I GSK 652/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Banku Gospodarstwa Krajowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4672/21 w sprawie ze skargi S. Sp. j. w G. na rozstrzygnięcie Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia 22 września 2021 r. nr DPE.4550.6130.2021.BAK w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpoznania 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 3. odstępuje od zasądzenia na rzecz Banku Gospodarstwa Krajowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4672/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi S. sp. j. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca, spółka) na rozstrzygnięcie Banku Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK) z 22 września 2021 r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia stwierdził, że rozstrzygnięcie było nieuzasadnione i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez BGK. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca złożyła do BGK jako instytucji pośredniczącej, wniosek o dofinansowanie projektu "Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji drzwi o zmodyfikowanej konstrukcji i podwyższonych parametrach użytkowych" w ramach poddziałania 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne (3. Oś priorytetowa: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach). Pismem z 18 sierpnia 2021 r. BGK poinformował spółkę o odmowie przyznania premii technologicznej. Od powyższej informacji spółka wniosła protest. BGK pismem z 22 września 2021 r. nr DPE.45506130.2021.BAK, powołując się na art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa) poinformował Spółkę o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, wskazując, że jeżeli na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania, właściwa instytucja, do której wpłynął protest ma obowiązek pozostawić go bez rozpatrzenia. Poinformował, że 5 sierpnia 2021 r. Instytucja Zarządzająca PO IR przekazała informację o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania 3.2.2 PO IR. Na powyższe rozstrzygnięcie BGK spółka złożyła skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z 13 stycznia 2022 r. WSA w Warszawie stwierdził, że odwołanie się przez organ do informacji instytucji zarządzającej, jako jedynego uzasadnienia pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, było dla spółki nieweryfikowalne. Skarżącej nie zapewniono dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów, ograniczono się do zdawkowego twierdzenia, że "w dniu 5 sierpnia 2021 r. instytucja zarządzająca PO IR przekazała informację o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania". Dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przedstawiono uzasadnienie dla ww. ustalenia o wyczerpaniu środków, tzn. przedstawiono jego podstawę – informację instytucji zarządzającej z 5 sierpnia 2021 r. Działając w ten sposób BGK nie pozwolił stronie skarżącej na poznanie podstaw faktycznych i prawnych (w zakresie przyjmowanej interpretacji art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej) pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Ponadto, instytucja pośrednicząca nie rozważyła, a co za tym idzie nie wykazała, czy uwzględniona wykładnia przesłanki "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania" jest prawidłowa. W ocenie WSA dopiero zawarcie umowy o dofinansowanie lub wydanie decyzji o dofinansowaniu wiąże się z definitywnym (wiążącym) rozdysponowaniem środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania, a tym samym z wyczerpaniem kwoty przeznaczonej na ten cel. Zdaniem Sądu I instancji dołączone do odpowiedzi na skargę pismo Departamentu Programów Europejskich BGK z 5 listopada 2021 r. nie dowodzi, że na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia istotnie doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów. Bank Gospodarstwa Krajowego zaskarżył w całości wyrok WSA w Warszawie skargą kasacyjną, w której zarzucił wyrokowi naruszenie: 1) art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wyczerpanie środków, o którym mowa w powyższym przepisie ma miejsce jedynie w przypadku istnienia podpisanych umów o dofinansowanie, które wyczerpują alokację środków w ramach poddziałania. 2) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że rozstrzygnięcie o pozostawieniu protestu bez rozpoznania z uwagi na wyczerpanie środków (art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej) nie zostało uzasadnione w sposób przejrzysty, bezstronny i rzetelny, 3) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), tj. art.106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodów z dokumentów (pisma Departamentu Programów Europejskich BGK z dnia 5.11.2021 r. oraz z dnia 11.01.2022 r.), wskazujących na wyczerpanie środków z alokacji dla poddziałania 3.2.2. na dzień wydania wyroku (13.01.2022 r.), chociaż ustalenie tej okoliczności było niezbędne z uwagi na treść art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej i nie powodowało przedłużenia postępowania w sprawie. BGK wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. BGK zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, lecz nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku 13 stycznia 2022 r., V SA/Wa 4672/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Bank Gospodarstwa Krajowego. Wniosek spółki o dofinansowanie projektu został negatywnie oceniony przez instytucję pośredniczącą, zawiadomieniem z 18 sierpnia 2021 r. Bank Gospodarstwa Krajowego poinformował spółkę o odmowie przyznania premii technologicznej. Następnie, rozstrzygnięciem z 22 września 2021 r. BGK pozostawił protest spółki bez rozpatrzenia z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania 3.2.2. powołując się na pismo instytucji zarządzającej z 5 sierpnia 2021 r. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów, ponieważ kasator nie przytoczył wprost podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), lub też podstawy kasacyjnej. Mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (treść dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał łącznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W pkt 1 skargi kasacyjnej kasator zarzucił naruszenie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyczerpanie środków ma miejsce w przypadku podpisania umów o dofinansowanie, w pkt 2 - art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez wadliwe zastosowanie, w pkt 3 - art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodów z dokumentów. Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei prawo procesowe określa sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, procesowe to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Normy prawa procesowego mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów". Przepisy te nie wskazują podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania, tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki spójności obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jest to ustalenie z zakresu faktów. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że doszło do naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej z powodów wskazanych w uzasadnieniu wyroku, to stawianie zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie może być prawnie skuteczne (w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez wadliwe zastosowanie). Podnosząc zarzut naruszenia art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, skarżący kasacyjnie zaprezentował, jaka winna być wykładnia prawidłowa tego przepisu w rozpoznawanej sprawie, wskazując wyczerpanie środków w ramach alokacji przewidzianej na działanie następuje już w sytuacji, w której kwotę tę osiągną projekty rekomendowane do wsparcia, chociażby umowy dotyczące tych projektów nie zostały jeszcze zawarte. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni pojęcia wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2021 r., I GSK 121/21 i wskazane w nim orzecznictwo, z których wynika, że rozumienie pojęcia wyczerpania alokacji, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, umożliwia precyzyjne ustalenie, czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem czy organ, pozostawiając protest bez rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy. Za takim rozumieniem wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów przemawia treść art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ze wskazanych prawomocnych wyroków wynika, że linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wykładni pojęcia "zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów" jest stała i konsekwentna. Ustalenie momentu wyczerpania alokacji posiada zasadnicze znaczenie, zarówno dla Instytucji Zarządzającej, organizującej postępowanie konkursowe, jak i uczestniczących w nim stron. Określenie przez ustawodawcę zasad i trybu określenia momentu, kiedy alokacja została wyczerpana, niewątpliwie sprzyjałoby zwiększeniu pewności prawnej, tym bardziej, że wyczerpanie środków w ramach alokacji na dane działanie programu operacyjnego skutkuje nie tylko zakończeniem fazy administracyjnej postępowania odwoławczego, ale również powoduje, że sąd administracyjny kontrolujący - na skutek wniesionej skargi - legalność procesu oceny projektu, w przypadku wykrycia w nim istotnych wad i uwzględnienia skargi nie może przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji. Alokacja (przeznaczenie, przydzielenie) środków na poszczególne działania lub priorytety w ramach programów operacyjnych jest immanentnie związana z ich ograniczoną ilością. Niewątpliwie wyczerpanie alokacji środków musi zostać stwierdzone w sposób bezsporny w postępowaniu konkursowym, gdyż wyczerpanie to determinuje sposób załatwienia sprawy na etapie postępowania administracyjnego. Wynika to przede wszystkim z ogólnych zasad ustanowionych w art. 37 ustawy wdrożeniowej. W sytuacji, gdy zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania - dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie tego postępowania konkursowego, i zasady te mają charakter normatywny, stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami. Instytucja podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej jest zobowiązana w sposób jednoznaczny wykazać i szczegółowo udokumentować, że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały rozdysponowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawienie w sposób wyczerpujący stanowiska organu odnośnie do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie dopiero na etapie postępowania przed WSA uchybiało podstawowym dla analizowanej procedury konkursowej zasadom przejrzystości i rzetelności w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem BGK nie pozwolił spółce na poznanie podstaw faktycznych i prawnych (w zakresie przyjmowanej interpretacji art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej) pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Rację jednak należy przyznać skarżącej kasacyjnie, że w sytuacji gdy w ramach konkursu, w którym aplikowała spółka, środki na dofinansowanie zostały wyczerpane w części umożliwiającej dofinansowanie także jej projektu, przeto Sąd I instancji zobligowany był do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów (...), Sąd uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. W tym zakresie niewątpliwie błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że wyczerpanie kwoty przeznaczonej na alokację może być oceniane jedynie według stanu istniejącego w dacie wydania decyzji przez organ, czyli w przedmiotowej sprawie na dzień 22 września 2021 r. W konsekwencji mając na uwadze, że w aktach sprawy znajduje się pismo Departamentu Programów Europejskich BGK z 5 listopada 2021 r., z którego wynika, że wartość podpisanych umów o dofinansowanie przekracza o 16 611 625,48 zł kwotę przyznanej alokacji dla poddziałania 3.2.2 Kredyt na innowacje technologiczne PO IR. Z kolejnego pisma Departamentu Programów Europejskich BGK z 11 stycznia 2022 r., wynika, że w grudniu BGK podpisał umowy o dofinansowanie dla wszystkich projektów, którym zostały wystawione promesy premii technologicznej. Wg stanu na dzień 10 stycznia 2022 r. wartość umów o dofinansowanie wynosi 3 308 728 509,36 zł, co wyczerpuje kwotę alokacji wynoszącą 548 055 925 Euro (2 393 082 .988,23 zł). Z powyższych względów, stwierdzić należy, że w ramach konkursu, w którym aplikowała spółka, środki na dofinansowanie zostały wyczerpane w części umożliwiającej dofinansowanie także jej projektu, przeto sąd zobligowany był do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zasadność skargi kasacyjnej, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak sentencji wyroku. Jednocześnie uwzględniając okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.