę legalności działalności administracji Sąd pierwszej instancji nie dysponował pełną dokumentacją sprawy, choć – jak zadeklarował to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – dokonał jej oceny, to zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. uznać należało za uzasadnione. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem skargi kasacyjnej co do tego, że skarżący nie miał obowiązku zawierania uzasadnienia powodów posłużenia się w zapytaniu ofertowym nazwami konkretnych produktów. Tworzenie przepisów prawa obowiązujących w ramach prowadzonych przez administrację postępowań polegających na rozdziale środków publicznych nie jest w orzecznictwie ani w literaturze kwestionowane (zob. J. Barnes, Towards a Third Generation of Administrative Procedure [w:] S. Rose-Ackerman, P. L. Linseth (red.), Comparative Administrative Law, Cheltenham-Northampton 2010, s. 342 i n.). Specyfika wydatkowania środków publicznych zakłada zwykle konieczność szybkiego i sprawnego opracowania takich norm i dynamicznego reagowania na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian. Jednakże dokonując wykładni, a następnie zastosowania ustanowionych przez siebie przepisów administracja obowiązana jest do zachowania powszechnie przyjmowanych standardów w tym zakresie. Nie może to następować w sposób dowolny czy arbitralny. Jeżeli w odniesieniu do określonych konstrukcji prawnych, z których administracja korzysta wypracowano już w orzecznictwie sądowym pewne poglądy, należy je respektować. Kluczowa w tej sprawie kwestia równoważności rozwiązań przyjętych w opisie zapytania ofertowego stanowiła już przedmiot wypowiedzi orzecznictwa sądowego oraz Krajowej Izby Odwoławczej na kanwie wykładni przepisów o zamówieniach publicznych. W wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z 5 lutego 2024 r., KIO 32/24, LEX nr 3694088 – dokonując wykładni art. 99 ust. 1, 2 i 4 i art. 16 pkt 1 i 3 ustawy z 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1320) – zwrócono uwagę na to, że sporządzenie opisu zamówienia, który uwzględnia potrzeby zamawiającego nie narusza przepisów ustawy nawet jeśli "utrudnia lub uniemożliwia niektórym podmiotom dostęp do zamówienia. Zamawiający nie ma bowiem obowiązku zapewnienia możliwości realizacji przedmiotu zamówienia wszystkim podmiotom działającym na rynku w danej branży, bowiem pojęcie uczciwej konkurencji nie może być utożsamiane z konkurencją absolutną.". Konsekwencją sporządzenie opisu zamówienia – jak dalej wyjaśniono – "w sposób uprzywilejowujący lub eliminujący niektórych wykonawców lub produkty", jest obowiązek zamawiającego "przedstawienia rzeczowych argumentów uzasadniających taki opis.", zob. też wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 stycznia 2022 r., XXIII Zs 139/21, LEX nr 3356307. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela. Stwierdza także, że beneficjent nie miał obowiązku wyjaśniania powodów określonego sposobu formułowania zapytania ofertowego w jego treści, w szczególności wykazywania zasadności ewentualnego ograniczenia bądź naruszenia konkurencyjności. Zapytanie ofertowe nie jest miejscem, w którym czyni się takie zastrzeżenia i przepisy prawa, w tym obowiązujące beneficjenta Wytyczne do takiej praktyki nie zobowiązują. Kwestie te mogą natomiast podlegać wyjaśnieniu czy to na zapytanie podmiotu zainteresowanego złożeniem oferty, czy też w fazie kontroli bądź postępowania administracyjnego i następnie sądowej kontroli. Skarżący dostarczył organowi argumentów, które miały przemawiać za przyjętym przez niego określeniem zapytania i obowiązkiem organu było je rozważyć. W tym punkcie zatem zgodzić się należy z zarzutami skargi kasacyjnej, a odnoszącymi się do niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji wad postępowania administracyjnego, a polegających na naruszeniu art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jeżeli zaś chodzi o przyjętą przez organ metodę obliczenia korekty, to Sąd pierwszej instancji także w tym aspekcie nie zauważył, że stanowisko organu jest niekonsekwentne. Z jednej strony bowiem wskazano precyzyjnie wartość ewentualnego zwiększenia ceny oferty i nawet obliczono dokładnie jej udział procentowy w całości zamówienia, uznając ją zresztą za marginalny. Z drugiej jednak strony stwierdzono, że nie sposób ustalić precyzyjnie wysokości szkody w budżecie UE. Tymczasem, jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, przepis § 4 rozporządzenia w sprawie korekt jest jasny. Jeżeli można precyzyjnie wskazać kwotę wydatków poniesionych nieprawidłowo związanej ze stwierdzoną nieprawidłowością indywidualną, wówczas wartość korekty finansowej jest równa wartości współfinansowania UE w ramach tej kwoty, a w przypadku pomniejszenia równa się wartości wydatków kwalifikowalnych równej tej kwocie. Wobec tego skoro dokładnie znana jest wartość ewentualnego zawyżenia ceny ofertowej, to nie znajduje uzasadnienia twierdzenie organu o nieznajomości wysokości szkody w budżecie UE. Są to przecież wartości tożsame. Zarzut niezastosowania § 4 rozporządzenia w sprawie korekt jest zatem uzasadniony, przy założeniu wszakże że ponownie prowadzone postępowanie wykaże, że istotnie w tej sprawie beneficjent dopuścił się zarzucanego przez organ naruszenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uzupełni brakujące dokumenty w sprawie, a następnie na podstawie zapytania ofertowego i sporządzonych przez beneficjenta wyjaśnień dokona analizy jego stanowiska w zakresie uzasadnienia przyjętego opisu zamówienia specyficznym i wysoce specjalistycznym jego przedmiotem. Odstąpi zatem od twierdzenia o spóźnionym charakterze stosownego uzasadnienia. Zwróci w szczególności uwagę na to, że wymagany przez beneficjenta sprzęt służyć miał wykonaniu określonych prac, nie stanowił zaś przedmiotu dostawy towarów. Czym innym jest bowiem użycie określonego sprzętu dla uzyskania prawidłowego efektu a czym innym nabycie towarów spełniających pewne parametry dające się opisać na dużym poziomie szczegółowości. Do wykonania zamówienia nie było zatem konieczne nabycie nowego produktu, wystarczyło posłużenie się nim na przykład na podstawie umowy najmu. Kwestie te jednak wymagają szczegółowej analizy w toku czynności administracyjnego postępowania wyjaśniającego. Jeżeli zaś chodzi o oprogramowanie, to także w tym zakresie organ zważy na specyfikę przedsiębiorstwa zamawiającego i dokona weryfikacji twierdzeń skarżącego co do posługiwania się określonym typem rozwiązań software mając na uwadze konieczność zachowania spójności funkcjonowania poszczególnych systemów i urządzeń. Natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest o tyle nieuzasadniony, że Sąd pierwszej instancji rzeczywiście nie zaprezentował przekonującej, opartej na aktach sprawy argumentacji, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Wyrażona bowiem przez Sąd pierwszej instancji ocena prawna zaskarżonej decyzji była nieprawidłowa i to innego rodzaju zarzuty przesądziły o treści wydanego w tej sprawie orzeczenia. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., dlatego że Sąd pierwszej instancji nie naruszyły przypisanych mu przez ustawę kompetencji. Popełnione uchybienia w toku jej wykonywania nie świadczą o naruszeniu tych przepisów. Jeżeli zaś chodzi o zarzuty naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 ust. 1 u.f.p. i art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, to na tym etapie postępowania trudno się do nich odnieść, bo o tym, czy istotnie doszło w tej sprawie do naruszenia i ewentualnie w jakim zakresie przesądzić można dopiero po uzupełnieniu postępowania administracyjnego i rozważań organu w zakresie stanowiska strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję organów administracji obu instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 12 584 zł stanowi zwrot wpisu od skargi w wysokości 2000 zł oraz wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 1000 zł, zwrot opłaty za uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w wysokości 100 zł, a także zwrot wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, który występował przed Sądem I instancji, w wysokości 5400 zł za pierwszą oraz 4050 zł za drugą instancję oraz zwrot opłat skarbowych od dokumentów potwierdzających udzielenie pełnomocnictw w wysokości 34 zł.