I GZ 137/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dariusza P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2016 r.; sygn. akt I SA/Wr 1519/15 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Dariusza P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] maja 2015 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 1519/15) odrzucił wniosek Dariusza P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi wnioskodawcy na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z [...] maja 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu 4 maja 2016 r. skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 lutego 2016 r. WSA we Wrocławiu postanowieniem z 19 maja 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną skarżącego z powodu niezachowania przymusu działania za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 8 czerwca 2016 r. skarżący nadał osobiście sporządzony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Natomiast w dniu 1 lipca 2016 r. do WSA we Wrocławiu wpłynęło zawiadomienie pełnomocnika skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Z zawiadomienia wynikało, że pełnomocnictwo zostało wypowiedziane w dniu 2 maja 2016 r. Zaskarżonym postanowieniem z 18 lipca 2016 r. WSA we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżącego jako niedopuszczalny. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że odpis wyroku z 17 lutego 2016 r. z uzasadnieniem został doręczony adwokatowi skarżącego w dniu 4 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik był wówczas uprawniony do działania w imieniu skarżącego. Pełnomocnictwo zostało wypowiedziane dopiero w dniu 2 maja 2016 r., o czym zawiadomiono Sąd w dniu 1 lipca 2016 r. Doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem należało zatem uznać za prawidłowe. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 4 maja 2016 r., a więc w dwadzieścia osiem dni od doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skarżący nie przekroczył zatem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie istnieje tym samym możliwość przywrócenia terminu, który nie został uchybiony. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dariusz P. powołał się na zły stan zdrowia przedkładając zaświadczenie lekarskie oraz zaświadczenie lekarza orzecznika ZUS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Z kolei, stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie omawianego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (v. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ.: ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.40). Wyrok oddalający skargę Dariusza P. zapadł 17 lutego 2016 r. Uzasadnienie, sporządzone na wniosek pełnomocnika strony, zostało doręczone temu pełnomocnikowi 4 kwietnia 2016 r. Skarga kasacyjna, sporządzona przez skarżącego osobiście, została przez niego nadana do Sądu 4 maja 2016 r. Tym samym skarżący zachował wymagany, 30-dniowy, termin do jej złożenia (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Przyczyną zaś odrzucenia tej skargi kasacyjnej, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, było osobiste jej sporządzenie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 175 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie tym samym uznał, że w sytuacji zachowania przez stronę terminu do złożenia skargi kasacyjnej wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny. Za niedopuszczalny należy bowiem uznać wniosek o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło, a czynność dokonana została w ustawowym terminie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia