I GZ 105/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "B." Spółki z o.o. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 322/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "B." Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 322/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił B. Spółce z o.o. w C. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec, sierpień grudzień 2009 r. oraz styczeń, luty, sierpień i wrzesień 2010 r. Sąd I instancji stwierdził, że w skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go ważnym interesem podatnika, który przejawia się tym, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącej, trudna sytuacja finansowa wynika ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej i sezonowości dostaw paliw. Uwzględniając termin płatności zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, spłata należności nastąpi już po zakończeniu sezonu grzewczego, co pozbawi Spółkę środków obrotowych. Sąd I instancji uznał, że Spółka nie wykazała że zaistniały okoliczności świadczące o konieczności wstrzymania wykonania decyzji, bowiem ograniczyła się do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji będzie skutkować powstaniem straty. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jednakże dysponuje środkami na regulowanie zobowiązań wobec wierzycieli. Według Sądu Spółka nie może dyskrecjonalnie ustalać hierarchii swoich wierzycieli, z pokrzywdzeniem Skarbu Państwa. W zażaleniu na powyższe postanowienia Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w przypadku wykonania decyzji istnieją realne zagrożenia kontynuowania jej działalności. W przypadku postawienia Spółki w stan upadłości likwidacyjnej może dojść nawet do sytuacji, że Spółka zostanie zlikwidowana, co spowoduje nieodwracalną szkodę. Przy specyfice prowadzonej działalności utrata kapitału obrotowego w wysokości wskazanej w decyzji spowoduje utratę całego kapitału pracującego Spółki. Wykonanie decyzji oraz żądanie uiszczenia pozostałej kwoty zobowiązania wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi może powiększyć stratę finansową do kwoty przekraczającej 1 mln zł, co w istocie przekracza możliwości finansowe Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób potwierdzający zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. We wniosku tym podniesiono jedynie ogólnikowe stwierdzenia, które nie odnosiły się do konkretnej sytuacji skarżącej. Wobec tego Sąd I instancji zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata zobowiązań podatkowych nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Twierdzenia o groźbie likwidacji Spółki nie zostały niczym poparte. Wykazana przez skarżącą w zażaleniu strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej również nie zmienia dokonanej oceny. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów, nie wynika zatem aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.