I GSK 556/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Rz. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt I GSK 556/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 304/06 w sprawie ze skargi M. Rz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 27 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt I GSK 556/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek M. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 304/06 oddalającego skargę M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 27 września 2006 r., nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 sierpnia 2007 r. Sąd stwierdził, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej także: p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, zdaniem Sądu, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W przytoczonych sytuacjach chodzi, zdaniem Sądu, o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione przez skarżącego nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ powoływanie się przez skarżącego na ewentualna utratę możliwości zarobkowania jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a załączone do wniosku umowy kredytowa i pożyczki, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mogą być potwierdzeniem okoliczności, że wykonanie zaskarżonej decyzji wypełni którąś z przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż wskazują one jedynie na fakt wykorzystywania przez skarżącego alternatywnych źródeł finansowania prowadzonej działalności gospodarczej. W piśmie z dnia 10 września 2007 r. M. R. wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku oraz "przeanalizowanie (...) stanowiska co do treści art. 61 § 3 p.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismem z dnia 10 września 2007 r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. R. ustosunkował się do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej interpretacji art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie jego wniosku. Wobec braku wskazania przez skarżącego nowych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. okoliczności uzasadniających traktowanie pisma z dnia 10 września 2007 r. jako ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje pismo M. R. za zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2007 r. Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt I GSK 556/07 jest niedopuszczalne. Powyższe orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2007 r. wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych taksatywnie w tym przepisie (pkt 1-10). Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługują środki odwoławcze. Przedmiotowe orzeczenia stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Postępowanie sądowoadministracyjne jest dwuinstancyjne (art. 2 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.