I GZ 110/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 2637/04 w zakresie oddalenia wniosku o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 2637/04 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej i kwoty długu celnego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 2637/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej i kwoty długu celnego. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przedmiotem skargi była część decyzji dotycząca ustalenia wartości celnej. Skarżąca nie wniosła natomiast skargi na część decyzji dotyczącą podatku od towarów i usług (organ II instancji uchylił decyzję w tej części). W związku z tym, że sentencję i uzasadnienie należy odczytywać łącznie, nie istnieją wątpliwości co do treści wyroku. Zdaniem Sądu, w treści uzasadnienia wyroku w sposób wyraźny wskazano na zakres skargi i odniesiono się do zasadności zarzutów dotyczących utrzymania w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie decyzji organu I instancji w zakresie korekty wartości celnej towaru, z czego jednoznacznie wynika w jakim zakresie rozpoznawana była skarga. Ponadto Sąd uchylił zaskarżoną decyzję podnosząc, że czyni to zgodnie z wnioskiem skarżącego. W zażaleniu Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem organu, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r. decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie została w całości wyeliminowana z obrotu prawnego. WSA w Warszawie nie wypowiedział się w kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia organu II instancji w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług, chociaż – zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie – kwestia ta powinna być przedmiotem oceny Sądu ze względu na to, że była przedmiotem odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła o oddalenie zażalenia. Spółka podtrzymała pogląd wyrażony we wniosku o wykładnię, że nie istnieją przesłanki do przyjęcia, że wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w niezaskarżonym przez stronę skarżącą zakresie, tj. w zakresie określenia podatku od towarów i usług. Uchylenie przez organ II instancji decyzji pierwszoinstancyjnej w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług było skuteczne i stało się prawomocne. Nie podlegało reaktywowaniu po wydaniu wyroku WSA z dnia 7 czerwca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., dokonać wykładni wyroku może wyłącznie sąd, który wydał ten wyrok. Potrzeba wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu tego orzeczenia bądź też co do innych skutków orzeczenia (np. zakresu powagi rzeczy osądzonej). Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia. W przypadku złożenia wniosku o dokonanie wykładni należy w nim określić wątpliwości co do treści orzeczenia, jakie w drodze wykładni mają być usunięte. Podkreślić należy, że wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Nie może także opierać się na zmianie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, które nastąpiły po wydaniu orzeczenia. W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest również możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu orzeczenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. W zaskarżonym postanowieniu trafnie podniesiono, że treść orzeczenia wraz z uzasadnieniem jest jasna i nie budzi wątpliwości, a zatem brak jest podstaw do dokonania wykładni. Treść wniosku o wykładnię wyroku oraz zażalenia wskazuje, że zmierzają do nowej interpretacji orzeczenia, co wykracza poza instytucję wykładni wyroku z art. 158 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skargą zaskarżono jedynie część decyzji i w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jedynie co do zaskarżonej części. Jak trafnie podkreśliła Spółka w odpowiedzi na zażalenie, część decyzji organu I instancji dotycząca podatku od towarów i usług stała się prawomocna wobec jej niezaskarżenia, a zatem nie mogła być przedmiotem orzekania przez Sąd I instancji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. MR