I GSK 746/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 61/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku [...] ([...]) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 11 maja 2017r., sygn. akt III SA/Gd 61/17. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., obecnie tekst jednolity Dz.U. 2019r., poz.2325 dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] listopada 2016r. nr [...]. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni z dnia [...] marca 2015r. nr [...] przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia kwoty długu celnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął następujący stan faktyczny: W dniu [...] grudnia 2013r. [...], działając, jako przedstawiciel pośredni [...] (dalej: "Spółka", "skarżąca"), przedstawiła w Oddziale Celnym "[...]" zgłoszenie celne uzupełniające dotyczące towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie [...] z dnia [...] grudnia 2013r., importowanych wg faktury handlowej nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. W zgłoszeniu zadeklarowano towar opisany w polu [...]. jako "[...], podłączane do telewizorów - model [...]-[...]szt." i zaklasyfikowano je do kodu [...]. W wyniku postimportowej kontroli zgłoszenia celnego powzięto wątpliwości co do klasyfikacji taryfowej towaru zgłoszonego w poz. [...] dokumentu SAD, co stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia należności celnych. W toku postępowania wezwano Spółkę do nadesłania próbki towaru w postaci tunerów DVB-T model [...] oraz specyfikacji technicznej producenta wyrobów wraz z tłumaczeniem na język polski. Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. Spółka poinformowała, iż nie posiada już takich tunerów. Decyzją z [...] marca 2015r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni, na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm. - dalej zwanej: "O.p."), art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 2, art. 213, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 ze zm.; dalej zwanego: "WKC"), art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987r. ze zm.), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 304 z 2012 r. ze zm.), art. 65 ust. 5 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013r., poz. 727 ze zm., dalej: ustawa Prawo Celne), w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 31.12.2013r. nr [...]: 1. orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru w postaci " [...]" do kodu [...]; 2. dla ww. towaru objętego zgłoszeniem określił stawkę erga omnes w wysokości [...] %; 3. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych ([...]), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości [...] zł; 4. orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w wyniku postimportowej kontroli zgłoszenia celnego powzięto wątpliwości, co do klasyfikacji taryfowej towaru zgłoszonego w poz. [...] dokumentu SAD, co stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia należności celnych. Organ po przeprowadzeniu postępowania uznał, że uwzględniając brzmienie pozycji taryfy celnej oraz uwag do sekcji i działów, przedmiotowy towar winien być klasyfikowany do kodu [...] obejmującego: - Aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu - - [...]- - Nieprzeznaczoną do włączenia wyświetlacza lub ekranu wideo - - -[...] - - - - - [...]- - - - Pozostałe (inne niż "Podzespoły elektroniczne do wbudowania w maszynach do automatycznego przetwarzania danych" oraz inne niż "aparatura z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierająca modem dostępu do Internetu i posiadająca funkcję interaktywnej wymiany informacji, nadająca się do odbioru sygnałów telewizyjnych (tak zwane "[...]", w tym zawierające urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania, pod warunkiem, że zachowują zasadniczy charakter [...])"). Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Gdyni decyzją z [...] października 2015r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Spółka zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a ten wyrokiem z 18 lutego 2016r., sygn. akt III SA/Gd 900/15 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. WSA wskazał, że organ wezwał krajowych kontrahentów skarżącej pismami: z [...] grudnia 2014r. kierowanymi do [...] i [...] oraz z [...] stycznia 2015r. do [...][...],[...] oraz [...]– do udzielenia informacji, czy kupowane od skarżącej tunery [...]"posiadały modem dostępu do Internetu oraz złącze Ethernet (tzw. RJ45)". W odpowiedzi na wezwanie spółki [...] oraz [...]. jednoznacznie wyjaśniły, że oferowane tunery DVB-T model [...] nie posiadają modemu dostępu do Internetu ani złącza Ethernet (RJ45). Natomiast spółka [...]. (największy - bo prawie 100 % - odbiorca towaru od skarżącej) wskazała w piśmie z [...] lutego 2015r., że w otrzymanych od firmy [...]. kartach produktu nie stwierdziła modemu dostępu do Internetu oraz złącza Ethernet (RJ45). Wyjaśnienia [...] nie stanowiły odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytanie, albowiem udzielona odpowiedź odnosiła się do kart produktu. Na tę kwestię – zarówno w złożonej skardze, jak też w postępowaniu przed organami celnymi – zwracała uwagę skarżąca, jednakże organy w toku postępowania nie podjęły żadnej próby wyjaśnienia tej okoliczności i doprowadzenia do uzyskania odpowiedzi [...] zgodnie z treścią wezwania z [...] stycznia 2015r. Ponadto organ skierował wezwania do udzielenia odpowiedzi dotyczących kupowanych od skarżącej towarów do [...],[...],[...] oraz [...], a w aktach sprawy znajduje się jedynie odpowiedź pochodząca od [...]