I GSK 971/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.S., B.O. - wspólników "I." s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 635/10 w sprawie ze skargi I.S., B.O. - wspólników "I." s.c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I.S., B.O. - wspólników "I." s.c. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w W. 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 635/10, oddalił skargę "I." spółki cywilnej I.S., B.O. w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2005. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W czasie przeprowadzonej kontroli na stacji paliw w S. (gdzie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą), a następnie w toku postępowania podatkowego, stwierdzono, iż skarżąca w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. dokonywała zakupu oleju opałowego objętego preferencyjną stawką podatku akcyzowego, a następnie zakupiony olej opałowy przeznaczała do dalszej odsprzedaży, jak i na potrzeby własne do ogrzewania stacji paliw wraz z zapleczem gospodarczo-technicznym. Ponadto w stosunku do niektórych czynności sprzedaży oleju opałowego w miesiącach od stycznia do października 2005 r. ustalono, iż strona posiadała zawierające nieprawdziwe dane personalno-adresowe oświadczenia nabywców o przeznaczeniu oleju na cele opałowe. W wyniku przeprowadzenia rozliczenia zakupu i sprzedaży oleju opałowego za ww. okres ustalono, że w marcu i czerwcu 2005 r. skarżąca dokonała nieudokumentowanej sprzedaży oleju opałowego, natomiast w maju, październiku i grudniu 2005 r. sprzedaży oleju opałowego nieznajdującego pokrycia w zakupach. W toku postępowania stwierdzono również, że w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r. skarżąca zakupiła olej opałowy w łącznej ilości 217.802 litrów. W tym samym okresie dokonała sprzedaży 228.705,22 litrów oleju opałowego oraz nieudokumentowanego rozchodu przedmiotowego wyrobu w ilości 44.896 litrów. Na podstawie przekazanych przez stronę spisów z natury, sporządzonych odpowiednio na dzień 31 grudnia 2004 r. oraz na dzień 31 grudnia 2005 r., ustalono stany magazynowe oleju opałowego w wysokości 21.200 i 2.798 litrów. Ustalono także, że skarżąca dokonywała zużycia oleju opałowego na potrzeby własne, tj. do ogrzewania stacji paliw położonej wraz z zapleczem gospodarczo-technicznym za pomocą dwóch urządzeń grzewczych zasilanych olejem opałowym. Strona skarżąca nie posiadała żadnej dokumentacji technicznej używanych przez siebie pieców grzewczych, ani dokumentów ich zakupu. Wielkość zużycia oleju opałowego na cele własne w poszczególnych miesiącach 2005 r. strona dokumentowała "Dowodem wydania z magazynu", który nie był ewidencjonowany w księgach podatkowych. W związku tym, że faktyczne zużycie oleju opałowego określone w dowodach wydania z magazynu było niższe od możliwego średniego zużycia wyliczonego przez organ podatkowy, uznał on za udowodniony fakt zużycia oleju opałowego na cele własne w wielkościach wykazanych na dowodach wydania z magazynu w poszczególnych miesiącach 2005 r. na łączną ilość 7.360 litrów. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku akcyzowego za sierpień 2005 r. wysokości 5.401,00 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu stanowił art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1, art. 8 pkt 2, art. 10 ust. 2, art. 11ust. 1, art.14 ust. 1, art.18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 62 ust. 1 pkt 1, art. 64, art. 65 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm. – dalej: ustawa o podatku akcyzowym z 2004 r.), § 2 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 3 pkt 1, § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie MF z 2004 r.), art.13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 55, art. 56, art. 63 § 1 oraz art. 200 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – dalej: o.p.), § 2 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. Nr 165, poz. 1373). Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej we W., zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że przeprowadzone w sprawie postępowanie doprowadziło do ustalenia, iż strona posługiwała się oświadczeniami zawierającymi nieprawdziwe dane nabywców oleju. Powyższe zdaniem organu oznacza, że strona dokonała sprzedaży oleju innym podmiotom niż wynikało to z oświadczeń. Organ wskazał, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie pozostawiają organom podatkowym dowolności w sytuacji zaistnienia określonych okoliczności faktycznych, takich jak brak prawidłowych oświadczeń, które strona miała możliwość przedłożyć, jeśli takowe posiadała. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia MF z 2004 r., poprzez określenie stronie postępowania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego w kwocie większej niż deklarowana przez stronę postępowania. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się również z zarzutem błędnych wyliczeń dotyczących różnic pomiędzy możliwościami magazynowymi strony, a faktycznie dokonaną sprzedażą oleju opałowego, wskazując iż organ podatkowy I instancji sporządził zestawienie zakupów i sprzedaży oleju opałowego za poszczególne miesiące 2005 r. na podstawie przedstawionych przez stronę dokumentów, rejestrów oraz dokonanych ustaleń, uwzględniając zużycie oleju opałowego na potrzeby własne, jak również biorąc pod uwagę możliwości magazynowe strony. Organ odwoławczy wskazał, że ustalona nieudokumentowana wielkość sprzedanego oleju oraz wysokość zobowiązania podatkowego jest zgodna zarówno ze stanem faktycznym jak i prawnym. Organ odwoławczy uznał również za niesłuszny zarzut naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 188 o.p., wskazując, że w jego ocenie organ I instancji wystarczająco wnikliwie przeanalizował i wyjaśnił wszystkie aspekty sprawy, a przeprowadzone postępowanie uwzględniło wszelkie okoliczności znane w sprawie i doprowadziło do wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Za bezzasadny uznał także Dyrektor Izby Celnej zarzut naruszenia art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, podkreślając, że zgodność z Konstytucją zakwestionowanych przez skarżącą przepisów nie została podważona w żadnym z orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Spółka "I." wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r. oddalił skargę. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu. Sąd zaznaczył, że organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 122 o.p. i podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187, 191 i 199 o.p. zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. W związku z powyższym Sąd uznał za bezzasadny zarzut przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego zebranego w sposób wybiórczy i z pominięciem przeprowadzenia dowodów na okoliczność rzeczywistego sposobu sprzedaży przez stronę postępowania oleju opałowego i jego przeznaczenia. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że organ podatkowy I instancji, w trakcie prowadzonego postępowania przeanalizował m.in. oświadczenia nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego, przeprowadził czynności dowodowe w zakresie zgodności przeprowadzonych transakcji kupna i sprzedaży oleju opałowego na podstawie faktur VAT, przesłuchał w charakterze świadka stronę postępowania oraz przeprowadził oględziny miejsca prowadzonej działalności, następnie wezwał stronę do wskazania pełnych danych adresowych nabywców oleju opałowego wskazanych w oświadczeniach, dokonując ich weryfikacji w bazach danych informatycznych systemu PESEL urzędów miast i gmin, wystosował do niektórych nabywców oleju opałowego wezwania do złożenia pisemnych wyjaśnień, przeprowadził czynności sprawdzające w miejscach wskazanych jako adresy zamieszkania oraz przesłuchał w charakterze świadków niektórych nabywców oleju opałowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został ponownie przeanalizowany przez organ odwoławczy pod kątem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, zgodnie z którym określona została wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za kwestionowany okres. Zdaniem Sądu nieuzasadniony był również zarzut, zgodnie którym organy podatkowe wszelkie wątpliwości pojawiające się w niniejszej sprawie rozstrzygnęły na korzyść Skarbu Państwa. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż w sytuacji braku jednoznacznych dowodów wskazujących, iż sprzedaż udokumentowana fakturą VAT na rzecz odbiorcy wyszczególnionego na fakturze nie miała miejsca, organy nie kwestionowały prawdziwości tych transakcji. W ocenie Sądu, nie znajduje także uzasadnienia zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia okoliczności popartych wyjaśnieniami strony. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że złożonych przez B.O. wyjaśnień nie można uznać za wiarygodne, a wobec braku jakichkolwiek innych dowodów, z których wynikałoby, że strona wydawała olej opałowy z magazynu firmy nabywcom, a dopiero w późniejszym terminie wystawiła faktury dokumentując tę czynność, organy słusznie uznały, że sprzedaż dokonywana była na inne cele, wobec czego podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał również zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonych decyzji na podstawie § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 14 września 2005 r.) rozporządzenia MF z 2004 r., który w ocenie strony, w części w jakiej odsyła do odpowiedniego stosowania § 3 ust. 3 rozporządzenia, w zakresie określenia stawki podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego w sytuacji niezłożenia oświadczenia przez nabywcę stwierdzającego, iż nabywany wyrób jest przeznaczony na cele opałowe, niezgodny jest z ww. przepisami Konstytucji. Według Sądu I instancji kwestia konstytucyjności powyższego przepisu została rozstrzygnięta w wyroku z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt P 94/08, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis ten jest zgodny z art. 2 Konstytucji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w tym naruszenia przez organy podatkowe § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MF z 2004 r. Sąd I instancji stwierdził, że celem wprowadzenia obowiązku uzyskiwania oświadczeń, o których mowa w rozporządzeniu, było umożliwienie kontroli nad obrotem olejem opałowym, który mógł być wykorzystywany do innych celów niż opałowe. Jednocześnie WSA podkreślił, że nie chodzi tu o jakiekolwiek oświadczenia nabywców oleju, ale o oświadczenia, o których mowa w § 4 ust. 1-3 tego rozporządzenia. Zatem obowiązkiem skarżącej było pobranie od nabywców oświadczeń zawierających elementy określone przepisami. Przeprowadzone w sprawie postępowanie podatkowe wykazało natomiast, że strona posługiwała się oświadczeniami zawierającymi nieprawdziwe dane personalno-adresowe nabywców oleju opałowego, a zatem nie identyfikującymi w sposób rzetelny drugiej strony transakcji zakupu oleju. Nie dysponując danymi nabywców, organy podatkowe nie mogły stwierdzić, czy olej nabyty na cele opałowe został faktycznie wykorzystany na ten cel, a wykazanie przez organy niezgodności ze stanem rzeczywistym oświadczenia stwarza domniemanie, że olej został wykorzystany na inny cel niż opałowy, a zatem niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Sądu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że zakwestionowane przez organy oświadczenia nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń, czyli są dokumentami fikcyjnymi. Organy, wbrew twierdzeniom skarżącej, wskazały dowody na podstawie których dokonały powyższych ustaleń. Ocena organów, iż zakwestionowane oświadczenia rzekomych nabywców oleju opałowego nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej którą dokumentują, nie jest oceną dowolną. Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu, że strona nie miała uprawnień, ani instrumentów umożliwiających merytoryczną weryfikację oświadczeń. W tym kontekście WSA wskazał, że wadliwość czy też fikcyjność oświadczeń obciąża sprzedawcę, gdyż to podatnik aby skorzystać z preferencyjnej składki, winien podjąć wszelkie działania w celu uzyskania oświadczenia zawierającego wymogi określone w rozporządzeniu. Ponieważ preferencje podatkowe mają charakter warunkowy, odpowiedzialność za ich spełnienie ponosi podatnik, który z tych preferencji korzysta. Ponadto Sąd wskazał, że wadliwości materialnej i formalnej oświadczeń nie można konwalidować żadnymi innymi środkami dowodowymi (w tym zeznaniami świadków), skoro z woli prawodawcy ten właśnie dokument, spełniający określone wymogi, ma szczególne znaczenie dowodowe. Złożony przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. wniosek o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prokuratury Rejonowej w B. umarzającego postępowanie w sprawie analizy oświadczeń o przeznaczenie oleju na cele opałowe, Sąd postanowił oddalić, gdyż w jego ocenie wynik toczącego się wobec strony postępowania karnego nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3§1i§2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 135, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. oraz w związku z: art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, § 4 ust. 5 i § 3 ust. 3 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 14 września 2005 r.) rozporządzenia MF z 2004 r. poprzez oddalenie skarg zamiast uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku, akcyzowym za miesiące: styczeń, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2005 r., w sytuacji, gdy decyzje te naruszają prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonych decyzji na podstawie § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MF z 2004 r. który w części, w jakiej odsyła do odpowiedniego stosowania § 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia w zakresie określenia stawki podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego, w sytuacji niezłożenia oświadczenia przez nabywcę stwierdzającego, iż nabywany wyrób jest przeznaczony na cele opałowe, jest niezgodny z cytowanymi wyżej przepisami Konstytucji, b) art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 10, art. 6 ust. 1, art. 8 pkt 2, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 62 ust. 1 pkt 1, art. 64 i art. 65 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r., § 2 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 3 pkt 1, § 4 ust. 1 i ust. 2 oraz § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MF z 2004 r. poprzez określenie stronie skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego w kwocie większej niż deklarowana przez stronę skarżącą, w sytuacji, gdy strona skarżąca nie dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe, bowiem olej opałowy sprzedawany był przez stronę skarżącą wyłącznie dla celów opałowych, c) art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, § 3 i § 4, art. 55, art. 56, art. 63 § 1 o.p. poprzez określenie stronie skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego w kwocie większej niż deklarowana przez skarżącą, w sytuacji, gdy skarżąca nie dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe, bowiem olej opałowy sprzedawany był przez skarżącą wyłącznie dla celów opałowych, d) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. poprzez naruszenie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności: - przyjęcie za podstawę rozstrzygnięć wybiórczego materiału dowodowego w celu udowodnienia niesłusznej i arbitralnie przyjętej tezy, że skarżąca dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe, - brak przeprowadzenia dowodów na okoliczność rzeczywistego sposobu sprzedaży przez skarżącą oleju opałowego i przeznaczenia sprzedanego oleju opałowego, - nieuwzględnienie okoliczności, popartych wyjaśnieniami skarżącej, w szczególności złożonymi w dniu 29 października 2009 r. przez B.O., dotyczących rzekomych różnic magazynowych i polegających na tym, że: (i) zdarzały się przypadki wystawiania przez skarżącą dokumentów sprzedaży, zwłaszcza dotyczących sprzedaży na większą ilość, w terminie późniejszym niż faktyczna dostawa oleju opałowego, (ii) nie każdy zakup oleju opałowego był magazynowany w zbiornikach posiadanych przez skarżącą, tylko był transportowany bezpośrednio od dostawcy do nabywcy, e) odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą w odwołaniu z dnia 15 lutego 2010 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], f) stosowanie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy niedopuszczalnej w prawie podatkowym zasady, według której wszelkie wątpliwości rozstrzygane są na korzyść Skarbu Państwa (in.dubio pro fisco). 2) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a), tj.: a) art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonych wyroków na podstawie § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 14 września 2005 r.) rozporządzenia MF z 2004 r., który w części, w jakiej odsyła do odpowiedniego stosowania § 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia w zakresie określenia stawki podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego, w sytuacji niezłożenia oświadczenia przez nabywcę stwierdzającego, iż nabywany wyrób jest przeznaczony na cele opałowe, jest niezgodny z cytowanymi wyżej przepisami Konstytucji, b) art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 10, art. 6 ust. 1, art. 8 pkt 2, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 62 ust. 1 pkt 1, art. 64 i art. 65 ustawy z o podatku akcyzowym z 2004 r., § 2 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 3 pkt 1, § 4 ust. 1 i ust. 2 oraz § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MF z 2004 r. poprzez wydanie zaskarżonych wyroków na podstawie tych przepisów, w sytuacji gdy skarżąca nie dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe, bowiem olej opałowy sprzedawany był przez skarżącą wyłącznie dla celów opałowych, c) art. 65 ust. 1a (w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 sierpnia 2005 r.) ustawy o podatku akcyzowym poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu polegające na tym, że Sąd uznał, że podwyższona ("karna") stawka podatku akcyzowego dla oleju opałowego ma zastosowanie do sytuacji, w której podatnik posiada wadliwe oświadczenia w sprawie przeznaczenia oleju opałowego, d) art. 65 ust. 1a (w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 sierpnia 2005 r.) ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym zrozumieniu przepisu i uznaniu, że obejmuje on sytuacje, w których podatnik sprzedawał olej opałowy na cele opałowe, a nie może wylegitymować się prawidłowym oświadczeniem nabywcy w sprawie przeznaczenia oleju opałowego, określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów, a także poprzez uznanie że użycie w przepisie pojęcia "niezgodne z przeznaczeniem" jest równoznaczne ze sprzedażą oleju bez określonego w rozporządzeniu oświadczenia w sprawie przeznaczenia oleju grzewczego, e) art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę prawną legitymowania przez sprzedawcę nabywców oleju opałowego w sytuacji, gdy przepis ten pozwala jedynie na przetwarzanie danych osobowych pomimo braku wyraźnej zgody na przetwarzanie, ale tylko w przypadku, gdy jest to "konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą", natomiast nie daje podstaw do legitymowania przez sprzedawcę nabywców oleju opałowego, zwłaszcza jeśli ci odmawiają okazania dokumentu potwierdzającego podawane przez nich dane. Ponadto skarżąca wniosła o przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. nr 102, poz. 643 z ze zm.), co do zgodności § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt. 1 (w brzmieniu obowiązującym do 14 września 2005 r.) rozporządzenia MF z 2004 r. w części, w jakiej przepis ten odsyła do odpowiedniego stosowania § 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia w zakresie określenia stawki podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego, w sytuacji niezłożenia oświadczenia przez nabywcę stwierdzającego, iż nabywany wyrób jest przeznaczony na cele opałowe, z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W obszernym uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną przedstawia argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzec organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do jej rozpoznania wypada na wstępie zauważyć, iż zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarga kasacyjna jako pismo wszczynające postępowanie kasacyjne jest środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze i w ślad za tym, o szczególnych wymaganiach formalnych. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Oznacza to, że skarga kasacyjna powinna być na tyle skonkretyzowana i czytelna, aby nie powstawały wątpliwości co do jej zakresu podmiotowego jak i przedmiotowego. W powyższym kontekście niniejsza skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni stawianym jej wymogom. Za błędne, wręcz niedopuszczalne, należy uznać objęcie jedną skargą kasacyjną kilku rozstrzygnięć Sądu I instancji. W rezultacie należałoby rozważyć czy takie zredagowanie skargi kasacyjnej nie powinno prowadzić do jej odrzucenia, jako nie spełniającej ustawowych wymogów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem obowiązany do poszukiwania podstaw kasacyjnych czy też ich wyjaśniania. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, o jakim mowa w tym przepisie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany jej podstawami i wnioskami, co przy takim sposobie sformułowania zarzutów oznacza, że w ramach jednej skargi kasacyjnej Sąd powinien rozpoznać kilku spraw, co jest niedopuszczalne. Jak wcześniej zostało wskazane skargę kasacyjną wnosi się od konkretnego orzeczenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny, co w sposób naturalny wyznacza zakres tego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się z treścią skargi kasacyjnej, uznał jednak za stosowne, mimo podniesionych zastrzeżeń, odnieść się do zarzutów w niej zwartych, w takim zakresie, na jaki pozwala przyjęty przez stronę sposób ich prezentacji. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu niekonstytucyjności § 4 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MF z 2004 r. z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP (pkt I.2.a) petitum skargi kasacyjnej), jako najdalej idącego w zakresie skutków prawnych. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 pkt 1 oraz art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną było nie tylko wskazanie konkretnych przepisów Konstytucji RP, ale również wykazanie, w jaki sposób doszło do ich naruszenia, czego w niniejszej skardze kasacyjnej zabrakło. Na marginesie wypada jedynie zauważyć, iż kwestia konstytucyjności powołanych w tym zarzucie przepisów rozporządzenia MF z 2004 r., na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, była przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjne, w wyroku z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt P 94/08 (OTK-A 2010/7/67, Dz.U.2010/170/1149), po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, ze zm.), odsyłający - w zakresie określenia stawki podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego w sytuacji niezłożenia oświadczenia przez nabywcę stwierdzającego, iż nabywany wyrób jest przeznaczony na cele opałowe - do odpowiedniego stosowania § 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia, jest zgodny z art. 2 Konstytucji, orzeka, że § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, Nr 113, poz. 1190, Nr 256, poz. 2570 i Nr 279, poz. 2763 oraz z 2005 r. Nr 40, poz. 380 i Nr 103, poz. 865) jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. rozpoznając skargę w analogicznym stanie faktycznym i prawnym był więc zobowiązany do jego uwzględnienie. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Z tych też powodów za niecelowe było ponowne wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z kolejnym pytaniem prawnym, o co wnosił kasator. Odnosząc się do kolejnych zarzutów naruszenia prawa materialnego, ujętych w pkt I.2. b), c) i d) petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, iż nie odpowiadają one w pełni ustawowym wymogom. Z ich treści można wywnioskować, iż zamiarem wnoszącej skargę kasacyjną było w istocie podważenie ustalonego w sprawie stanu faktycznego a nie prawidłowość wykładni czy też zastosowania prawa materialnego, co należy uznać za niedopuszczalne. Wnosząca skargę kasacyjną podnosi bowiem, że nie dokonywała sprzedaży oleju opałowego na cele inne niż opałowe, a wyłącznie na cele opałowe. Okoliczność ta, choć istotna z punktu widzenia opodatkowania podatkiem akcyzowym sprzedaży oleju opałowego, należy jednak do sfery faktów, a co za tym idzie powinna być podniesiona i wykazana w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W drodze zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można bowiem kwestionować ustaleń faktycznych, ponieważ podstawą oceny czy doszło do naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie może być jedynie stan faktyczny, który nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W ramach omawianego zarzutu kasator podniósł również argumentacją podważającą możliwość opodatkowania podwyższoną (jak wskazuje strona sanacyjną) stawką akcyzy. Stąd należy wskazać, iż zarówno w stanie prawnym obowiązującym do 24 sierpnia 2005 r. jak i po tej dacie stawka akcyzy na oleje opałowe przeznaczone na cele opałowe była obniżona w stosunku do stawki podstawowej (art. 65 ust. 1 i rozporządzenie MF z 2004 r.), pod warunkiem uzyskania przez sprzedawcę oleju opałowego od nabywcy tego oleju oświadczenia o jego przeznaczeniu na cele opałowe. Zgodnie z rozporządzeniem MF z 2004 r., wydanym na podstawie art. 65 ust. 2 powołanej ustawy, do olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe, posiadających określone cechy fizyczne miały zastosowanie, zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia, stawki akcyzy, określone w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia i w poz. 1 pkt 3 lit. c) tiret pierwsze załącznika nr 2 do rozporządzenia. Warunkiem skorzystania z preferencyjnej stawki akcyzy było uzyskanie od nabywcy, będącego osobą prawną, jednostką organizacyjną niemająca osobowości prawnej oraz osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą (§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF z 2004 r.), oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. Podobnie w przypadku nabywców będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (§ 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MF z 2004 r.). Oświadczenie to w przypadku podmiotów wymienionych w pkt 1 powołanego przepisu można było złożyć w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli było składane odrębnie, to powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT. Natomiast, w przypadku podmiotów wymienionych w pkt 2 powołanego przepisu, oświadczenie to należało dołączyć do kopii paragonu lub innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia MF z 2004 r. powinno było zawierać, co najmniej: 1) PESEL, NIP, imię i nazwisko nabywcy, 2) adres zamieszkania nabywcy, 3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego, 4) określenie ilości urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu) gdzie znajdują się te urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres zamieszkania nabywcy, 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis nabywcy. Zastosowanie stawki preferencyjnej w podatku akcyzowym przez sprzedawcę oleju opałowego na cele opałowe zostało więc uwarunkowane uzyskaniem od nabywcy tego oleju poprawnego oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego oleju na cele opałowe. Natomiast, w przypadku niezłożenia określonego oświadczenia, przez co należało również uważać posiadanie oświadczeń, które nie spełniały określonych przepisami wymogów stawka akcyzy ulegała podwyższeniu (§ 4 ust. 5 rozporządzenia MF z 2004 r. i art. 65 ust. 1a ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r.). Analiza powołanych przepisów prowadzi bowiem do wniosku, że oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze musiałaby być prawidłowe nie tylko pod względem formalnym, ale również materialnym. Nie jest bowiem tak, jak twierdzi kasator, że sprzedawca oleju opałowego na cele opałowe jest zobowiązany jedynie do uzyskania od nabywcy oleju opałowego oświadczenia formalnie poprawnego, tj. zawierającego w swej treści elementy określone w § 4 ust. 2 rozporządzenia MF z 2004 r. Chcąc skorzystać ze stawki preferencyjnej musi mieć on pewność, że złożone mu oświadczenia są poprawne również pod względem materialnym. Oświadczenia zawierające nieprawdziwe lub niepełne dane należy bowiem traktować na równi z ich brakiem, co z kolei prowadzi do pozbawienia prawa