I GSK 640/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. H. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2026 r. sygn. akt I GSK 640/25 w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 362/24 w sprawie ze skargi P. H. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2023 r. nr DIR-IX.6343.23.2023 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 maja 2026 r., sygn. akt I GSK 640/25 oddalił skargę kasacyjną Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 362/24 w sprawie ze skargi P. H. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2023 r. nr DIR-IX.6343.23.2023 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Pismem z 2 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu tychże kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach wskazano, że skarżący w toku postępowania był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś w pkt 3 pisma z 2 kwietnia 2025 r. (odpowiedzi na skargę kasacyjną) skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w terminie przypadającym na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu poważnej choroby z zaleceniem leżenia. W związku z powyższym, w terminie przewidzianym do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną (18 marca 2025 r. – data stempla pocztowego), złożył wniosek o przedłużenie tego terminu, zaś po ustaniu przeszkody złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wniosek został zgłoszony przed wydaniem wyroku kończącego postępowanie kasacyjne, a więc w toku sprawy, zatem sąd był zobowiązany do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z przepisem art. 179 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Na kanwie powołanego przepisu, w zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego pomieszczonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ukształtował się klarowny i jednoznaczny pogląd, że wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie podlega uwzględnieniu, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po upływie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej, a więc po upływie terminu określonego w art. 179 p.p.s.a. (por. wyrok NSA: z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II OSK 2173/19 i z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2309/16 oraz postanowienie NSA z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 469/22). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po terminie (2 kwietnia 2025 r.), bowiem termin do jej wniesienia upłynął 18 marca 2025 r., co wynika z daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu skargi kasacyjnej, wskazanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (4 marca 2025 r. – k. 114 akt sprawy). Złożenie przez pełnomocnika skarżącego wniosku o przedłużenie terminu do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną nie mogło doprowadzić do osiągnięcia pozytywnego skutku, gdyż terminy ustawowe, a takim niewątpliwie jest termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, co wynika z treści art. 179 p.p.s.a., nie podlegają skracaniu ani przedłużaniu (por. postanowienie NSA z 4 listopada 2009 r., sygn. akt II FZ 448/09, wyrok NSA z 6 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 1349/21). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że skoro termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną mijał 18 marca 2025 r., to wniosek z dnia 18 marca 2025 r. nie mógł być także wnioskiem o przywrócenie terminu, bowiem strona w tym czasie jeszcze terminowi do dokonania określonej czynności nie uchybiła. Żadne natomiast normy prawne nie przewidują takiej instytucji, jak przedłużenie terminu ustawowego (por. postanowienie NSA z 9 października 2007 r., sygn. akt II OZ 957/07). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.