. Działania organów miały na celu dokonanie ustaleń, co do wyposażenia importowanych tunerów w modem dostępu do Internetu oraz złącze Ethernet (RJ45). Tym bardziej, że organy celne przyjęły, iż uzyskane "oświadczenia odbiorców tunerów od firmy [...] bezsprzecznie potwierdzają, że importowane tunery nie posiadały modemów dostępu do Internetu". Zdaniem Sądu organy jednak nie dokonały pełnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. W podsumowaniu WSA wskazał, że uzupełnienie materiału dowodowego powinno pozwolić organom celnym na uzyskanie nie budzących wątpliwości ustaleń, co do spornego wyposażenia importowanych tunerów, a następnie na wszechstronną i pełną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w Gdyni decyzją z [...] listopada 2016r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wykonując zawarte w wyroku zalecenia Sądu zwrócił się do [...]. o wyjaśnienie, czy tunery DVB-T posiadały modem dostępu do Internetu i złącze Ethernet. Pismem z [...] czerwca 2016r. [...]poinformowała, że tunery zakupione od [...] nie posiadały modemu dostępu do Internetu ani złączy Ethernet. Ponadto organ zgromadził kopie dokumentów w postaci: - decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z [...] maja 2014r., - pisma [...]. z [...] maja 2014r. skierowane do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wraz z załącznikiem, - pisma [...]. z [...] maja 2014r. skierowane do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wraz z załącznikami. W kwestii spornej organ odwoławczy wskazał, że nie dał wiary twierdzeniom Spółki, że za jej pośrednictwem na rynek Polski wprowadzono tylko [...] sztuk tunerów DVB-T model [...] bez modemu dostępu do Internetu i gniazda RJ45, podczas gdy wszystkie inne sprowadzone przez nią tunery tych modeli miały wbudowany modem dostępu do Internetu i gniazdo RJ45. W aktach sprawy znajdują się dowody, z których treści wynika, że większość wydarzeń przedstawionych przez Spółkę, nie mogło mieć lub nie miało miejsca. Według zgodnej opinii wszystkich odbiorców towaru w Polsce (3 firm, którym ten towar został sprzedany przez [...].), tunery DVB-T model [...], dostarczone im przez Spółkę, nie posiadały wbudowanego modemu dostępu do Internetu i złącza RJ45. Między innymi [...]. w piśmie z [...] stycznia 2015r. poinformowała, że zakupione przez nią od [...]. tunery DVB-T model [...]nie posiadały modemu dostępu do Internetu i złącza Ethernet (tzw. RJ45). Przedsiębiorstwo I[...] z Długołęki również potwierdziło, że zakupione tunery DVB-T model [...] nie posiadały modemu dostępu do Internetu i złącza Ethernet. Fakt, że [...]. ani nie zamawiała ani nie otrzymała od [...]. ww. tunerów DVB-T z modemem dostępu do Internetu i aktywnymi złączami Ethernet, potwierdza również dowód w postaci protokołu przesłuchania [...]. Również pozyskane w postępowaniu odwoławczym dowody, podważyły prawdziwość twierdzeń Spółki, jakoby powodem odesłania do Chin [...] DVB-T model [...]była niezgodność tych tunerów z zamówieniem, polegająca na braku ich wyposażenia w modem dostępu do Internetu. Żaden dowód nie potwierdza teorii o wprowadzeniu przez Spółkę na polski rynek dwóch różnych tunerów DVB-T model [...] z modemem dostępu do Internetu. W tunerach, które dostarczono [...]., podobnie jak w sprzedanych innym odbiorcom nie stwierdzono modemów dostępu do Internetu i złączy Ethernet. Zamieszczony w Internecie ogólny opis urządzenia oraz instrukcja obsługi zawierająca zdjęcia urządzenia i jego specyfikację techniczną dowodzą, że tunery nie posiadały modemu dostępu do Internetu i nie były wyposażone w gniazdo RJ45. Stanowiska organu odwoławczego nie zmieniły przedłożone przez Spółkę instrukcje obsługi tunerów, ani wersje karty produktów, które budzą wątpliwości, co do swojej autentyczności. Zdaniem organu II instancji niezasadne okazały się zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.), gdyż dokonał on prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zasadnie zmienił klasyfikację przedmiotowych tunerów, co skutkowało zmianą stawki celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zapadł wyrok z [...] lutego 2016r., sygn. akt [...], którym uchylono poprzednio wydaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] października 2015r., tym samym orzekając ponownie w tej sprawie organ ten był związany poglądem wyrażonym we wskazanym wyroku. W powołanym wyroku Sąd wskazał, że dla pełnego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zmierzającego do dokonania ustaleń co do wyposażenia importowanych tunerów [...] model [...] w modem dostępu do Internetu oraz złącze Ethernet (RJ45) należy uzyskać jednoznaczną odpowiedź na zadane uprzednio przez Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy wobec [...] (jej poszczególnych oddziałów w [...],[...],[...] i [...]) pytanie w zakresie wyposażenia tych tunerów we wskazaną funkcjonalność, przy czym Sąd zwrócił uwagę, że treść skierowanych do [...] (ww. oddziałów spółki) wezwań zawierała także zobowiązanie do udzielenia odpowiedzi w odniesieniu do wyszczególnionych kolejno numerów faktur, co również winno zostać uwzględnione w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w trybie art. 229 O.p. przez Dyrektora Izby Celnej w Gdyni. W ocenie Sądu wbrew stanowisku skarżącej organ w ponownie prowadzonym postępowaniu prawidłowo wypełnił zalecenie wynikające z poprzedniego wyroku. Treścią zalecenia obok jednoznacznego odniesienia się do posiadanej przez zakupione od skarżącej przez [...] tunery funkcjonalności było uzyskanie od [...] odpowiedzi w odniesieniu do poszczególnych nr faktur sprzedaży towaru przez skarżącą firmie [...] i takie zapytanie zostało wystosowane przez organ. Pismem z [...] maja 2016r. