I GZ 14/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "V. A. P." Spółki z o.o. w W. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2847/12 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi "V. A. P." Spółki z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 8 września 2011 r., nr . oraz z dnia 14 września 2011 r. nr . w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: 1. uchylić punkt 3 i 4 zaskarżonego wyroku; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "V.A. P." Sp. z o.o. w W. kwotę 10.075 zł (dziesięć tysięcy siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 8 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2847/12, po rozpoznaniu skargi "V. A.P." Spółki z o.o. w W. stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z 8 września 2011 r., oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z 14 września 2011 r. oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz Spółki 757 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a także nakazał zwrócić skarżącej 2258 zł tytułem nadpłaconego wpisu. Sąd pierwszej instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia o kosztach wskazał art. 200 w związku z art. 205 i 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej z 8 września 2011 r., było zobowiązanie podatkowe nieobjęte wpisem stosunkowym i w związku z tym - zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm. dalej: rozporządzenie), należało pobrać wpis stały w wysokości 500 zł, i zwrócić skarżącej nadpłacony wpis od skargi w wysokości 2258 zł. (Uiszczony wpis od skargi - 2758 zł.) "V. A. P." Sp. z o.o. w zażaleniu zakwestionowała pkt 3 wyroku w części, w której WSA nie zasądził Spółce 9.318 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego i ustalił należne koszty w kwocie 757 zł, podczas, gdy WSA powinien zasądzić 10.075 zł. W związku z tym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. zarzucono naruszenie: - przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 200, art. 205, art. 206 p.p.s.a. i niewłaściwe ich zastosowanie, które skutkowało zasądzeniem na rzecz Spółki kwoty 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna spowodować zasądzenie Spółce kwoty 10.075 zł. - przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, poprzez odliczenie i zasądzenie Spółce zwrotu kosztów postępowania w wysokości niższej niż należna, co stanowiło naruszenie zasady pewności prawa, zaufania do organów państwa i konwencyjnej zasady ochrony własności. Wnosząca zażalenie domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego, na podstawie norm przepisanych, tj. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 461, dalej: rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.), kwoty 9.318 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy należną kwotą kosztów postępowania sądowego w wysokości 10.075 zł, a kwotą 757 zł zasądzoną postanowieniem. W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów tego pisma procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Należy też zauważyć, że sposób sformułowania zarzutu odnoszącego się do kosztów postępowania, jak i podniesiona w ramach tego zarzutu argumentacja wskazuje, że Spółka kwestionuje nie tylko wysokość zasądzonego w zaskarżonym punkcie wyroku wynagrodzenia pełnomocnika, ale również wysokość pobranego wpisu od skargi na decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, tj. zarzuca nieprawidłowe pobranie wpisu (stałego zamiast stosunkowego). Odnosząc się do zarzutu podważającego prawidłowość pobrania wpisu oraz zasądzonego wynagrodzenia pełnomocnika należy stwierdzić, że ma on usprawiedliwioną podstawę, a podniesiona na jego poparcie argumentacja jest trafna. Zasady opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w okresie objętym skargą regulowała ustawa o podatku akcyzowym oraz Ordynacja podatkowa. Z regulacji tych wynika, że zobowiązanie w podatku akcyzowym to określona należność pieniężna, która zarazem stanowi przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Stąd, uwzględnienie skargi zgodnie z przywołanymi przez Spółkę przepisami p.p.s.a. i rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. wymagało zasądzenia na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania od organu, tj. uiszczonego przez Spółkę wpisu stosunkowego i należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, którego wysokość jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotem zaskarżenia przed sądem administracyjnym są akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., co oznacza, że należności pieniężne, w ścisłym tego słowa znaczeniu, nie stanowią przedmiotu zaskarżenia przed sądem administracyjnym, choć odgrywają doniosłe znaczenie przy ustalaniu rodzaju, a więc i wysokości wpisu. Zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). W myśl § 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Przedstawiona powyżej regulacja prowadzi do wniosku, iż od skargi wniesionej na decyzję wydaną w trybie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a więc akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., powinien być pobrany wpis stosunkowy a nie wpis stały. Skoro tak, to tym samym wynagrodzenie pełnomocnika należało zasądzić odpowiednio do wartości przedmiotu zaskarżenia a nie w kwocie stałej. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika jest bowiem pochodną wpisu, jaki należy pobrać od skargi. Zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (ust. 1). Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 2). Wysokość stawki minimalnej zależy od wartości przedmiotu sprawy lub jej rodzaju, a w postępowaniu egzekucyjnym - od wartości egzekwowanego roszczenia (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 (§ 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., z którego wynika, że wysokość wynagrodzenia pełnomocnika zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 200 w związku z art. 193 p.p.s.a. uchylił pkt 3 i 4 zaskarżonego wyroku i zasądził koszty postępowania sądowego w kwocie łącznej 10.075 zł, w tym: – 2.758 zł z tytułu uiszczonego wpisu, - 7.200 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.