do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze kasacyjnej, skoro zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy zostało uzależnione od uzyskania poprawnego pod względem formalnym i materialnym oświadczenia, należy też przyjąć, iż warunek ten musi zostać spełniony w dniu sprzedaży oleju. Co z kolei oznacza, że oświadczenia złożone sprzedawcy w dniu nabycia oleju opałowego na cele opałowe, a więc w momencie kształtowania się zobowiązania podatkowego, nie mogą być w późniejszym czasie uzupełniane, poprawiane. Nie ma też uzasadnienia prawnego i faktycznego do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność faktycznego zużycia sprzedanego oleju opałowego przez nabywców tego oleju. Obowiązująca w podatku akcyzowym zasada jednokrotnego opodatkowania tym podatkiem, powoduje, że opodatkowaniu podlega czynność dokonana na najwcześniejszym szczeblu obrotu (art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r.), stąd za prawidłowe należało uznać odstąpienie od procedowania w powyższym zakresie. W kontekście powyższego przedstawiona przez wnoszącą skargę kasacyjną argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do ostatniego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, to należy stwierdzić, że i w tym względzie stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną nie zasługuje na akceptację. Jak wynika z przepisów regulujących opodatkowanie obrotu olejami opałowymi na cele opałowe, podatnik, aby móc skorzystać z preferencyjnej stawki akcyzy był zobowiązany dołączyć oryginał oświadczenie, zawierającego dane osobowe nabywcy, do kopii dokumentu sprzedaży. Aby wywiązać się z tego obowiązku sprzedawca musiał więc zbierać i przechowywać oświadczenia zawierające dane osobowe nabywców oleju opałowego, co w świetle przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) stanowi przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie bowiem z art. 7 pkt 2 ustawy przetwarzaniem danych są jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych (za które ustawodawca uważa wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej - art. 6 ust. 1 ustawy) takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie. Przepisy ustawy stosuje się m.in. do osób fizycznych i prawnych, jeżeli przetwarzają dane osobowe w związku z działalnością zarobkową, zawodową lub dla realizacji celów statutowych (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy). Przetwarzanie danych dopuszczalne jest wtedy, gdy osoba, której dane dotyczą wyrazi na to zgodę (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy) albo wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy). Skoro sprzedawca miał prawo (w świetle ustawy o ochronie danych osobowych) i obowiązek (w świetle rozporządzenia MF z 2004 r.) zbierać i przechowywać dane osobowe nabywców zawarte w oświadczeniach, to oczywiście miał też prawo, a nawet obowiązek ustalenia, czy dane podane w oświadczeniu odpowiadają prawdzie. W tym celu powinien był żądać okazania stosownego dokumentu, np. dowodu osobistego (art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tj.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.), gdyby natomiast nabywca odmówił jego okazania odstąpić od sprzedaży oleju opałowego z obniżoną stawką akcyzy lub też w ogóle zrezygnować ze sprzedaży. Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, w a konsekwencji również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, iż również nie odpowiadają one w pełni wymogom ustawowym. Wnosząca skargę kasacyjną w ramach tych zarzutów podniosła naruszenie prawa materialnego (pkt I.1.a) – c) petitum skargi kasacyjnej), co należy uznać za niedopuszczalne. Zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać oparty jedynie na naruszeniu norm prawa procesowego, a więc norm służących do realizacji stosunków prawnych, a nie wyznaczających je, jak ma to miejsce w przypadku norm prawa materialnego. Stąd też zarówno w doktrynie jak i przepisach prawa istnieje wyraźny pod tym wglądem podział, a w konsekwencji normy te stanowią odrębną podstawę skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 174 p.p.s.a. Natomiast, jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., to należy wskazać, iż przepis ten ma zastosowanie jedynie wtedy, gdyby Sąd I instancji dopatrzy się naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, skutkujące wzruszeniem nie tylko zaskarżonej decyzji, ale innych aktów wydanych w granicach rozpoznawanej sprawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przechodząc do rozpoznania ostatniego z zarzutów, a mianowicie naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 188 i art. 191 o.p., a także art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a.), wypada na wstępie stwierdzić, iż zakres postępowania dowodowego każdorazowo wyznacza