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wystąpił bowiem z takim zapytaniem do [...], jako do centrali firmy pomijając inaczej niż to uczynił organ celny w Legnicy kierowanie zapytania do poszczególnych oddziałów (w [...],[...] i [...]). Skierowanie zapytania do centrali [...], Sąd uznał za działanie w pełni uzasadnione i wypełniające w istocie realizację zalecenia Sądu zawartego w wyroku z 18 lutego 2016r. W tej sytuacji treść otrzymanego od [...] pisma z [...] czerwca 2016r. dała odpowiedź na to, że towar objęty wszystkimi określonymi w zapytaniu fakturami (szczegółowo z podaniem nr faktury, daty faktury i do jakiego oddziału Spółki został skierowany, kto był kontrahentem), stanowiący tunery DVB-T model [...] i [...], nie był zgodnie z posiadaną przez [...] wiedzą wyposażony w modemy do Internetu ani złącza Ethernet. Zatem uzyskana odpowiedź była wystarczająca w świetle sformułowanego przez Sąd zalecenia i nie wymagała dodatkowego uściślenia, w szczególności zgodnie z oczekiwaniami strony skarżącej, a w konsekwencji organ nie naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy celne postępowanie wyjaśniające i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organom wystarczającą podstawę do przyjęcia, iż właściwa klasyfikacja taryfowa towaru stanowiącego tunery DVB-T model [...] i [...], objętego zgłoszeniem celnym z [...] grudnia 2013r., nr [...] winna nastąpić do kodu [...], a w konsekwencji towar ten winien być obciążony [...]% stawką celną. Odnosząc się do powołanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., WSA stwierdził, że nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku, gdyż nie można w okolicznościach niniejszej sprawy uznać, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane w oparciu o niepełny i wadliwie ustalony stan faktyczny, a rozstrzygnięcie podjęte z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu I instancji zgromadzony przez organy celne materiał dowodowy został w postępowaniu prawidłowo zebrany i poddany prawidłowej ocenie, z której wynikało, że oferowany i sprzedawany kontrahentom ([...] I[...] oraz [...]) towar stanowiły importowane z Chin z firmy [...] tunery [...], które posiadały wyposażenie tożsame z treścią specyfikacji wskazanej w dokumencie "[...]". Z ustaleń dokonanych w toku postępowania nie ulega wątpliwości, że to na podstawie wyłącznie tego dokumentu (o wskazanej treści) skarżąca składała oferty sprzedaży przedmiotowych tunerów kontrahentom. W toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że kiedykolwiek oferowała kontrahentom (w tym głównemu spółce [...], co do której było szczegółowo prowadzone postępowanie wyjaśniające po wyroku z 18 lutego 2016r.) sprzedaż tunerów [...], które posiadały inne wyposażenie, niż to, które wynikało ze specyfikacji zawartej w "[...]". W tej sytuacji organy prawidłowo nie dały wiary twierdzeniom skarżącej, że na skutek samowolnej zamiany towaru przez chińskiego producenta skarżąca weszła w posiadanie tunerów DVB-T model [...]różniących się wyposażeniem w zakresie modemu dostępu do Internetu i złącza RJ45, co jednak dotyczyło wyłącznie jak twierdziła - partii towaru ([...] sztuk) objętej zgłoszeniem celnym (nr [...]), dokonanym w dniu [...] lutego 2013r. w Hamburgu, i co w konsekwencji z jednej strony spowodowało zamieszczenie na stronie internetowej skarżącej instrukcji obsługi tunera DVB-T model [...] oraz udostępnienia klientom karty tego produktu, opisującego tunery jako produkt nieposiadający modemu dostępu do Internetu i gniazda RJ-45 (działanie takie podyktowane było chęcią uniknąć możliwości sprzedaży klientom detalicznym uboższego modelu tunera DVB-T model [...], po zaoferowaniu do sprzedaży bogatszego jego bogatszej wersji), a z drugiej strony doprowadziło do podjęcia decyzji o zwrocie [...] sztuk tunerów z tej dostawy chińskiemu producentowi, natomiast przedstawiony w postępowaniu dokument "[...]" stanowił w istocie niezobowiązujące zapytanie ofertowe, nie zawierające rzeczywistych parametrów oferowanego produktu. Wobec braku przedstawienia przez skarżącą jakiejkolwiek innej, aniżeli "[...]", dokumentacji, z której wynikałaby specyfikacja techniczna produktu, tj. tunera DVB-T [...], będącego przedmiotem transakcji handlowych pomiędzy skarżącą a jej kontrahentami, należał treść tego dokumentu ocenić w sposób szczególny i adekwatny do okoliczności. W odniesieniu do stawianych przez skarżącą postępowaniu wyjaśniającemu zarzutów dotyczących tego, na jakiej podstawie kontrahenci (a w szczególności [...]) twierdzili, że nabyte od skarżącej tunery nie posiadały gniazda (a w szczególności, że takim dokumentem wskazującym tę okoliczność nie mogło być pismo "[...]" stanowiące w ocenie skarżącej "[...]"), Sąd podkreślił, że skarżąca w kontaktach handlowych ze swoimi kontrahentami nie posługiwała się żadnymi innymi dokumentami, czy też specyfikacjami technicznymi, z których wynikałoby jakie jest wyposażenie tunerów, które zostały sprzedane tym sieciom handlowym. Fakt, że [...],, ani nie zamawiała, ani nie otrzymała od skarżącej tunerów DVB-T model [...] z modemem dostępu do Internetu i aktywnymi złączami Ethernet, potwierdza również dowód w postaci protokołu przesłuchania [...], które odbyło się w dniu [...] czerwca 2016r. Skarżąca oferowała [...] sprzedaż tunerów DVB-T model [...] bez modemu dostępu do Internetu i jakichkolwiek złączy umożliwiających interaktywną wymianę informacji. Oferując do sprzedaży w Polsce tunery bez modemu dostępu do Internetu skarżąca niewątpliwie zamawiała w Chinach i otrzymywała z Chin takie same urządzenia, jakie chciała sprzedać. Wiarygodność twierdzeń skarżącej, na co słusznie zwróciły organy uwagę, podważały także ustalenia poczynione w oparciu o włączony do akt niniejszego postępowania materiał dowodowy uzyskany z Urzędu Komunikacji Elektronicznej dotyczący toczącego się wobec skarżącej postępowania ws. określenia parametrów zgodności z normami zharmonizowanymi w odniesieniu do ww. tunerów. W aktach znajduje się kopia decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (nr [...]z dnia [...] maja 2014r. oraz kopie [...] pism [...]do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] i [...] maja 2014r. wraz z załącznikami. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu I instancji organy odmawiając wiarygodności dowodom i wyjaśnieniom składanym przez skarżącą nie naruszyły prawa. Abstrahując od faktu, że skarżąca złożyła wyjaśnienia i przedłożyła dowody, które wskazywały na nieprawdopodobny ciąg wydarzeń, obejmujący działania skarżącej sprzeczne z wszelkimi zasadami logiki i ekonomii to wskazać należy, że w istocie żaden dowód, w którego uzyskaniu skarżąca nie brała udziału, nie potwierdził wersji skarżącej, o wprowadzeniu przez nią na polski rynek dwóch, różnie wyposażonych tunerów DVB-T [...]. Z oświadczeń i wyjaśnień uzyskanych od klientów skarżącej, jednoznacznie wynika, że skarżąca nigdy nie oferowała i nigdy nie dostarczała tym klientom tunerów DVB-T [...] wyposażonych w modem dostępu do Internetu i gniazda Ethernet. WSA podzielił stanowisko organów, co do odmowy wiarygodności oświadczeń składanych przez producenta chińskiego i o tym, że nie występowała konieczność wystąpienia przez organ celny z zapytaniem do chińskiego producenta tunerów ([...]) zgodnie z wnioskiem składanym przez skarżącą w postępowaniu, bowiem w sytuacji, gdy chiński producent takiej odpowiedzi już udzielił skarżącej Spółce, to ponowne występowanie z takim wnioskiem należało uznać za niecelowe. Przyjąć więc należało, że okoliczność ta została wyjaśniona i nie wymagała prowadzenia dowodu w postaci wystąpienia do chińskiego producenta o wyjaśnienie czy te modemy zostały wyposażone w gniazdo dostępu do Internetu. W odniesieniu do podnoszonych przez skarżącą twierdzeń, co do wypełnienia przez wskazane tunery warunku posiadania "modemu dostępu do Internetu z funkcją interaktywnej wymiany informacji" z uwagi na wyposażenie w złącze HDMI, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że posiadane przez tunery złącze HDMI (w opisie urządzenia wskazane w standardzie HDMI 1.3), nie umożliwia dokonywania za jego pośrednictwem interaktywnej wymiany danych z Internetem. Należy stwierdzić, że wskazywane dokumenty "[...]", które w okolicznościach niniejszej sprawy zostały uznane za wiarygodnie obrazujące specyfikacje sprzedawanych przez skarżącą tunerów, jednoznacznie pokazują, że importowane tunery zostały wyposażone w gniazdo o standardzie 1.3, które nie daje możliwości komunikowania się przedmiotowych tunerów z Internetem. WSA stwierdził, że spór, w sprawie analogicznej jak niniejsza, był już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z [...] marca 2017r., sygn. akt [...]. Sąd ten orzekał w sprawie dotyczącej takich samych modelów tunerów importowanych przez skarżącą od [...], na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] sierpnia 2012r. (nr [...]). Sąd odwołał się do przywołanego w tym orzeczeniu stanowiska biegłego sądowego z zakresu komputerów i informatyki. Wskazał, że załączone do skargi wydruki stron internetowych, z których wynika, że w 2012r. znane już było i zaczęło być wprowadzane do wyposażenia tunerów złącze HDMI w standardzie 1.4, nie świadczy samo przez się, że właśnie gniazdo o takim standardzie było wbudowane w importowanych przez skarżącą od ww. producenta chińskiego tunerach, a ponadto – jak słusznie podkreśliły organy o tym, co pozwala zaklasyfikować urządzenie (tuner) do kodu [...] Wspólnej Taryfy Celnej decyduje spełnienie łącznie dwu kryteriów: posiadania przez tuner modemu dostępu do Internetu wraz z funkcją interaktywnej wymiany informacji. Warunkiem koniecznym do zastosowania dla tunerów kodu [...], jest więc zawartość w tych tunerach modemu dostępu do Internetu a nie samo tylko wyposażenie ich w gniazda, które umożliwiają interaktywną wymianę informacji. Tym samym, nawet gdyby importowane tunery zostały wyposażone w takie gniazdo HDMI o standardzie 1.4, to wobec braku wbudowanego w nie modemu dostępu do Internetu, nadal nie byłoby podstaw do zastosowania wobec tych urządzeń do ich klasyfikacji celnej kodu [...]. Konkludując Sąd I instancji stwierdził, że wszystkie powyższe okoliczności dowodzą, że organy celne w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego oceny zasadnie zmieniając klasyfikację taryfową przedmiotowych tunerów. W związku z faktem, że w dniu importu dla towarów klasyfikowanych do kodu [...] obowiązywała stawka celna [...] % organy zobowiązane były do określenia skarżącej niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego, podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. [...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia oraz uchylenia decyzji organu II instancji, zaś w przypadku przyjęcia, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona uchylenia zaskarżonego wyroku i decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 174 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017, poz. 2188 z późn. zm., dalej: p.u.s.a.