I GSK 467/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Piotr Piszczek Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3799/25 w sprawie ze skargi K. Z. F. na informację Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca z dnia 21 listopada 2025 r. nr 69/KPO.STYPENDIA 2025. w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA w Warszawie) wyrokiem z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3799/25 po rozpoznaniu skargi K. Z. F. (dalej: skarżący) na informację Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca z dnia 21 listopada 2025 r. nr 69/KPO.STYPENDIA 2025. w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem w pkt 1. stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca; w pkt 2. zasądził od Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca na rzecz skarżącego 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Narodowy Instytut Muzyki i Tańca zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu, przy pominięciu treści dokumentów stanowiących akta postępowania (treści Regulaminu wyboru), że ocena wniosku skarżącego dokonana została zarówno w pierwszej instancji, jak i ponownie, przez tę samą osobę – L. D., podczas gdy z treści obowiązującego Regulaminu bezsprzecznie wynikało, że ocena wniosków dokonywana jest przez Komitet Selekcyjny, a następnie Komitet Odwoławczy, a w skład grupy ekspertów dokonujących oceny w ramach obu Komitetów nie wchodzą te same osoby - co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że ocena wniosku skarżącego dokonana została z naruszeniem zasady bezstronności w związku z naruszeniem art. 24 k.p.a., a w konsekwencji uznania, że ocena dokonana została z naruszeniem przepisów; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 30g w związku z art. 14lzf ust. 3 oraz art. 14lzf ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie w sprawie, jak również art. 107 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie - mimo że z brzmienia tych przepisów bezpośrednio wynika, że do przeprowadzonego przez NIMiT postępowania w przedmiocie oceny wniosków o dofinansowanie nie stosuje się przepisów procedury administracyjnej, a kierowana do wnioskodawcy informacja o sposobie rozstrzygnięcia jego wniosku nie stanowi decyzji administracyjnej - co przejawiło się w odniesieniu przez Sąd do skierowanej do skarżącego informacji o odmowie oraz informacji o ponownej odmowie objęcia przedsięwzięcia dofinansowaniem wymogów stawianych przez ustawodawcę decyzjom administracyjnym. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku stosowanie do art. 188 p.p.s.a. i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie stosowanie do art. 185 § 1 p.p.s.a., a nadto o rozpoznanie skargi na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Z uwagi na istotę podniesionych zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy je rozpoznać łącznie. Zgodnie z art. 14lzf ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2025 r., poz. 198 ze zm., dalej: ustawa rozwojowa) do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że poprzez regulację art. 14lzf ust. 1 ustawy rozwojowej, która nakazuje stosować art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postpowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w postępowaniu dotyczący wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz jego ponownej oceny, nie można nie dostrzegać tego że przepis ten stanowi o wszystkich czynnościach wiążących się z określonym przedsięwzięciem, zaś sama jego ocena jest tylko jedną z nich. Zatem osoby dokonujące czynności materialno-technicznych również dokonując tych czynności powinny podlegać wyłączeniu. W tym miejscu należy wskazać na prawidłowy sposób postępowania Sądu I instancji, który przeprowadził ustalenia, czy osobie p.o. Dyrektora Instytutu można przypisać funkcję piastuna, do którego nie stosuje się art. 24 k.p.a. (por. uchwała NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt I OPS 13/09). Sąd I instancji prawidłowo uznał, że p.o. Dyrektor tym piastunem nie jest, co zresztą nie było kwestionowane w skardze kasacyjnej i w związku z powyższym zastosowanie będzie miał przepis art. 24 k.p.a. Zatem relację, o której mowa w art. 14lzf ust. 1 ustawy należy rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu przedsięwzięcia lub jego ocenie formalnej albo merytorycznej podlega wyłączeniu od rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Związek danej osoby z przedsięwzięciem czy jego oceną nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zakaz, o którym mowa w art. 14lzf ust. 1 ustawy rozwojowej dotyczy każdej osoby, która była zaangażowana w jakąkolwiek czynność związaną z danym przedsięwzięciem, która znalazła swój wyraz w treści dotyczącej tego przedsięwzięcia, dokumentacji przebiegu procedury konkursowej. Pomimo tego, że pierwsza informacja Instytutu z 25 sierpnia 2025 r. oraz druga z 21 listopada 2025 r. dotyczące odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem, nie były decyzjami administracyjnymi, to z racji odesłania zawartego w art. 14lzf ust. 1 ustawy rozwojowej, w postępowaniu prowadzonym na podstawie wymienionej ustawy w zakresie ubiegania się o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, należało odpowiednio stosować przepisy k.p.a. regulujące instytucję wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie. Instytucję tę należy postrzegać - jak wyjaśnia Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2005 r., sygn. akt P 8/03 (publ. OTK ZU 2005, nr 3/A, poz. 20) - jako służącą realizacji prawa strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Omówiona zasada bezwzględnego wyłączenia pracownika, który brał udział w czynnościach postępowania na wcześniejszych jego etapach, wprost realizuje wynikającą z art. 14lzf ust. 1 ustawy gwarancję dokonania wyboru przedsięwzięcia w sposób bezstronny. Należy zauważyć, że podobne stanowisko zostało wyrażone również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie art. 60 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (por. podobnie wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1367/10, wyrok NSA z 23 marca 2018 r., I GSK 153/18, wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11, z 6 września 2018 r., I GSK 2770/18, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem przy ocenie wniosku skarżącego o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, jak i przy rozpoznaniu wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia brał udział ten sam pracownik Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca, to doszło do naruszenia art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 14lzf ust. 1 ustawy rozwojowej. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności na jakimkolwiek z etapów rozpatrywania wniosku wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu odwoławczym, w tym od dokonywania ponownej oceny wniosku. Z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 14lzf ust. 1 ustawy należy uznać, że jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny. W tym świetle należy stwierdzić, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Tym samym nie naruszono przepisów prawa materialnego w postaci art. 30g w związku z art. 14lzf ust. 3 oraz art. 14lzf ust. 1 ustawy rozwojowej poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że mógłby on zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Innymi słowy, art. 133 § 1 p.p.s.a. może być podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony w ramach przedmiotowego postępowania. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.