I GSK 910/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 584/06 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w przedmiocie odmowy uznania samochodu za towar powracający i wolny od cła oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Łd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Sąd uznał za miarodajne następujące ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne: Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Ł., po rozpatrzeniu wniosków importera, odmówił uznania za towar powracający, samochodu ciężarowego używanego Volkswagen Transporter nr nadwozia [...], zakupionego w Niemczech w dniu [...] lutego 2002 r. dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. Od decyzji tej K. G. wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 98/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę na powyższe postanowienie. W dniu [...] sierpnia 2005 r. K. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o odmowie uznania samochodu za towar powracający. Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r. stwierdzając, że skoro w sprawie minęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, to stosownie do art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego nie wznawia się postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania K. G., uchylił wymienioną wyżej decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podał, że decyzję należało uchylić z innych względów niż podniosła strona w odwołaniu. Podkreślił, że w sprawie jest bezsporne, iż ze względu na upływ terminu z art. 2652 Kod. cel. należało wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Wydanie takiej decyzji nie może być jednak poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania, gdyż takie działanie jest wewnętrznie sprzeczne i proceduralnie wadliwe. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] uchylił swoje postanowienie z dnia [...] września 2005 r. wznawiające postępowanie i odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 2004 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 262, art. 2652 pkt. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. z 2004, Nr 68, poz. 623 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania K. G. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] odmawiającą uznania samochodu za towar powracający. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej w Ł. podał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. działając na podstawie art. 2651 Kodeksu celnego uchylił swoje postanowienie z dnia [...] września 2005 r. wznawiające postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r. Tymczasem art. 2651 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Z brzmienia tego przepisu wynika, że dotyczy on wzruszenia w trybie nadzwyczajnym jedynie decyzji ostatecznych. W przepisach Kodeksu celnego, jak i Ordynacji podatkowej brak jest regulacji, która pozwalałby stosować ten tryb nadzwyczajny do wzruszania postanowień w sprawie wznowienia postępowania. Dodatkowo, zastosowanie nadzwyczajnego trybu postępowania, określonego w art. 2651 Kodeksu celnego wymaga wniosku strony w tym zakresie lub jej zgody, co w sprawie nie miało miejsca. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego postanowienia nie może nastąpić w innej formie niż w formie postanowienia. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji, ponieważ forma ta zastrzeżona jest do ewentualnego wzruszania aktów równorzędnych tj. decyzji. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego, który stanowi, że organ celny nie wznawia postępowania, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego. ` Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nadal pozostawałoby w obrocie prawnym postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania z dnia [...] września 2005 r., w sprawie należało, ze względu na upływ 3-letniego terminu określonego w art. 2652 pkt. 2 Kodeksu celnego, umorzyć wszczęte postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2004 r, bowiem nie jest możliwe prowadzenie postępowania celem zbadania czy istnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ II instancji zauważył, iż w odwołaniu z dnia [...] września 2006 r. strona podniosła, że dopiero po nadesłaniu przez niemiecką administrację celną wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego należało zgłosić przedmiotowy pojazd jako towar powracający, co uczyniła pismem z dnia [...] maja 2004 r. W związku z tym, zdaniem strony, należało przeprowadzić nową procedurę dopuszczenia do obrotu z momentem złożenia wniosku z dnia [...] maja 2004 r. o uznanie pojazdu za towar powracający. W odpowiedzi na ten zarzut organ wyjaśnił, że samochód został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu [...] marca 2002 r. według zgłoszenia celnego SAD nr [...]. Z tą datą, zgodnie z dyspozycją art. 209 § 2 Kodeksu celnego powstał dług celny, gdyż przepisy prawa celnego nie przewidują możliwości, by po wprowadzeniu na polski obszar celny ten sam towar mógł być dwukrotnie zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu i wobec tego towaru może powstać tylko jeden dług celny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, że nie budzi wątpliwości, iż dług celny w przedmiotowej sprawie powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, to jest w dniu [...] marca 2002 roku. Wobec powyższego, zgodnie z art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego trzyletni termin na wznowienie postępowania upłynął z dniem [...] marca 2005 roku. W tej sytuacji złożony przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2005 r. wniosek o wznowienie postępowania nie mógł skutecznie wszcząć postępowania w sprawie wznowienia. Na skutek upływu terminu wskazanego w powyższym przepisie, wznowienie postępowania było niedopuszczalne. Jeżeli jednak na skutek błędu, organ celny wznowił postępowanie, winien był je umorzyć jako bezprzedmiotowe, a nie wydać kolejną decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Zaistniała bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostawały wzajemnie się wykluczające: postanowienie z dnia [...] września 2005 r. o wznowieniu postępowania oraz decyzja z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiająca wznowienia postępowania. Również wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie rozstrzygnęła kwestii wadliwie wydanego postanowienia o wznowieniu postępowania w sposób zgodny z prawem. Zasadnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji argumentował, że w trybie art. 2651 Kodeksu celnego nie można uchylić wadliwego postanowienia o wznowieniu postępowania. Wydanie wadliwej decyzji przez organ I instancji rodziło konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wobec powyższego, uwzględniając fakt, iż po uchyleniu decyzji organu I instancji uchylającej postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2004 r. i odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją zaistniała sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostawało postanowienie o wznowieniu postępowania, którego prowadzenie z uwagi na upływ trzyletniego terminu było bezprzedmiotowe. Zasadnie zatem organ odwoławczy umorzył to postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2004r. zgodnie z normą wynikająca z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu istotą problemu w przedmiotowej sprawie jest w zasadzie termin do wznowienia postępowania w sprawie celnej. Od zachowania tego terminu ustawodawca uzależnił bowiem możliwość wznowienia postępowania. Nie ma racji skarżący twierdząc, że przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie wznowienia postępowania są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisu art. 2652 Kodeksu celnego i że Ordynacja podatkowa nie przewiduje żadnego terminu ograniczającego możliwość wznowienia postępowania. Sąd I instancji wyjaśnił, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie zgodnie prezentowane jest stanowisko, że przepis art. 2652 Kodeksu celnego zawiera samodzielne uregulowanie, niezależnie od treści przepisów Ordynacji podatkowej i obowiązuje w postępowaniu w sprawach celnych. Przepis ten brzmi jednoznacznie i wprowadza obligatoryjny zakaz wznowienia postępowania po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego. Kwestia ta nie została pozostawiona uznaniu organów celnych, o czym świadczy treść tego przepisu: (...) "nie wznawia postępowania". W tej sytuacji, organy celne nie miały podstaw do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania wskazanych przez skarżącego, a tym samym nie naruszyły przepisów art. 207 § 1, art. 122 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skoro jednak organ I instancji błędnie wznowił postępowanie, jedynie zasadną i prawnie uzasadnioną formą rozstrzygnięcia tej kwestii było umorzenie postępowania w sprawie, jako bezprzedmiotowego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości moment powstania długu celnego, bowiem stosownie do treści art. 209 Kodeksu celnego dług celny w rozpatrywanej sprawie powstał w dniu [...] marca 2002 roku i od tej daty należało liczyć trzyletni termin do wznowienia postępowania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2651 Kodeksu celnego Sąd I instancji stwierdził, że jest nieuzasadniony, ponieważ organ odwoławczy nie mógł naruszyć przepisu, którego nie zastosował. Przepis ten nie został wskazany jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji, a jego analiza w uzasadnieniu tej decyzji miała na celu wykazanie, że zastosowanie tego przepisu przez organ I instancji było nieuprawnione. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 121 Ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. K. G. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania podatkowego, jakich w toku postępowania podatkowego dopuściły się organy podatkowe to jest: art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) poprzez, błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, art. 122 poprzez uchylanie się od podjęcia działań w celu merytorycznego załatwienia sprawy, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak jednoznacznego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, przez co uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niejasne i niespójne, art. 209 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiocie momentu powstania długu celnego, art. 2652 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w przewidzianym ustawowo terminie, a w konsekwencji: - naruszenie art.121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że organy celne prawidłowo zastosowały art. 2652 Kodeksu celnego, jednakże błędnie została określona data, od jakiej zaczyna biec trzyletni termin, przewidziany w powyższym przepisie. Zgodnie z treścią przepisu art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, natomiast w § 2 ustawodawca wskazał, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zdaniem skarżącego dług celny w przedmiotowej sprawie powstał w dniu 20 maja 2004 r. Prawidłowe przyjęcie zgłoszenia celnego jest bowiem możliwe wtedy, gdy zgłaszający dysponuje dokumentem określającym właściwą klasyfikację pojazdu. W niniejszej sprawie wskazanie właściwej klasyfikacji przywożonego środka transportu było możliwe dopiero w maju 2004 roku, gdyż dopiero wtedy niemiecka administracja celna, pismem nr [...] nadesłała wynik weryfikacji świadectwa przewozowego EUR1 nr [...], w którym poinformowano o polskim pochodzeniu pojazdu. Samochód ten został wyprodukowany w Polsce w 2001 roku i ponownie sprowadzony do Polski w 2002 roku, zatem zgodnie z przepisami prawa celnego należało go zakwalifikować jako towar powracający — zwolniony z tego tytułu od cła. Nadesłanie przez niemiecką administrację celną wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego należy bez wątpienia potraktować jako wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej. Skarżący dopiero po nadesłaniu tych dokumentów mógł zgłosić przedmiotowy pojazd jako towar powracający, co też uczynił [...] maja 2004 roku. Kasator wskazał, że wynik weryfikacji przeprowadzonej przez władze celne kraju eksportu jest wiążący dla władz celnych kraju importu, a okoliczność ta została całkowicie pominięta przez organy celne jak i przez Sąd I instancji. Swym działaniem organy celne uniemożliwiły stronie realizację praw związanych z faktem, że do procedury dopuszczenia do obrotu zgłoszono towar powracający. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty kwoty długu celnego z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 35 % od wartości celnej pojazdu jest bezpodstawne. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący uznał, że w niniejszej sprawie zachodziła okoliczność, która uniemożliwiała umorzenie postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej przez Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2004 roku, jako bezprzedmiotowego. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy celne przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej. Fakt, że organy celne powoływały się na regulacje Kodeksu celnego twierdząc, że nie można wznowić postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 2004 r., prowadzi do przekonania, że organy celne uchylają się od podjęcia niezbędnych kroków w celu załatwienia sprawy. Organy celne zniweczyły bowiem cel instytucji wznowienia postępowania, którym jest możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych w oparciu o niepełny materiał dowodowy, czyli decyzji wadliwych, naruszających normy proceduralne. W obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja naruszająca prawa skarżącego, wydana przed ujawnieniem weryfikacji świadectwa przewozowego, w którym określono kraj pochodzenia pojazdu, co z punktu widzenia porządku prawnego jest nie do przyjęcia. Zdaniem skarżącego w treści zaskarżonego wyroku Sąd nie odniósł się również do samego sposobu przeprowadzenia postępowania, w którym skarżący był wielokrotnie wprowadzany w błąd, co do wyniku sprawy. Nadto sposób, w jaki organy celne uzasadniały wydane przez siebie rozstrzygnięcia budzi poważne zastrzeżenia na gruncie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony działania organów celnych podejmowane w niniejszej sprawie stoją w sprzeczności z elementarnymi zasadami postępowania podatkowego, a przede wszystkim, zawartą w art. 121 Ordynacji podatkowej zasada zaufania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy istnieje uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego i to takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a autor skargi kasacyjnej zarzuca mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej, przez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 191, art., 122, art. 210 § 4, Ordynacji podatkowej a także art. 209 § 2 i art. 2652 Kodeksu celnego. Przystępując do oceny zarzutu naruszenia wymienionych przepisów procesowych przypomnieć należy, że organy celne prowadziły postępowanie w niniejszej sprawie przy zastosowaniu wprost przepisów procesowych zawartych w Kodeksie celnym oraz odpowiednim stosowaniu, na podstawie art. 262 Kodeksu celnego, przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Nie jest trafny zarzut naruszenia przez organy celne wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej i nie dostrzeżenia tych naruszeń przez Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie przez Sąd I instancji wniosku o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem nastąpiło po wnikliwej ocenie zaskarżonej decyzji w kontekście dopełnienia przez organy celne obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i prawidłowej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma przepis art. 2652 Kodeksu celnego, który legł u podstaw decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji. Przepis ten stanowi w szczególności, że jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego organ celny nie wznawia postępowania. Sąd odniósł się do kwestii daty powstania długu celnego wskazując, że w myśl art. 209 § 2 Kodeksu celnego dług celny powstaje przywozie powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu prawa materialnego (zgłoszony jako zarzut procesowy) jest chybiony, bowiem datę powstania długu celnego, o czym mowa w art. 2652 Kodeksu celnego można oceniać jedynie przez pryzmat tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie celne samochodu według dokumentu SAD Nr [...] przyjęte zostało w dniu [...] marca 2002 r. co oznacza, że w tej dacie powstał dług celny. Nie ulegało więc wątpliwości, że trzyletni termin, przed upływem którego skarżący mógł ubiegać się o wznowienie postępowania zakończonego ostateczna decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2004. r. o odmowie uznania samochodu za towar powracający i wolny z tego tytułu od cła - mijał z dniem [...] marca 2005 r. Tymczasem skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] sierpnia 2005 r., a więc po upływie trzyletniego terminu przewidzianego w art. 2652 Kod. cel. Brak było zatem prawnych możliwości wznowienia postępowania. Nie jest więc zasadny zarzut nie dostrzeżenia przez Sąd uchybień organu orzekającego polegających na błędnej ocenie materiału dowodowego gdyż w świetle tego co powiedziano wyżej ocena ta była prawidłowa. Nie można także skutecznie zarzucić organom celnym, iż uchylały się od merytorycznego rozpoznania sprawy, skoro wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony i jego merytoryczne rozpoznanie nie było dopuszczalne. Zarzuty nie dostrzeżenia przez Sąd naruszenia w postępowaniu celnym art. 210 § 4 i 121 Ordynacji podatkowej nie zostały przez kasatora uzasadnione, gdyż uzasadnienia nie stanowią ogólniki "budzą poważne zastrzeżenia", "stoją w sprzeczności z elementarnymi zasadami postępowania podatkowego" i z tego względu zarzuty te odniesienia nie wymagają . Konkludując stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania mimo braku dopuszczalności ze względu na upływ terminu z art. 2652 Kodeksu celnego - stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia, nie narusza prawa - nie budzi zastrzeżeń. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna na mocy art. 184 p.p.s.a, uznając, że nie ma usprawiedliwionych podstaw.