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - poprzez dokonanie niewłaściwej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy polegające na nie stwierdzeniu przez WSA (w toku postępowania będącego przedmiotem skargi podlegającej rozpoznaniu) naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w z w. z art. 187 § 1 O.p. - poprzez niepełne i wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności poprzez: a) bezpodstawne przyjęcie iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na okoliczność parametrów tunerów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym, wybiórczą ocenę mailowej i pisemnej korespondencji [...] oraz korespondencji wewnętrznej skarżącej i pozostałego przedłożonego materiału dowodowego dotyczącego istnienia gniazda RJ-45, jak również uznanie ich za niewiarygodne; b) ustalenie kluczowych dla sprawy okoliczności (kwestie wyposażenia przedmiotowych tunerów, w tym w rodzaj gniazda HDMI i zdolność do nawiązywania połączeń Internetowych) w oparciu o dokument ‘[...] nie określający faktycznych cech przedmiotowych tunerów jak również tunerów których pochodzenia i przyporządkowania do przedmiotowego zgłoszenia celnego nie wykazano; c) błędne ustalenie na gruncie stanu faktycznego, iż skarżąca dokonała zwrotu [...] szt. dekoderów [...] rzekomo z powodu ich niezgodności normami zharmonizowanymi; d) błędne ustalenie na gruncie stanu faktycznego, iż oferty sprzedaży tunera [...] pochodzące ze stron [...] oraz [...] dotyczyły tunerów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym podczas gdy dotyczyły tunerów ze zgłoszenia nr [...] oclonego w Hamburgu (nieobjętego niniejszą sprawą); co doprowadziło do sanowania naruszenia organu polegającego na tym iż (1) ustalono niepełny stan faktyczny (w tym wewnętrznie sprzeczny), (2) rozstrzygnięcie wydano w oparciu o selektywnie wybraną część materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności świadczących na korzyść skarżącej, (3) błędnie ustalono wyposażenie tunerów z przedmiotowego zgłoszenia celnego jako wyposażenie określone w dokumencie "[...]" a nie w specyfikacjach przedłożonych przez skarżącą 2) art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych skarżącej zawartych w odwołaniu z kwietnia 2015r. oraz w piśmie z [...] czerwca 2015r., pomimo tego że wnioski zmierzały do udowodnienia okoliczności przeciwnych do tez organu (a absolutnie kluczowych dla sprawy, bowiem dotyczących wyposażenia konkretnych tunerów pochodzących z przedmiotowego zgłoszenia celnego) i to w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był wewnętrznie sprzeczny, co doprowadziło do sanowania naruszenia organu polegającego na tym iż ustalono niepełny stan faktyczny, rozstrzygnięcie wydano w oparciu o selektywnie wybraną część materiału dowodowego, nie rozstrzygnięto wewnętrznych sprzeczności materiału dowodowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziły do braku zbadania zgodności z prawem decyzji DIC w zakresie wskazanym powyżej, a to w sytuacji, gdy powyższe zarzuty były kluczowe dla skarżącej i fundamentalne z punktu widzenia skargi złożonej do WSA. 2. art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy w części dotyczącej fil ustalenia rodzaju gniazda HDMI w przedmiotowych tunerach, (2) możliwości nawiązywania połączeń Internetowych przez przedmiotowe tunery, z wykorzystaniem materiału nie znajdującego się w aktach sprawy, jednakże bez jego faktycznego zbadania i rozważenia tych kwestii w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, co z kolei doprowadziło do przedwczesnego oddalenia skargi skarżącej do WSA w zakresie zarzutu wskazanego w punkcie 1) zarzutów, drugi myślnik (w zakresie wyposażenia dekoderów w rodzaj gniazda HDMI). Wszystkie naruszenia zdaniem skarżącej doprowadziły do bezpodstawnego zastosowania art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wyrażoną już na wcześniejszych etapach postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Pismem procesowym z [...] sierpnia 2017r. skarżąca wniosła replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło Sądowi na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej. Przed rozpoznaniem złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej należy zauważyć, że objęta nią problematyka prawna była też przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I GSK 747/17. W wyroku tym przedstawiono argumenty, które są aktualne również na gruncie tej sprawy. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co zobowiązywało wnoszącego skargę kasacyjną do wskazania konkretnych przepisów postępowania oraz wyjaśnienia, na czym to naruszenie polega (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a dodatkowo wykazania, że gdyby do tego naruszenia nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby innej treści. Kluczowy dla rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej był fakt, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok związany był wyrokiem tego Sądu z [...] lutego 2016r., sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że organy celne orzekając w sprawie oparły się m.in. na materiale dowodowym zgromadzonym i przekazanym organom celnym przez Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy, który prowadził postępowanie w sprawie kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących przedmiotowego zgłoszenia celnego. Sąd wskazał, że w ramach kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w Legnicy wezwał krajowych kontrahentów skarżącej pismami z [...] stycznia 2015r. tj. [...],[...],[...]i [...]