I GSK 342/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie błędu rachunkowego w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt I GSK 342/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 672/16 w sprawie ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2019 r. sygn. akt I GSK 342/17. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt I GSK 342/17 w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok, w pkt 2 oddalił skargę, zaś w pkt 3 zasądził od [...] na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik organu pismem z 4 marca 2020 r., wniosła o sprostowanie błędu rachunkowego w wyroku NSA z 28 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 342/17 poprzez prawidłowe wskazanie kwoty zasądzonych kosztów postępowania. Winno być 580 zł zamiast 460 zł. W zasądzonej przez NSA kwocie nie ujęto całości poniesionych przez organ kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku strony o sprostowanie błędu rachunkowego odnośnie kosztów zawartych w wyroku NSA wskazać należy, że art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku, w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 346/10). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18). Dodatkowo należy wskazać, że w wyroku zasądzono prawidłową kwotę kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 460 zł. Uszło uwadze pełnomocnika organu, że skargę kasacyjną w sprawie sporządził radca prawny [...]. Z kolei na rozprawie przed NSA 28 listopada 2019 r., organ reprezentowała radca prawny [...]. W związku z powyższym wynagrodzenie pełnomocnika należy obliczyć – wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o sprostowanie – na podstawie § 14 ust 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) – a nie wskazywanej lit. a) cyt. rozporządzenia. Wynika to z tego, że inny pełnomocnik organu sporządził skargę kasacyjną, zaś inny reprezentował organ przed NSA. Czyli kwota wynagrodzenia pełnomocnika - radcy prawnego winna wynosić 75 % z 480 zł czyli 360 zł. Do kosztów postępowania kasacyjnego należy również doliczyć 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Łączną kwotę 580 zł poniesionych przez organ kosztów postępowania kasacyjnego należałoby obliczyć, gdyby w sprawie przed NSA organ reprezentował autor skargi kasacyjnej. Takiej sytuacji w sprawie nie było, stąd orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zawarte w wyroku NSA z 28 listopada 2019 r. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 157 § 1 i 2 w związku z 193 p.p.s.a.