I GSK 998/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "D." Sp. z o.o. w P. oraz wniosku o zawieszenie postępowania od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 maja 2010 r.; sygn. akt V SA/Wa 615/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "D." Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r.; nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych postanawia: 1. oddalić wniosek o zawieszenie postępowania; 2. oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 24 maja 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 615/10 odrzucił skargę "D. " Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniem z 23 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania przed sądami administracyjnymi w imieniu Spółki oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi, a także odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii potwierdzającej umocowanie do działania w dacie podpisania pełnomocnictwa. Sąd wyznaczył pełnomocnikowi Spółki siedmiodniowy termin na przedstawienie wymienionych dokumentów pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) z dniem 15 kwietnia 2010 r. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w zakreślonym, siedmiodniowym terminie wspomniane braki formalne nie zostały uzupełnione, co stanowiło przesłankę do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Od powyższego postanowienia Sądu pierwszej instancji "D." Sp. z o.o. w P. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. i art. 44 § 2, § 3, § 4 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego z 13 października 2003 r., poprzez błędne przyjęcie za dokonane doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przez Sąd zarządzenia z 23 marca 2010 r. i pozostawienie go z takim skutkiem w aktach sprawy: - pomimo braku podstaw formalnych do takiego rozstrzygnięcia wobec braku należytego dowodu pokwitowania doręczenia pisma wobec niezastosowania przez Sąd w przedmiotowej sprawie, ugruntowanej już w praktyce doręczenia pism - procedury wezwania strony do potwierdzenia odbioru pisma faksem z uwagi na "niewracające potwierdzenia odbioru" tudzież z uwagi na przetrzymywanie przez Urząd Pocztowy "zwrotnych potwierdzeń odbioru" oraz pomimo pełnej świadomości i wiedzy Sądu o trudnościach związanych z terminowością i prawidłowością dokonywania doręczeń przez pocztę, - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, a także nieuwzględnienie faktu niewykonania usługi pocztowej, polegającego na niedoręczeniu przesyłki rejestrowanej lub też zawiadomienia o próbie jej doręczenia w terminie 14 dni od daty jej nadania, zwłaszcza przy uwzględnieniu liczby spraw, których analogiczna sytuacja dotyczyła. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Pismem z 6 września 2010 r. Spółka wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o zawieszenie postępowania z powodu toczącego się postępowania sądowego przed Sądem Okręgowym - Sądem Gospodarczym Wydziałem XVI Gospodarczym w W. z powództwa skarżącej przeciwko Centrali Poczty Polskiej S.A. w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności prawnej z tytułu niewykonania umowy doręczenia przesyłek i obowiązku pozwanej naprawienia powstałej w ten sposób szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Podkreślić należy, że funkcją doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 73 p.p.s.a. jest zapewnienie szybkości postępowania i ochrona interesów stron, zwłaszcza o sprzecznych interesach. Doręczenie zastępcze nie może być natomiast traktowane jako zamknięcie drogi sądowej do ochrony interesów strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 października 2002 r., sygn. akt SK 6/02). W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę jego doręczenia, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Taki sposób doręczenia pisma stronie nie uniemożliwia podniesienia zarzutu, iż uchybienie terminu jest następstwem okoliczności związanych z tym doręczeniem, ani także obalenia domniemania doręczenia pisma stronie. Strona może w szczególności wykazywać, że nie zostało doręczone jej pismo w trybie zwykłym (do rąk własnych), ani też nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Przepis art. 73 p.p.s.a. reguluje doręczenie zastępcze poprzez pozostawienie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) w miejscu zamieszkania adresata (umieszczenie w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe). Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. W rozpoznawanej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. do usunięcia braków formalnych skargi z 23 marca 2010 r. zostało nadane, jako przesyłka polecona pod numerem [...] na adres pełnomocnika - radcy prawnego wskazanego w skardze. Pismo było awizowane dwukrotnie, o czym umieszczono odpowiednią adnotację na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, w której znajdowała się przesyłka. Z adnotacji urzędowych wynika bezspornie, że pismo Sądu nie mogło zostać doręczone pełnomocnikowi osobiście z powodu jego nieobecności w lokalu i w związku z tym faktem pozostawiono informację w skrzynce oddawczej o możliwości odbioru przesyłki poleconej w placówce pocztowej. Pierwsze awizowanie nastąpiło 1 kwietnia 2010 r., kolejne zaś miało miejsce 9 kwietnia 2010 r. A zatem termin do odbioru przesyłki upływał 15 kwietnia 2010 r. Sąd pierwszej instancji dysponując informacjami urzędu pocztowego zamieszczonymi na odwrocie potwierdzenia odbioru i na kopercie przesyłki nie mógł, jak sugeruje strona, przeprowadzić postępowania wyjaśniającego w tym zakresie ani wymagać potwierdzenia odbioru przesyłki w formie faksu od adresata. Jak wynika z akt sprawy adnotacje na dokumencie potwierdzenia odbioru zostały dokonane przez urząd pocztowy należycie, wobec tego nie było wątpliwości, co do prawidłowości zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki przez adresata. W związku z tym nieuzasadniony jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie skargi kasacyjnej w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi Spółki zostało wydane w trybie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z powodu uchybienia siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi, do których Spółka została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 23 marca 2010 r. Z kolei inne fakty, na które powołuje się strona w skardze kasacyjnej oraz we wniosku o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazujące na uchybienia urzędu pocztowego w dostarczeniu sądowej korespondencji, a będące przedmiotem odrębnego postępowania cywilnego, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że ustalenia Sądu pierwszej instancji dotyczące doręczenia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki - zarządzenia Sądu z 23 marca 2010 r. - były prawidłowe i wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i wobec tego postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania, jako bezzasadny. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.