- do udzielenia informacji, czy kupowane od skarżącej tunery [...] "posiadały modem dostępu do Internetu oraz złącze Ethernet (tzw. RJ45)". Wezwaniami tymi podmioty zostały zobowiązane także do udzielenia odpowiedzi w odniesieniu do wyszczególnionych numerów faktur. Na wezwanie organu odpowiedział wyłącznie [...], jednakże niezgodnie z treścią wezwania. Zatem Sąd I instancji zalecił organowi uzyskanie odpowiedzi [...] zgodnie z treścią wezwania z [...] stycznia 2015 r. oraz wyegzekwowanie uzyskania odpowiedzi dotyczących kupowanych od skarżącej towarów od [...],[...]oraz [...]. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu prawidłowo wypełnił zalecenie wynikające ze wskazanego wyroku, co nie jest kwestionowane w skardze kasacyjnej. Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się w istocie wyłącznie do próby wykazania, iż decyzje wydane zostały w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz próby podważenia oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania celnego. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy polegające na niestwierdzeniu przez Sąd naruszenia przez organy celne przepisów postępowania art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w z w. z art. 187 § 1 O.p. - poprzez niepełne i wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Przystępując do oceny zarzutów postawionych w pkt 1-1) - a), b), c) i d) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów, zaś zgodnie z art. 122 O.p. obowiązkiem organu podatkowego jest podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei, na podstawie art. 187 § 1 O.p., organ jest zobowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w jej obecnym kształcie nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania dowodowego zawartych w art. 121, art. 122 i 187 O.p. Z wynikami tej kontroli należy się zgodzić. Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić, że kiedykolwiek oferowała kontrahentom sprzedaż tunerów [...], które posiadały inne wyposażenie, niż to, które wynikało ze specyfikacji zawartej w "[...]", bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało wprost, że strona wyłącznie na podstawie tego dokumentu składała oferty sprzedaży tunerów swoim kontrahentom. Powyższe ustalenia poczyniono m.in. w oparciu o protokół przesłuchania [...], które odbyło się [...] czerwca 2016 r. Z zeznań tych wynikało, że dokumenty oznaczone jako "[...]", [...] w istocie traktowała jako "[...]" a nie jako "[...]", i właśnie na ich podstawie uzgodniła z [...]. zakup tunerów DVB-T model [...]i HD-[...], których parametry (m.in. brak modemu dostępu do Internetu i gniazda RJ45) zostały ściśle określone w tym dokumencie. Należy także przyznać rację Sądowi I instancji, że organy celne słusznie wywiodły, iż dokumenty "[...]", jednoznacznie wskazywały, że importowane tunery zostały wyposażone w gniazdo HDMI o standardzie 1.3, które nie daje możliwości komunikowania się za pomocą przedmiotowych tunerów z Internetem. Fakt ten potwierdzał zarówno dokument oferty cenowej " [...]", przekazany przez skarżącą [...]. jak i specyfikacje techniczne zawarte w treści ofert sprzedaży tunerów, zamieszczonych na stronach internetowych [...] oraz [...]. Przypomnieć należy, że warunkiem koniecznym do zastosowania dla tunerów kodu [...] jest wyposażenie tych tunerów w modem dostępu do Internetu, a nie samo wyposażenie ich w gniazda, które umożliwiają interaktywną wymianę informacji. Tym samym, gdyby nawet importowane tunery zostały wyposażone w gniazdo HDMI w standardzie 1.4 lub wyższym, to wobec braku wbudowanego w nich modemu dostępu do Internetu, nadal byłyby urządzeniami, które podlegają klasyfikacji do [...]. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ prawidłowo poczynił ustalenia w omawianym zakresie na podstawie stron internetowych [...]. oraz [...]. Wnosząca skargę kasacyjną na etapie postępowania celnego wskazywała, iż importowała tunery DVB-T [...] wyposażone w modem dostępu do Internetu. Jako dowód przedłożyła organowi celnemu instrukcje obsługi tych urządzeń. Organ i WSA prawidłowo oceniły, że instrukcje te nie zawierały informacji o możliwości korzystania za ich pomocą z sieci Internet. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że organy miały wszelkie podstawy, do tego, aby uznać, że strona importowała i sprzedawała w Polsce wyłącznie takie tunery DVB-T [...], jakie oferowano na stronach internetowych producenta ([...]. oraz [...]). Argument skarżącej kasacyjnie, iż oferta na wskazanych stronach internetowych dotyczyła [...] sztuk tunerów zwróconych przez nią producentowi nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać należy, że według zgodnej opinii wszystkich odbiorców towaru w Polsce (3 firm, którym ten towar został sprzedany przez [...].), tunery DVB-T model [...], dostarczone im przez [...]