przedmiot sprawy. W stanie faktycznym sprawy przedmiotem postępowania było zbadanie prawidłowości rozliczeń w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe, co wiązało się z podjęciem czynności procesowych mających na celu zbadanie dochowania przez sprzedającego warunków sprzedaży. W kontekście podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów o.p. (art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 188 i art. 191) należy uznać za niezasadny. Wyrażony w skardze kasacyjnej pogląd wynika raczej z błędnego rozumienia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 3 ust. 3 pkt 1, § 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia MF z 2004 r. i art. 65 ust. 1 i 1a ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. Wprawdzie z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), na którą powołuje się wnoszący skargę kasacyjną, wynika dla organu prowadzącego postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Nie oznacza to jednak, że organ jest zobowiązany do objęcia postępowaniem wyjaśniającym okoliczności niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie bowiem do art. 188 o.p. żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić tylko wówczas, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Pogląd ten nie stoi również w sprzeczności z art. 187 § 1 o.p., wyrażającym zasadę, w myśl której organ podatkowy zobowiązany jest do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Obowiązek, o jakim mowa w powołanym przepisie, nie oznacza jednak prowadzenia postępowania w sposób nieograniczony, a jedynie w zakresie niezbędnym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ winien z własnej inicjatywy lub na żądanie strony postępowania gromadzić w aktach dowody konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych w powyższym zakresie należy uznać za uchybienie przepisom postępowania podatkowego, powodujące wadliwość decyzji. W stanie sprawy organ celny uczynił zadość obowiązkom ciążącym na nim na mocy powołanych przepisów. Materiał dowodowy został zgromadzony w myśl zasady wyrażonej w art. 180 § 1 o.p. nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. W sposób jednoznaczny i jasny organ celny wykazały, iż posiadane przez stronę oświadczenia nie spełniają wymogu, o jakim mowa w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MF z 2004 r. Okoliczność ta miała z kolei rozstrzygające znaczenie w kwestii możliwości skorzystania z obniżonej stawki podatku. Należy więc zgodzić się z Sądem I instancji, że organy podatkowe obu instancji zgromadziły materiał dowodowy zgodnie z prawem i w zakresie pozwalającym na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Fakt uwzględnienia zarówno okoliczności niekorzystnych, jak i korzystnych dla skarżącej, w efekcie nie spełniających jej oczekiwań, nie oznacza, że doszło do naruszenia prawa, a w konsekwencji, że dokonana przez organ celny ocena złożonych przez "nabywców" oświadczeń o przeznaczeniu zakupionego oleju narusza zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Należy także zauważyć, iż postępowanie wyjaśniające było prowadzone z udziałem strony, stąd też mogła ona w sposób realny wpływać na charakter i zakres gromadzonego materiału dowodowego. Strona nie tylko nie wykazała prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku, ale także nie wykazała, aby przy ustalaniu pozostałych okoliczności, dotyczących stanów magazynowych oleju opałowego, organ celny naruszył procedurę. Wyjaśnienia strony są mało prawdopodobne i nie poparte żadnymi dającymi się zweryfikować dowodami. Podsumowują, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z powiązanymi w skardze kasacyjnej przepisami o.p. Natomiast, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, iż w świetle przyjętych w prawie krajowym rozwiązań prawych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2), stosując środki przewidziane w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Zatem do naruszenia wskazanych norm prawa może dojść w bardzo wyjątkowej sytuacji, a mianowicie wówczas, gdy sąd administracyjny dokona kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie innego kryterium, niż kryterium legalności lub też rozpozna skargę na akt administracyjny nie podlegający kognicji sądu administracyjnego. W stanie sprawy, z taką sytuacją jak opisana nie mamy do czynienia, co sprawia, że zarzut jest niezasadny. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, zbadał czy organ celny dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonych norm prawnych, czy dokonał właściwej ich interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. Natomiast to, że wyrażony przez ten Sąd pogląd nie spełnia oczekiwań strony nie świadczy o naruszeniu tych norm prawnych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.