., nie posiadały wbudowanego modemu dostępu do Internetu i złącza RJ45. Dlatego też posłużenie się przez organ danymi na temat tunerów [...] zawartymi na wskazanych stronach internetowych było zasadne. Opisy na tych stronach dotyczyły konkretnego towaru (tuner [...]), takiego jak objęty zgłoszeniem celnym dokonanym w niniejszej sprawie, nie zawierającego wbudowanego modemu dostępu do Internetu i złącza RJ45. W tym kontekście także zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, że tunery [...] były przedmiotem innego zgłoszenia celnego niż dokonane w niniejszej sprawie uznać należało za niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że organy celne a za nimi Sąd I instancji prawidłowo odniosły się także do materiału dowodowego uzyskanego z Urzędu Komunikacji Elektronicznej dotyczącego toczącego się wobec strony postępowania o określenie parametrów zgodności z normami zharmonizowanymi w odniesieniu do tunerów, będących przedmiotem zgłoszenia celnego. Z decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] maja 2014r. oraz oceny pism skierowanych przez Spółkę do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] i [...] maja 2014r. wynikało, że powodem zwrotu producentowi przez wnoszącą skargę kasacyjną [...] sztuk tunerów był fakt przeprowadzenia w dniu [...] marca 2014r. kontroli przez pracowników UKE, w trakcie której stwierdzono zastrzeżenia, co do zgodności tunerów wyprodukowanych w 2012r. Organ zatem zasadnie ocenił, że to właśnie z tego powodu nastąpił ich zwrot do chińskiego producenta a nie, jak wskazuje skarżąca w skardze kasacyjnej, z powodu braków w ich wyposażeniu w zakresie możliwości łączenia się z Internetem. Zgodnie z wyżej wskazanymi dowodami, dokonany przez skarżącą kasacyjnie w marcu 2014r. zwrot [...] sztuk tunerów DVB-T model [...]do ich producenta w Chinach, był spowodowany koniecznością wycofania z rynku polskiego partii urządzeń wyprodukowanych w 2012r., które okazały się niezgodne z normami zharmonizowanymi. Zwrotu tych towarów dokonano dopiero w 2014r., ponieważ w tym roku Urząd Komunikacji Elektronicznej przeprowadził kontrolę tunerów DVB-T model [...] pod kątem spełniania przez te tunery wymagań określonych w odrębnych przepisach. NSA stwierdza, że organ prawidłowo ocenił, a następnie Sąd I instancji zaakceptował, że skarżąca oferując do sprzedaży w Polsce tunery bez modemu dostępu do Internetu niewątpliwie zamawiała w Chinach i otrzymywała z Chin takie same urządzenia, jakie chciała sprzedać. Zasadnie odwołano się do wyników rewizji celnych przeprowadzonych w przypadku zgłoszenia celnego z [...] sierpnia 2012r., złożonego w Urzędzie Celnym w Legnicy oraz dostawy odprawionej w Hamburgu na podstawie zgłoszenia celnego z [...] lutego 2013r. W efekcie tych rewizji stwierdzono, że importowane przez stronę tunery DVB-T model [...], były urządzeniami niewyposażonymi w modem dostępu do Internetu i nieposiadającymi gniazda RJ45. Gdyby skarżąca kasacyjnie, jak twierdzi, nigdy nie była zainteresowana importem tunerów DVB-T model [...] bez modemów i gniazd RJ45, nie oferowałaby swoim kontrahentom sprzedaży właśnie takich tunerów. Z powyższych względów uznać należało, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie pełnego materiału dowodowego, a w jego ocenie nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, zaś ocena ta nie przybrała cech oceny dowolnej i sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. A zatem zaakceptowanie przez Sąd I instancji poczynionych przez organy celne ustaleń i ich oceny nie naruszało prawa. W związku z tym zarzuty z pkt 1 - 1) -a),b),c),d) petitum skargi kasacyjnej uznać należało za nieuzasadnione. Przechodząc do oceny zarzutu z pkt 1 - 2) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p. poprzez bezpodstawne oddalenie przez organ wniosków dowodowych, zawartych w odwołaniu z [...] kwietnia 2015r. oraz w piśmie z [...] czerwca 2015r. Wskazane wnioski dowodowe dotyczyły: wystąpienia z zapytaniem do [...] na okoliczność posiadania przez tunery DVB-T model [...] dostępu do Internetu w formie gniazda RJ45 (Ethernet), współpracy z chińskim dostawcą i dwukrotnej sytuacji przesłania błędnych tunerów, przyczyn częściowego wprowadzenia na Polski rynek tunerów [...]bez gniazda RJ45 oraz zestawienia błędów w instrukcjach. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. organ jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zdaniem NSA zasadnie przyjął Sąd I instancji, że w sprawie nie występowała konieczność wystąpienia przez organ celny z zapytaniem do chińskiego producenta tunerów ([...]), zgodnie z wnioskiem strony złożonym w toku postępowaniu. Należy przyznać rację organowi celnemu, że importer, a nie żadna inna, wskazana przez niego osoba, powinien posiadać i w razie wezwania przedstawić organowi celnemu wszelkie dokumenty potwierdzające cechy importowanego towaru, uzasadniające zadeklarowaną dla niego klasyfikację taryfową. Dokumentami takimi importer winien dysponować już w dacie zgłoszenia celnego. Wnosząca skargę kasacyjną w toku postępowania celnego nie przedstawiła organowi celnemu, ani dokumentu zamówienia potwierdzającego, że tunery, które zamierzała sprowadzić z Chin posiadały modem dostępu do Internetu, a nie tylko gniazdo RJ45, ani karty produktów oraz instrukcji obsługi tych urządzeń, które nie tylko potwierdziłyby obecność i rodzaj modemu wbudowanego w to urządzenie, lecz zawierałoby wskazówki, jak przy pomocy tych urządzeń korzystać z Internetu. Dlatego też Sąd I instancji zasadnie przyznał rację organom celnym, że nie zachodziła potrzeba zwrócenia się do chińskiego producenta o te informacje. Z kolei załączone do odwołania zestawienia błędów instrukcji importowanych tunerów również nie potwierdzały, że importowane tunery posiadały wbudowany modem dostępu do Internetu. W zestawieniu dotyczącym instrukcji obsługi tunera DVB-T model [...] odnotowano szereg błędów, odnoszących się do opisu funkcji przedmiotowego tunera, których posiadania przez to urządzenie organ celny nigdy nie kwestionował. Żadna z tych funkcji nie była związana z posiadaniem przez urządzenie modemu dostępu do Internetu. Zatem nie zachodził potrzeba wyjaśnianie tej kwestii poprzez kierowanie zapytania do chińskiego producenta. Jak wyżej wskazano, sama obecność w urządzeniu gniazda RJ45 nie dowodzi tego, że urządzenie posiadające takie gniazdo zostało wyposażone w modem dostępu do Internetu. Organ uznał za mało prawdopodobne działanie producenta polegające na oznaczaniu tym samym numerem modelu, dwóch zasadniczo różnych urządzeń, tym bardziej, że organ nie dał wiary temu, że pomiędzy [...], kierownikiem działu sprzedaży firmy [...]a [...], menadżerem pracującym w [...], miała miejsce korespondencja o treści wynikającej z wydruków załączonych przez stronę do odwołania. Zdaniem NSA zasadne jest stwierdzenie organu celnego, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że gdyby producent importowanego towaru faktycznie wyposażył tuner DVB-T model [...] w modem dostępu do Internetu, z pewnością poinformowałby o tym fakcie potencjalnego klienta w bardziej czytelny sposób, niż tylko poprzez ujęcie na zdjęciu tylnego panelu urządzenia złącza RJ45, bez podania do czego to złącze miałoby służyć. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut wnoszącej skargę kasacyjną z pkt 1-2) petitum skargi kasacyjnej za niezasadny. Ustosunkowując się do ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w wykorzystaniu materiału nieznajdującego się w aktach sprawy, bez jego faktycznego zbadania i rozważenia tych kwestii w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach niniejszej sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA odwołał się bowiem do stanowiska wyrażonego przez ten Sąd w innym wyroku dotyczącym strony z [...] marca 2017r., sygn. akt [...], wskazując, że Sąd orzekał w sprawie dotyczącej takich samych modeli tunerów importowanych przez stronę od [...]. Przepis art. 1 p.u.s.a. stanowi, ze sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (art. 1 § 1), a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Natomiast zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Przepis ten wyraża zatem zasadę, zgodnie z którą podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami, co oznacza, że Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie może wyjść poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza bowiem, że Sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Przepis ten oznacza więc zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy oraz tym samym zakaz wykraczania przez sąd administracyjny poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem NSA odwołanie się przez Sąd I instancji do ustaleń i ocen zawartych w innym wyroku Sądu Administracyjnego, dotyczących tych samych modeli tunerów, choć ocenionych w innym postępowaniu, nie stanowi o naruszeniu wskazanych przepisów. Zauważyć należy, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne Sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wprawdzie wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z [...] marca 2017r., sygn. akt [...], w chwili wydania wyroku objętego rozpoznawaną skargą kasacyjną, nie korzystał z przymiotu prawomocności, przez co związanie Sądu I instancji tym wyrokiem nie zachodziło, niemniej jednak pożądanym jest, aby dokonywana przez sąd administracyjny w innej sprawie, w ramach kontroli legalności działań administracji publicznej, ocena tych samych zdarzeń gospodarczych uwzględniała wszelkie ich aspekty, w tym również kwestię dokonania oceny tych samych okoliczności faktycznych. Nie jest, zatem błędem Sądu I instancji to, że rozpoznając skargę w tej sprawie uwzględnił fakt wydania wyroku z [...] marca 2017r., choć jeszcze nieprawomocnego i przywołał go w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, co już wykazano wcześniej, że Sąd I instancji i organy celne oparły swoje rozstrzygnięcie na znajdujących się w aktach niniejszego postępowania dokumentach "[...]". Wynikało z nich jednoznacznie, że importowane w niniejszej sprawie tunery nie posiadały modemu dostępu do Internetu i gniazda RJ45 oraz że zostały wyposażone w gniazdo HDMI o standardzie 1.3, które nie daje możliwości komunikowania się przedmiotowych tunerów z Internetem. Organy celne i Sąd w tym postępowaniu oparły swoje rozstrzygnięcie także na innych dowodach zgromadzonych w postepowaniu, np. wyjaśnieniach kontrahentów, czy protokole przesłuchania [...]. Dlatego też uznać należy, że Sąd orzekał na podstawie materiału dowodowego znajdującego w aktach sprawy, zgromadzonego przez organy w toku całego postępowania celnego. Natomiast w przywołanym przez Sąd I instancji wyroku, wydanym w innej sprawie strony, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie głównie na opinii biegłego. Z opinii tej wynikało, iż: "port HDMI może stanowić łącze ethernetowe pod warunkiem, że jest w standardzie 1.4 lub wyższym, natomiast sprzedawane tunery pracowały w standardzie 1.3, nieobsługującym przesyłu danych za pomocą złącz HDMI. Ponadto standard HDMI Ethernet występuje jedynie, jeżeli w urządzeniu jest karta sieciowa umożliwiająca urządzeniu DVB-T łączenie się z siecią i przesyłanie danych dalej po kablu HDMI." A zatem ustalenia poczynione w obu postępowaniach były ze sobą zbieżnie choć dokonane w oparciu o inny materiał dowodowy, dlatego też odwołanie się przez Sąd I instancji do wyroku z [...] marca 2017r. nie można rozważać w kategoriach gromadzenia materiału dowodowego, w konsekwencji czego, że Sąd ten przy orzekaniu wyszedł poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu celnym prowadzonym w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Spółki na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 1.800 zł. Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.